Ungi hermaðurinn - 01.09.1921, Side 4
tJngl hermaBurlnu.
'?"68
hugsa ofurlítið um aðra og ekki
æfinlega um sjálfa þig?«
— Eitt sunnudagskvöld hafði
Hjálpræðisherinn útisamkomu í
nánd við heimili Agnesar. Hún
hlustaði með eftirtekt og bað
svo móður sína um leyfi til að
fara á samkomuna í salnum.
Móðirin leyfði henni það, því
hún vonaði að Guð vildi tala til
litlu stúlkunnar sinnar og gjöra
hana að sólargeisla heimilisins.
Þetta sama kvöldsneriforinginn
einnig máli sínu til barnana.
»Hugsaðu um skapara þinn á
æskuárum þínum«, hljóðaði text-
inn.
»Guð er máttugur til að hjálpa
drengjum og stúlkum til að bera
erfiðleika hversdag8lífsins«, sagði
kapteínninn. »Það væri kross
fyrir sumar litiar stúlkur, að
þurka af eða líta eftir litla barn-
inu eða hjálpa til í húsinu. Iivaða
erfiðleika sem þú heíir, þá komdu
með þá til Jesú, og hann mun
hjálpa þér til að leysa af hendi
þau störf og þær skyldur, sem
þér finnast svo þungbærar*.
Þessi fáu orð, í sambandi við
textann, náðu inn að hjarta
Agnesar. Hún var ein af þeim
fyrstu, sem komu og beygðu kné
8in við bænabekkinn, og bað Guð
um fyrirgefningu fyrir öll sín
mistæki.
Hún hugsaði um hvað raikið
hún hefði getað verið til bless-
unar fyrir móður sína, t. d. við
að hjálpa henni og við að upp-
örfa bróður sinn veikan og föð-
ur sinn lasburða Hún ákvað
með Guðs hjálp að verða betri
stúlka.
Það varð hún lika. Og hin
nýja Agnes rayndaði nýtt heimili-
Það var ekki að tala um að leika
sér, fyr en alt starfið var búið.
Hin þreytta móðir kom heira i
hreint og þægilegt heimili. Larap
inn logaði og elduriun brann í
ofninum og kaffiketillinn uppi
yfir, og bezt af öllu var, að kær-
leiksrík dóttii- bauð hana vel-
korana á hverju kvöldi.
»Guði sé lof fyrir'litlu stúlkuna
mína«, sagði móðirin uú oft og
mörgum sinnum. »Eg veit sann-
arlega ekki hvernig eg gæti koni'
ist af án hennar«
3esús gaf sitt líf.
Kona nokkur var eitt sin11
flutt veik í eitt af trúboðssjúkr3'
húsunum í Canton í Súður-Kína;
Þar lieyrði hún í fyrsta skiftl
boðskapinn um Jesú Hún frei0
aðist og hjarta hennar fyltist
kærleika. Hugsanir hennar ielt
uðu heim til bæjsrins, þar sen1