Æskan - 01.02.1921, Síða 2

Í2
M s ít A N
r o oo o
ýax sg j ofcin.
(Að mesta þýtl úr dönsku af K.J.
(Niðurlag).
En naumast hafði hann hugsað svo,
er hann roðnaði af minkun, því að
samvizkan sagði honum, að það væri
órétt að taka nokkuð, sem aðrir ættu,
live litið sem væri. Hann stóðsl því
freistinguna og lét peninginn, sem
hann var búinn að taka upp, niður
í pyngjuna aftur. Hann ráðgaðist nú
við sjálfan sig um, hvernig liann
skyldi verja andvirði hallarinnar, sem
hann ætlaði fyrir jólagjafir. Hann
minlist þess, að hann hafði heyrt
lækninn segja, að golt vin væri föð-
ur sínum holt lil hressingar; hann
keypti því eina flösku af víni fyrir 2
krónur, og þá voru að eins 2 krónur
eftir. Hvað átti hann að kaupa fyrir
þær? Það var svo margt, sem vanl-
aði, og nú varð að velja um, hvað
heppilegast væri að kaupa handa
þeim, sem heima voru. Þá datt hon-
um aftur pyngjan í hug. Hvernig átti
að fara með hana? Honum þótli lík-
legt, að faðir sinn mundi vilja láta
auglýsa fundinn í blöðunum, eins og
liann hafði heyrt að vant væri að
gera með fundna muni, þegar óvíst
væri um eiganda; en til þess þyrfti
peninga og faðir hans var peninga-
laus. Þá lcom honum til hugar, að
bezt væri að færa honum það, sem
eftir væri af hallarverðinu, svo hann
gæti auglýst pyngjufundinn, þótt gjaf-
irnar, er hann ætlaði að færa syst-
kinum sínum, yrðu að silja á hak-
anum. — Drenguriun ílýlli sér nú
heim og sagði föður sínum alt sem
farið hafði. Þótti honum vænt um
ráðvendni og fyrirliyggju sonar síns.
Og fyrst sonur hans hafði fundið
sjóðinn, taldi liann það skyldu sína,
að ganga næsta morgun til frétla-
stofunnar; þar var gefið út blað á
hverjum degi; lét hann setja auglýs-
ingu þannig hljóðandi í blaðið:
»Sjóður er fundinn. Sá, sem getur
sannað eignarrétt sinn á honum, iná
vitja hans til fréltastofunnar og borgi
auglýsingu þessa«.
Nú liðu nokkrir dagar og enginn
kom að viljá sjóðsins. Á gamlárs-
kvöld var Heimdal í stofu sinni með
konu og börnum; ræddi hann við
þau um árið, sem þegar var liðið og
verið hafði svo markvert fyrir þau.
Þá var barið að dyrum, og var þar
kominn heldri maður nokkur, sem
spurði eftir Heimdal rokkasmið. —
Heimdal sagði tii sín, og aðkomu-
maður sagðist vera sá sami, er sjóð-
inn hefði mist; hann lýsti honum
svo nákvæmlega, að ekki var efam'ál,
að liann væri hinn rélti eigandi. —
Iiúsmóðirin kom þegar með ljós og
taldi komuinaður peningana og stóð
alt heima. Dá sagði ókunni maðurinn
við Júlíus: »Eg finn sárt til þess,
barnið golt, að ég stend í skuld við
þig, sem ég get ekki goldið eins og
ég vildi. Högum mínum er því mið-
ur svo varið, að ég verð að halda
spart á þessu fé, því í raun og veru
er það ekki mín eign. Eg má ekki
gefa þér meira en 2 kr. í fundarlaun;
skyldan hannar mér það. En hlýðið
þið nú sögu minni, svo þið hugsið
ekki að ég sé ágjarn. Fyrir fáum
dögum var ég í tölu auðmannanna,
en nú er ég öreigi, því kaupmanna-
félag nokkurt, er ég var við riðinn,
er nú orðið gjaldþrota, og þar með
er loku skotið fyrir allar útborganir
lijá mér. Ég á naumasl svo mikið
eftir með fundna sjóðnum, að ég geti
goldið nokkrar smáskuldir til fátækra
iðnaðarmanna. í*ú sér því, barnið
golt, að heilög skylda býður mér að
halda spart á þessu fé, og get ekki