Brautin - 28.09.1928, Síða 3

BRAUTIN
3

Stokkabelti
af ýmsum gerðum og alt sem tilheyrir
upphlut sérlega vandað, með hin hestu
meðmæli frá kvennablaðinu Brautin.
Jón Sigmundsson & Co.
sími 383. Skrautgripaverslun. Laugaveg s.

IBRAUTIN |
sú hin rétta til K
sælgætiskaupa, er 5
BRISTOL B
Bankastræti 6. *)
legu. Jórunn heilin varð háöldr-
uð kona.
BsBjarstjórniia. Á slð-
asta bæjarstjórnarfundi var næt-
urlæknamálið til umræðu, var
ennþá eittbvað til fyrirstöðu,
að það fengi framgang. Málinu
ásamt bréfi frá læknafélaginu,
var vfsað til fjárhagsnefndar,
munu nokkrir i bæjarstjórn
hafa hug á að því verði ráðið
til lykta á hagkvæman hátt,
ekki sfst kvennfulltrúi okkar þar,
sem skilur vel nauðsýn málsins.
Bæjarstjórnin hefir samþykt að
kaupa mynd Ninu Sæmundsen
»Móðurást« fyrir 3000 kr., er i
ráði að koma henni fyrir f ein-
hverjum skemtigarði bæjarins.
Æskilegt væri að hún kæmisl í
hinn nýja garð við Lækjargötu
fyrir norðan bamaskólann. Er
gatan mjög fjölfarin en garður-
inn eyðilegur sem stendur.
Pað er sitt hvað.
Prestur úr sveit kom til
Reykjavikur i sumar, hafði hann
ekki komið til bæjarins frá þvi
hann var vigður fyrir tæpum
40 árum. Honum fanst mikið
til um hinar stórfeldu breyting-
ar sem orðið höfðu i bænum.
Af byggingum þekti hann ekki
aðrar en Alþingishúsið, dóm-
kirkjuna og Mentaskólann. Fyrir
framan búðarglugga Haraldar
Árnasonar staðnæmdist hann
lengi, að virða fyrir sér presta-
skólann gamla. Hann rataði illa
um göturnar og fékk ungan
mann til fylgdar um bæinn. —
Peir gengu meðal annars inn
Laugaveg, að Norðurpól og út
Hverfisgötu. Rétt fyrir neðan bú-
stað danska sendiherrans mættu
þeir manni i ffnum fötum með
hatt á höfði. Bar hann óinn-
pakkað þvottastell. Presturinn
fékk að vita hjá samferðamann-
inum, að þetta væri sendimaður
við eina af verslunum hæjar-
ins, að flytja vörur heim til
kaupenda. Pá mun kaupmaður-
inn ekki ganga illa til fara,
mælti prestur fyrst sendimaður-
inn er svona finn hversdags-
lega. Pilturinn sagði honum að
kaupmaðurinn, og alt hans fólk
væri mjög ffnt, og búðarþjón-
arnir keyrðu jafnvel f eigin bil-
um. Pá gekk alveg fram af
prestinum. Að það skuli vera
hægt, sagði hann, að draga
svona mikla fjármuni handa
sér úr annara manna vösum. —
Pað gefur ekki svona af sér á-
batann, að ílytja guðs orð í
i sveitinni.
52
— Eitthvað nieira! Hvað ætti það þá að vera? spurði
hann.
— Kveldu mig nú ekki lengur á þessu, Villi!
Vilhelm rétti úr sér, og svipur hans breyttist aliur. Á
augnaráðið og róininn sló nokkurs konar hátiðablæ.
— Hann hefir boðið inér að lána mér fé, til þess að
nema læknisfræði.
— Guð blessi hann!
Þessi blessunarorð brutust fram úr djúpi hjarta hennar.
Á sömu stundu fann Scott bankastjóri sæluríka tilfinningu
streyma um sig allan, án þess hann vissi nokkra ástæðu til.
Frú Gripenstam varð starsýnt á andlit sonar síns, sem
nú ljómaði af gleði; hún sá, að hinir föstu, karlmannlegu
drættir um munninn höfðu nú þurkað burtu beiskjuna að
ytra útliti, þessa- beiskju, er henni hafði staðið mestur stugg-
ur af, sakir þeirra áhrifa, er hún liafði haft á Vilhelm, bæði
likamlega og andlega. Nú varð breyting lil hins betra á hin-
um ytri lífskjörum. Mundi breytingin ná einnig lil hugar-
farsins? Mundi ekki beiskjan i hugarfari lians hverfa af
sjálfu sér, þegar framtíðarhorfurnar voru orðnar bjartar?
Hún þóttist viss um það, og fanst alt lífið brosa við sér nú,
er þyngstu byrðinni væri létt af herðum sér.
Það var riærri því komið fram á varir hennar að spyrja
hann, hvort gremjan við Gissler mundi ekki hverfa úr þessu,
en hún hvarf frá þvi aftur, þvi að hana grunaði hálfvegis,
að með því mundi hún spilla þessari sæluríku gleðistund.
Jafnvel þólt hann yrði bljúgari í skapi, mundi hann ekki
sjá það sjálfur, þvi síður játa það. Þess vegna geymdi hún
49
um vafðist tunga um tönn, og hann barðist við, að koma
einhverju orði upp til svars. Var það sæmandi nokkrum
manni að verða við sliku boði á þenna hátt? Hann limdi
saman varirnar, til þess það sæist ekki, að þær titruðu, og'
draup höfði, til þess að ekki sæist í augun. Hann hafði að
visu sett í sig hörku, en ekki gagnvart þessu!
Bankastjórinn stóð einnig upp, og lagði báðar hendur á
axlir honum.
— Elsku drengurinn minn! mælti hann hljóðlega. Takið
þér boði mínu?
Vilhelm svaraði með því einu að líta upp, og um leið leyfa
velgjörðamanni sinum að sjá þá sjón, er enginn hafði áður
séð. Stóru, stoltu augun flutu í táruin, og lýstu auðmjúku
þakklæti.
Á því augnabliki naut bankastjórinn meiri gleði, en
nokkru sinni fyr, yfir því, að vera auðugur maður.
VIII.
Frú Gripenstam var í glöðu skapi. Venjulega þurfti ekki
mikils með til þess að gleðja hana. Hún var að eðlisfari
ein þeirra, er veita fegins hendi viðtöku hverju hinu minsta
Ijósleiftri. Nú gat hún haft tvær námsmeyjar i herbergi, sem
hún veturinn áður hafði haft að eins eina, en það var henni
tekjuauki, er kom sér injög vel, svo þröngt sem hún átti
i búi.
Hún var guði þakklát, og óskaði þess, að Vilhelm færi að
koma heim, til þess að hún gæti flutt honum þessi gleðitíð-
indi. Elsu var þetta kunnugt.