Heilbrigðismál - 01.01.1962, Side 6

Æðakölkun, manneldi, atvinna, likamsbygging.
Gerð hefur verið athugun á mataræði,
starfsháttum og æðakölkun, eða dauðsföll-
um úr hjartasjúkdómum í fjölmennri stétt
manna í London, strætisvagnastarfsmönn-
um.
Fyrirfram var vitað um dánarorsakir inn-
an stéttarinnar um marga tugi ára. IJað
þótti mjög athyglisvert, að vagnstjórarnir
og vagnverðirnir höfðu gerólíka dánartölu
af völdum hjartasjúkdóma.
Dauðsföll úr hjartasjúkdómi var 2—4
sinnum algengari á meðai vagnstjórnnna
heldur en varðmannanna (conductors).
Hvað olli þessum mikla mismun?
Þrennt kom til greina:
1. Mataræði.
2. Starfshættir.
3. Meðfætt líkamsbygging eða arfgengir
eiginleikar.
I. Mataræðið var rannsakað með því að
fyigjast nákvæmlega með vikufæði. Allt var
vegið og mælt, sem í magann fór eins og
tíðkast við slíkar rannsóknir, og auðvelt við
það að fást, þar sem um greinargott fólk
var að ræða, með svipaða menntun og mjög
líka fjárhagslega afkomu.
F.fnasamsetning fæðunnar var einnig at-
huguð og kom í Ijós, þegar á allt var litið,
að fæði vagnstjóra og varða var mjög svip-
að.
Morgunverður var hafragrautur, mjólk
og brauð og te. Aðalmáltíðin var venjulega
kjöt eða fiskur, egg eða ostur ásamt græn-
meti.
Ávaxtakökur eða ávexti, hráa eða soðna,
var algengast að hafa í ábæti.
Flestir drukku te eða mjólk, þegar þeir
komu heim frá vinnunni en nokkrir bjór.
Til uppjafnaðar drukku menn 7 bolla af te
á dag, og er það nálægt þjóðarmeðaltali
Breta. Bjór drakk þessi starfsstétt ekki að
neinu ráði, aðeins —1 lítra á viku, og er
það langt fyrir neðan meðaltal þar í landi,
sem er 2,3 lítrar vikulega miðað við fulltíða
karlmann.
Vagnstjórarnir notuðu 2850 hitaeiningar
og verðirnir 2790 hitaeiningar. Af hvítu
notuðu mennirnir 83 gr til uppjafnaðar og
125 gr af fitu, og voru um 2/5 hlutar af fit-
unni úr dýraríkinu.
Hitaeiningarnar, sent notaðar voru um-
frani eyðslu, skýra að nokkru leyti meiri
fitusöfnun hjá vagnstjórunum heldur en
vörðunum. En annað kom þar einnig til
greina sem ekki var hægt að skýrá með
starfinu einu, því að vagnstjórarnir voru
þegar við byrjun starfsins þyngri en verð-
irnir og gildari um mittið.
Það kont í ljós, að vagnstjórarnir voru til
uppjafnaðar 8 kg þyngri en verðirnir og
samanlögð húðþykkt á upphandlegg, baki
og læri var 47 mm hjá vagnstjórunum en 37
mm hjá vörðunum.
Blóð-kólesteról var 250 mg-% hjá vagn-
stjórunum, á móti 238 mg-% hjá hinum.
Beta-lípópróteínin, sem hafa háan sam-
eindaþunga og innihalda um 45% kóles-
teról voru svipuð að magni í báðum hóp-
um, en önnur lípó-próteín, sem innihalda
minna en 25% kólesteról, voru þriðjungi
minni í vörðunum.
Niðurstöður
I jteim tillellum, sem hér lágu fyrir var
auglj(')st, að fæðið réði engu um 2—4 sinn-
um meiri hjartadauða í vagnstjórahópnum
heldur en vagnvarðahópnum.
Ekki þótti ólíklegt, að nokkuð meira lík-
amlegt erfiði, sérstaklega meiri hreyfing
FRÉTTABRÉF UM HEILBRIGÐISMÁL
f)