Gamanblaðið - 01.01.1917, Blaðsíða 4

Gamanblaðið - 01.01.1917, Blaðsíða 4
GAMANBLADIÐ Nafnlausir I i. I kjafti dauðans. Meö afarmikilli fyrirhöfn og því sr mér virtist síöustu orku minni, hafði eg mig að þeiro enda flek- ans, þar sem öldurnar veltu höfði hennar til og frá, þessu dásamlega iagra höfði, með hinu óviðjafnan- lega fagra andliti sem nú var bleikt sem nár, og ef til vili var hún nú dáin. Þaö var þessi ógurlega hugsun, að hún væri dáin þarna rétt hjá mér án þess eg gæti hjáipað henni, sein kom mér til þess að reyna að komast að þeim enda flekans sem hún var á. En fiekínn voru þrír samannegldir fjögra metra plánkar, sem við tvö héngum á úti í miöj- uni Noröursjónum. Af meir en 100 manns sem fáum stundum áð- ur höfðu verið glaöir og kátir á íai þegaskipinu »Nero«, vorum við tvö nú eiu á lffi. Slysið hafði borðið svo fljótt að og afleiðingin orðið svo ógurleg og svo ótrúleg. Hún — hin fegursta og dásam- iegasta stúlka er eg nokkru sinni hafði séð, — haföi stungið hinni litlu hvítu hendi sinni undir hand- legg minn og dregið mig meö sér. »Komið með mér alveg fram í stafn« sagði hún »það er svo gatn- an að standa fremst fram á skip- ínu, svo niaður sjái ekkeit af því, heldur bara ólgandi hatið sem-ann aö andartakið freyðir við fætur manns en hitt langt fyrir neöan mann, en þér verðið að styðja mig«. Við lögðum af stað fram- eftir skipinu og þegar við komum út úr ganginum við stjórnpallinn, geystist vindurinn á móti okkur og stöðvaði okkur sem snöggvast því hann náði þar að neyta allrar orku 1 sinnar. En á sama augnabliki skeði hið ógurlega. Eg heyrði hvell eins rnikinn og hleypt hafði verið úr hundrað fallbyssum í einu og fann skipið nötra og skjálfa undir mér eins og dauðsært dýr; svo tók það rykk og iagðist á hliðina, og stúlkan og eg ultum bæði út aö borðstokknum. Hvað síðar skeði man eg ógerla þó ennþá ómi í eyrum mér dauðsangistar-ópin sem guilu við um skipið og heyrðust greinilega þrátt fyrir hávaðann úr gufu, sem braust út úr pípu er sprungið haföi, og hinn ógurlegi hvellur sem varð þegar katlarnir sprungu, nokkrtun sekúndum á eftir fyrra hvellinum, og tættu í sundur það sem eftir var af skipinu, svo það sökk á vetfangí. Eg hlýt að hafa gripið um hana þegar við veltumst. út að borð- stokknum, því þegar eg raknaði við mér aftur hélt eg fast um hana með öðrum handieggnum en meö hinni hafði -eg náð í flekann sem fyr var lýst. Aö undanteknum vindþytinum og ölduskvampinu var orðið ein- kennilega hljótt í hring um okkur, og voru umskiftin mikil frá því að heyra hinn taktfasta slátt skipsvélar- innar. Með afarmikillí fyrirhöfn korn eg stúlkunni upp á flekann, eti af því eg varð fljóttt þreyttur að halda henni þar, tók eg það ráð að rífa pils hennar í ræmur og binda hana með því við flekann. Eg batt um hana á þremur stööum: Um fæt- urnar, um miðjuna og undir hand- leggina, Þetta var afar erfitt verk því jafnframt varö eg að hafa gæt- ur á að flekanum ekki hvolfdi. Meðan eg var að þessu kom hún snöggvast til meðvitundar. Hún opnaði hin stóru brúnu augu sín, og horfði óttaslegin í kring um sig, svo hijóðaöi hún upp yfir sig og féll á ný í öngvit. Hið þykka glógula hár hennar hafði losnað, og huldi nú vanga hins bleika, fagra audlits. Mér var ljóst að flekinn gæti ekki borið okkur bæði, og að eg því yrði að vera kyr niðri í sjón- um og aöeins halda mér uppi á flekanum. En hvað lengi mundum við geta haldist lifandi með þessu móti? Eftir margar tilraunir hafði eg loks uppgötvað hvernig eg best gat komiö mér fyrir án þess að þyngja um of á flekanum, og jafnframt auðveldlega haldið jafnvæginu. Eg lá með hökuna uppi á mið- plankanum og líkamann flatt upp undir flekann, og með fæturnar glentar sundur. Rétt við hökuna á mér voru hinir háu hælar glá- skónna sem hún hafði á hinum litlu fögru fótum sínum. Tíminn leið, mfnútu eftir mínútu, stundarfjórðung eftir stundarfjórð- ung, og stund eftir stund — eg veit ekki hvað margar. Tunglið var gengiö undir og vindurinn söng hinn einmanalega rómsterka líksöng sinn yfir öldunum sem sligu og hnigu, hriigu og stigu, og skvettu við og við söltum sjón- um framan í okkur. Sjórinn var ekki kaldur, samt fór eg að skjálfa af kulda, og kraflarnir smáminkuðu. Hendurnar vora orðnar tilfinninga- lausar og handleggirnir voru eins sárir og væru þeir margbrotnir. Við þetta bættust nýar kvalir. Eg varð alt í einu bæði afar svangur og afar þyrstur; einkum kvaldi þorstinn mig. Þessar kvalir uröu svo óþolandi aö eg reyndi að hljóða. En eg kom ekki upp nokkru hljóði; kokið á mér var eins og herpt saman. Kvalirnar báru roig alveg ofurliða og eg fór að sjá ofsjónir. Frh. Útg.: Ö. Friðriksson. Prentsmiðja Þ. Þ. Clementz.

x

Gamanblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Gamanblaðið
https://timarit.is/publication/423

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.