Sameiningin - 01.12.1892, Síða 2

—146—
með gullbeð, guðvef skrýddan,
°g glitfrítt blómaval?
Hví ljeztu’ ei ljóssins boga
um lykja þig sem tjald,
og stjörnulatnpa loga,
fyrst ljóss þú hafóir vald?
Hví ljeztu’ ei lj íssins skara,
er ljóinaði’ yfir hjörð,
til hússins helga fara
og halda tignarvörð?
Sjer hoiu hefur refur,
og himins f'uglar skjól;
öll skepnan skýli nefur
og skríður sitt í ból.
þú hvergi hvílast máttir,
ó, herra, Jesú minn;
þú ei svo mikið áttir
sem auma beðinn þinn.
Jeg vil þó víst upp ijúka,
minn vinur, fyrir þjer.
Jeg hef ei hvilu mjúka,
þó livíl í bijósti mjer.
þar ætíð hæli áttu,
þótt ærið sje það rýrt;
þar, herra, hvílast mattu,
þú hefur keypt það dýrt.
BLESSUÐ J:LIN.
Eptir síra N. Steingrím Þorldksson.
„Blessuð sólin!;!—segja menn einatt, og það svo undur hlý-
lega, að auðheyrt er, að sólin hefur tilbúið sjer hlýjan stað í
hjörtunum. „Blessuð jólin!“—segja menn og; hlýl^ga segja menn
það líka. en enn þá meira en hlýlega; það liggur meira í rödd-
inni. það er eins og orðin fljúgi upp fiá brjósti hins kristua
mauns, berist til hæða á vængjum ástarinnar og gleðinnar. Og