Æskan - 01.02.1921, Side 3

Æ S K A N
13
boðið þér þau fundarlaun, sem þér
bæru að réttu. Og ég verð að játa,
að mér kæmi mjög vel, að þurfa
ekki að gjalda þér neinu greiða þann,
sem þú hefir gert mér, og ég væri
þér þakklátur, ef þú vildir gefa mér
upp 2 krónurnar, sem ég bauð þér í
fundarlaun, en auglýsinguna borga ég
að sjálfsögðu. Eg bið þig enn þá
einu sinni að íhuga, að féð er ekki
mín eign, heldur fátæklinga, sem eru
vel að því komnira. — Komumaður
Ieit nú á Júlíus, eins og til að reyna
liann, en Július kvaðst engin laun
vilja þiggja og varð hinn þá glaður
viö. »Guði sé lof fyrir það«, sagði
Júlíus, »að ég hratt frá mér freist-
ingunni og lók ekki einn af gullpen-
ingunum fyrirfram lil þarfa okkar.
Hann sagði síðan frá freistingunni
og hvað það hefði verið, sem freist-
aði sín. Komumaður komst við, tók
í hönd honum og kvað það mikla
blessun fyrir föður hans að eiga því-
líkan son. —
Að lítilli slundu liðinni var kom-
inn kunningsskapur á milli höfðingj-
ans og hinna, eins og þau væru
gamalkunnug. Gesturinn kunni svo
vel við sig eins og hann væri heima
hjá sér og varð biátt vísari allra á-
slæðna heimilisins. Hann var manna
bezt laginn á að koma öðrum til að
sýna sér einlægni og hreinskilni, án
þess þó að vera of nærgöngull. —
Skemtilegast þólti honum þó að tala
við Júlíus, því honum líkaði svo vel
liin einarðlega og hreinskilna fram-
koma lians. Yngri systkinin sögðu
gestinum frá þvi, hve lítið Júlíus
hefði fengið fyrir höllina og hve vel
hann hefði varið andvirðinu, en
kvörtuðu þar á móti um hörku herra
Veiss kaupmanns. »Já, herra minn«,
sagði Júlíus, »ef ég hefði fengið
meira fyrir höllina, skyldum við hafa
átt betra á gamlárskvöld en við eig-
um nú. Þá hefði mamma bakað
okkur eplakökur, og pabbi hefði líka
getað fengið vín, því læknirinn segir,
að það sé gott til að hressa hann;
en nú verðum við, eins og þér sjáið,
að láta okkur nægja jaiðepli með
hýðinu á«. — »Og Guð veit, hvort
við gelum æfinlega fengið þau á nýja
árinu«, sagði móðir hans, sem gal
naumast komið upp hljóði fyrir ekka.
»það lítur ekki enn þá út fyrir að
við munum geta unnið okkur nokk-
uð inn«. — »Láttu ekki óþolinmæð-
ina koma þér til að syndga, kona«,
mælti Heimdal með alvörusvip. »Al-
mætti Guðs lifir enn og hann mun
ekki yfirgefa okkur, ef við lálum ekki
hugfallast. Gerum alt, sem í okkar
valdi stendur, og köstum allri áhyggju
vorri upp á hann, sem annast allar
lifandi skepnur. Hann, sem elur önn
fyrir fuglum loftsins og blómum jarð-
arinnar, mun vissulega síður gleyma
börnum sínum«.
Konan, sem viðurkendi sannleika
þessara orða, rétti manni sínum
þegjandi höndina.
Komumaður kvaddi nú alt heima-
fólkið, er sat þarna eftir i fátæktinni,
en þó glatt og ánægt. Hét liann því,
að vilja þess bráðum aftur.
Börnin báðu nú föður sinn leyfis
að mega »vaka út árið«, og þegar
klukkan sló 12, sungu þau sálminn:
»E111 á enda ár vors lífs er runnið«.
Að því búnu bauð hver öðrum góða
nótt og óskaði gleðilegs nýárs.
Það lá líka fyrir þeim, að árið yrði
þeirn gleðilegt. Á nýársdagsmorgun,
er menn voru risnir úr rekkjum, var
barið að dyrnum. Heimdal gekk til
dyra til að vita, hver það væii, er
svo snemma dags hefði erindi. Það
má geta nærri, að honum hafi orðið
hverft við, er hann sá vel búinn
höfðingjaþjón, sem bar bréfhöllina
hans Júlíusar og selli hana á borð i