Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.10.1947, Blaðsíða 4

Dýraverndarinn - 01.10.1947, Blaðsíða 4
42 DÝRAVERNDARINN er eyðibýli og hafði verið það nokkur ár. Ég hafði þangað erindi, annað en að leita hinna týndu sauða. Þaðan fórum við út á svo kall- aða Hrúlahjalla. Þaðan hljóp ég niður bratl- an rana og niður að á. Það voru koniin ljósaskipti, og ég ætlaði að flýta mér heim í jólahátíðina. Ég hafði alveg gleymt þvi að hafa gœtur á Kol. Nú tek ég eftir þvi, að hann er ekki með mér. Hvar tók ég eftir honum síðast? Á Hrútahjöllunum. Ég fer að kalla. Fljótlega sé ég, hvar honum bregður fyrir hátt uppi í fjalli fyrir utan Hrútahjalla. Hann kom snögg- lega upp úr djúpu gili og hvarf fljótlega nið- ur i gilið aftur. Mér sýndist á skottinu, að i honum væri veiðihugur. Ég legg á brattann, en þegar ég er kominn í námunda við staðinn, þar sem ég sá Kol bregða fyrir, kemur hann á móti mér og liggur vel á honum. Hann stanz- ar ekkert hjá mér, heldur hleypur á undan mér, fyrst upp rindann og síðan út í gilið. Kleltastallur liggur hér þvert yfir gilið og fellur foss fram af miðjum stallinum. Að utanverðu við fossinn hafði snjórinn kastast frá klettinum, en þar undir visaði Kolur mér á veturgamla á, sem mér þótti mikið til koma, og ég gerði mér miklar vonir um. Næstum mán- uð — 25 daga — er þessi kind búin að vera í svelti. Hún rólar á undan okkur niður rind- ann, niður að á og þaðan heim fjártroðning- ana, heim að húsum. Þetta er ótrúlegt, en satt. Þetta varð mesta happakind. Hún bar nafnið Jólagjöf. Sultu í Jlel. Nú vöntuðu aðeins tvær ær. Kolur vísaði mér á þær margsinnis mn veturinn, en ég bar því miður ekki gæfu til að bjarga lifi þeirra. Þær sultu í hel neðst í gildragi undir stórum steini, sem slútti mikið fram yfir sig. Á þennan stað fór hundurinn mörgum sinnum, og ég marg-þétt-pikkaði með stönginni og fann svo glöggt lausagrjótið undir,að ég fullvissaði sjálf- an mig um, að hér væri engin skepna, hvorki lífs eða liðin. Hitt var mér oft umhugsunarefni, hversvegna hundurinn léti svona. Um vorið, þegar snjóa hafði leyst upp, sá ég og skildi, hvernig í öllu lá. Hreindýrið. Veturinn cftir, að féð fennli, var það eitt kvöld, að ég tapaði Kol frá mér í smala- mennsku og vissi ekkert, hvað um hann hafði orðið. Mór gekk stirt að smala, eftir að hann fór frá mér og var því óvenjulega stuttur i spuna við hann, þá loksins, hann náði mér. Næsta kvöld varaði ég mig á þessu, því að mér datt i hug, að eitthvað gæti verið atliuga- vert við þetta hvarf hans. Við erum á hcimleið. Ég geng út með svo nefndu Skriðuvatni, en Kolur fer út miðjar hliðar, eins og venjulegt var. Þegar kemur út fyrir neðan Hrútahjallana, gat ég ekki séð til hans. Uppi á hjöllunum er töluvert undirlendi, sléttir valllendisbalar, mjög grösugir, meðfram klettabclti. Ég snarast upp á hjallana lil að litast um. Sé óg þá, hvar snjóflóð hefur fallið fram af klettunum — cða hengja brostið fram og runnið niður á balana. Kolur er þar ofar- lega i flóðinu og hamast að rifa sig niður. Nú fékk ég að vita, hvað hafði tafið hann kvöldið áður. Ég var með kollótt gönguprik i hend- inni og fór nú að pota því niður í holuna hjá Kol, en kom því stutt, því að snjórinn var svo harður og saman þjappaður. Næsta dag fór ég inneftir með skóflu og járnstöngina góðu. Ég fann með henni, að eitthvað var undir annað en jörð, en ekkcrt lif var að finna, cnda vissi ég, að svo mundi vera. Ég þekkti of vel alla tilburði vinar míns. Þegar hann gróf á dauðyfli, var ekkert hlustað, engar vanga- veltur og skottið í venjulegum stellingum. Ef t- ir mikinn mokstur dró ég hér upp myndar- legt hreindýr, sem farizt hafði i flóðinu. Þetta var ágætt út af fyrir sig, en þegar hann narr- aði mig stundum til að gera mikinn mokstur eftir einum rjúpnaræfli, þá sárnaði mér við hann, en fyrirgaf þó, því að ég vissi, að hon- um var þetta meðfædd velvild og leikandi leikni. Ferðalög. Ég fór oft í löng f erðalög og fylgdi Kolur mér jafnan eftir. Þegar yfir ár og völn var að fara, stökk hann á bak fyrir aftan mig og þar sat hann á hverju sem gekk. Eftir að ald- ur færðist yfir hann, lét hann nægja að

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.