Dvöl - 11.02.1934, Page 8

D V O L
11. febr. 1934
Já.
Hvernig lók hann ofan liatt-
inn?
Hvers vegna spyrðu að því?
Kins og venjulega.
Og hneigðir þú þig fyrir hon-
um ?
Auðvitað. Hekluðu, að ég
kunni ekki mannasiði?
Þú hefir J)á brosað til hans?
— Nei — ja, ég veit það ekki.
Þú erl elcki alúðleg við hann,
Soffia. í gærkvöldi talaði Rol)erto
um þig við mig.
Var liann að kvarta vfir þvi,
hvað ég væri leiðinleg?
Nei. En hann var að spyrja
mig, hversvegna þú værir svona
dul í ska.pi og ólík mér. En |)á liélt
ég vfir honum lofræðu um þig. Ég
sagði honum, að J)ú værir betri,
bliðlyndari og ástríkari en ég.
Þinn eini ókostur væri, að þú dvld-
ir kosti þína fyrir öðrum. Og
hugsaðu þér! Hann hlustaði á mig
með brennandi áhuga og spurði
inig að lokum, hversvegna þú
hefðir óheit á sér.
Óbeit ?
Já. Hann segir, að Jni hafir
óheit á sér, og Jiað er von, að'lion-
um finnist það, |)ví að J)ú ert ó-
notaleg við hann. En ég tók svari
þinu og ég skrökvaði Jiví að lion-
um, að þér J)ætti mjög vænl um
liann og þætti mikið lil lians
koma.
— Lúla!
—- Ég veit, að þetta er ósatt, en
Róbertó þykir svo vænt um þig, að
Jiað er reglulega vanjiakklátt af
J)ér að koma svona fram við hann.
Soffia lagði hendurnar upp um
hálsinn á systur sinni. Lúla Jirýsti
henni snöggvast að sér og hvísl-
aði ástúðlega:
Því getur J)ér ekki Jiótt ögn
vænt um Róhertó?
Soffía kipptist við og losaði sig
þegjandi úr faðmi systur sinnar.
Jæja þá, sagði Lúla. Ætlar
Jjú alls ekki að koma með okkur
i kvöld.
Nei. Eg hef höfuðverk. Þú
getur farið með mömmu.
Eins og vant er! En ég fer
nú saml og skal skemmta mér
reglulega vel.
Ætlar Róhertó með ykkur?
Nei. Hann fer á fund. En ég
ætla að nota mér frelsið og dansa
alla nóttina.
Én ef liann fréttir þ$ð?
Því betra. Þá lærisl honum
að láta mig fara minna ferða. Ég
vil ekki venja hann á keipar.
Mér finnst þú ekki unna
honum mikið.
Jú, á minn hátt. En nú verð
ég fara að hafa fataskipti. Mér
veitir ekki af tveimur klukku-
stundum til Jiess.
Soffia stóð og lilustaði eftir
hvernig vagninn fjarlægðist, þeg-
ar móðir hennar og systir óku
hurtu. Iiún var skilin alein eftir,
eins og svo oft áður. Þetta hafði
hún sjáll' kosið. Þegar henni hafði
verið gert rangt lil barninu, grét