Gamanblaðið - 01.01.1917, Blaðsíða 2

Gamanblaðið - 01.01.1917, Blaðsíða 2
GAMANBLAÐIÐ það vár því ekkert undarlegt, þó prestsfrúin sendi eftir Guddu þeg- ar læknirinn var farinn. Gudda kom, og fór að banda með höndr unum ytlr hálsinn á presti og jafnframt tauta fyrir munni sér. Prestur var nær dauða en lífi, því kýlið hafði enn stækkað frá því læknirinn fór, en þó hann væri veikur, varft hann samt með Fullu ráði, og skyldi hvað Gudda tautaði þó aðrir heyrðu það ekki. „Ediótí, hjátrú, flónska, ediótí, hjátrú, flónska". Presturinn sem andaði ótt og titt, fann ákafan hristing færast um sig allan og prestsfrúin sá hann geibla var- irnar eins og hann ætlaði að iara að hlægja, og ranghvolfa í sér augunum. Svo tók hún eftir því, að hann hætti að anda og að hann tók að biána í framan. Hún hljóðaði upp yfir sig, því 'hún hélt að nú værí hann að deyja, en varla var hljóðið dáið af vör- um hennar, fyr en hún hljóðaði á ný, því nú stóð blóðspýjan upp úr presti, en á næsta augnabliki heyrði hún hann hlægja afskap- lega. það hafði sett að honum ákaft hláturskast við það að Gudda las yfír honum: „Idiótí, hjátrú, flónska", og það hafði bjargað iífi hans. Loksins kom hann upp orði. „Kýlið er sprungið, guð sé lof", sagði hann. Og það var von hann segði það. Sýsiumaðurinn: t>ér heitið Jón jónsson. Eruð þér faðir barnsins? Jón : Það er eg. Sýslureaður: Nú þér meðgang- ið. Þá er efíir að tala um borg- unina. Jón: Eg ætlaði nú enga borg- un að taka. - Hnéstívelin. Gísla á Gili hafði lengi lang- að tii að eignast hnéstível, en af því hann var aurasár hafði hann ekki fyr lagt í að kaupa þau. „þú ert búinn að fá þér á fæturnar, Gísli", sagði Jón í Efstu- hjáleigu um leið og hann hlamm- aði sér niður á rúm í baðstof- unni. „En vatnsheld verða þau ekki", bætti hann við „fyr en þú ert búinn að maka þau". „Á! ætl' ekki ?" sagði Gísli, „mundi ekki vera bezt að bena lýsi á þau ? „L ý s i! Nei, biddu fyrir þér. þau fúna af lýsi. Nei, berðu steinolíu á þau, það er langbezt!" þegar Jón var farinn tók Gísli að bera steinoliu á stívelin. Leðr- ið drakk í sig steinolíuna svo það fóru til þess frekir þrír pottar. Um kvöldið kom Láfi í Mið- hjáleigu snöggvast að Gili, og sagðist ætla að skreppa inn í Reykjavík eftir einu pundi af exportrótarkaffibæti. Nei, ertu búinn að fá þér stí- vel", sagði Láfi. „Ójá", svaraði Gísli „og nú haida þau bæði vatni og vindi, því eg er búinn að vera steinolíu á þau". „Steinolíuí" hrópaði Láfi„ham- ingjan hjálpi þér maður, þú get- ur alveg móleisterað þau á því. þú átt að bera á þau samsuðu af Jólg, hrátjöru og kreolíni". „Er það gott ?" „það er bara ekki til betra", sagði Láfi með sannfæringarhreimi í röddinni, Gísli átti til bæði tólg, tjöru og kreoiin, og gerði úr því samsuðu sem hann bar á stívelin. Svo hengdi hann þau yfir eldavelina. En stívelin kunnu auðsjáanlega ekki að meta það, sem vel var við þau gert, því morgunin eftir voru þau glerhörð. Sæmundur í Neðstuhjáleigu kom að þegar Gísli var að bisa við að koma þeim upp. „Nei, þú ert búinn að fá þér slívél, Gísli" sagði Sæmundur. „Ójá" svaraði Gísli þrútinn í framan af áreynslunni að reyna að koma upp stívélunum, en — þau — eru — bölf — stíf". „þú þarft að bera á þau Gisli".. „Bera á þau!" .. sagði Gisli gremjulega og þurkaði svitann af ennlnu á sér með erminni. „Eg held eg sé nú búinn að maka þau með steinolíu, tólg, hrátjöru og kreoiini, en altaf eru þau að verða harðari". „Nú skal eg gefa þér gott ráð. þú þarft að ná úr þeim aftur þessum óþverra sem þú ert bö- inn að maka í þau. þú skalt sjóða þau í sódavatni með dálitlu at súnnlyktarsápu. Svo skaltu þurka þau í bakaraofninum og bera digruolíu frá Lárusi á þau. Digraolía er sá ektafínasti áburð- ur sem hægt er að fá". þegar Sæmundur var búinn að fá kaffi, og farinn sína leið, setti Gísli stærsta pottinn sem til var á eldavélina (Gísli var vanur að segja að stærri eldavél, en elda- vélin hans, væri ekkí til í sjálfri allri henni Reykjavík). Hann fyltí pottinn af vatni og lét hann í hann soda og grænsápu og stíg- vélin þegar sauð í honum. AI- drei fyr hafði jafnsterka og jafn- einkennilega súpulykt lagt um bæinn á Gili! „Hamingjan hjálpi okkur" sagði Karitas við Solveigu úti í fjósi, „það held eg að hann Gísli sé genginn af g3flunum, sýður hann ekki súpu af nýju stígvélunum!" „En sú orkan súpulykt" sagði Solveig. Mentunin smá-breiðist út frá Reykjavík.

x

Gamanblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Gamanblaðið
https://timarit.is/publication/423

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.