Dagblað

Tölublað

Dagblað - 10.03.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 10.03.1925, Blaðsíða 1
Priðjudag 10. marz 1925. IÞagBlað I. árgangur. 32. tölublað. Helgað minningu sjómannanna, er fórust í mannskaðaveðrinu 7.-8. febrúar 1925. Þjóðarsorg. Enginn flýr eitt um skref örlaga skapadóm; veraldar vegabréf verða þá innantóm. »Pegar að kemur kall kaupir sig engi frí«. Hinum á hœla skall hurð, eða nœrri pví. Það, sem menn hafa óttast mest og ekki viljaö trúa, er nú fram komið. Tvö skip úr botnvörpungaflotanum hafa sokkið i sæ, með allri áhöfn, og hafa þar týnzt 62 menn úr hinu hrausta sjóliði íslendinga. — Menn hafa haft óbifandi trú á botn- vörpuskipunum sem sjóskipum, og heíir verið talið, að þau mundu verjast í hvaða garði sem væri. Enda hafa þau oft sýnt það, að þau eru ágæt sjóskip. Og íslenzku skipunum heíir altaf fram að þessu farnast vel, og hafa þau orðið fyrir litlu manntjóni. Þeim mun sviplegra er það, þegar tvö skip hverfa nú í hafsins djúp samtímis. Enginn veil neitt um það, hvernig hið hræðilega slys heíir atvikast, nema hvað nienn geta gert sér það í hugarlund af frásögnum hinna botnvörpuskipanna, sem beimt voru úr helju. Af þeim sögum veit maður það, að munað hefir minstu, að mörg fleiri skip hefði horfið — og er það voðaleg tilhugsun. Fátt segir einum af. Ei mun það vafi neinn: Skipsögn í hyldjúpt haf hverfur sem maður einn. Alveg í einum svip yfir lykst báran há. Afskráir alla og skip Ægir í skyndi þá. Þetta er hið ægilegasta sjóslys sem orðið heiir hér á landi, og er sannkall- aður alþjóðarharmur, því að þarna hafa horfið hinir röskvustu menn, úr ölluin landsfjórðungum. Og hvað var mann- tjón ófriðarþjóðanna í styrjöldinni miklu á móts við það manntjón, sem orðið heíir í liði islenzku sjómannanna á þessum vetri? Það var hverfandi, þrátt fyrir allar vígvélarnar. Er það ekki sorglegt, að okkar fámenna þjóð skuli greiða slíkan skatt, að jafnvel sé þyngra en tárum taki? Og er það þá ekki eðli- legt, að maður geti ekki trúað því fyr en í seinustu lög, að forlögin sé svo grimm sem raun er á? En það er fagur vottur um bugsunarhátt íslendinga, að einkis hefir verið látið ófreistað tíl þess að leita uppi hin horfnu skip og reyna að bjarga þeim. Mun það í annálum haft, svo lengi sem land er bygt, þá er skipaQoti héðan leitaði dögum og vikum saman um þvert og endilangt Grænlandshaf.

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.