Sameiningin - 01.12.1892, Qupperneq 3

—147—
þrtur þessara vængja heyrist =vo í röddinni, þegar sagt er: biess-
uð'jólin! Hvorttvegg.ja,—hæði blessuð sðlin og blessuð jdlin !
—er þannig sagt með svipaðri tilíinning. Og það er ekki svo
undarlegt; því j;<)tt orðin sjeu ekki málfræðislega skyld, j)á eru
þau í andleuu tilliti eða sunkvæmt huo-sjiin hvors uin si<r
náskjUd. j)að má hka taka það fram, að naumast eru þessi orða-
tiltæki—blessuð sólin! og blessuð jólin!—jat'n-lik á nokkru öðru
tungumáli eins og voru.
Náttúran hefur sitt eigiö tunguinál, tungumál táknanna.
Á þeirri tungu taiar guð, drottinn náttúrunnar, við manninn,
drottin skep unnar. Á bak við hinn ýmsa ytóa virkilegleik
náttúrunnar er nefnilega ti'svarandi ýmiskonar andlegur virki-
legleikur hið innra. Og bendir drottinn á þann andlega virki-
legleik með hinum tilsvarandi virkileghik náttúrunnar hið ytra.
Hinn sýnilegi virkilegleikur er tókn andlegs virkilegleika.
þantiig beiulir þá sól þessa sýnilega heiins á sól hins ósýnilega
andlega heirns. Sól þessa heims vermir, vekurtil náttúrlegs lífs,
og veitir því lífi vöxt og viðgang. Hið sama gjörir sól hins and-
lega heims fyrir hið andlega líf. Hún vermir, vekur og veitir
nýtt andlegt líf, h-ldur því við og gefur því vöxt. Ea nú eru
blessuð jólin uppgönguhátíð hinnar blessuðu andlegu sólar. þá
ininnast kristnir menn einmitt þess, að hún rann upp og með
henni hinn nýi dagur, sem ekki þeklcir sólarlag. þeir lit'a í
birtu þessa dags, í lj'isi þessarar sólar. Og eöliloga þykir þeim
vænt um stundina, þá er hún rann upp og hinn dýrðlegi dagur
hófst Eins og hinn náttúrlegi maður fagnai blessaðri sólinni
eins fagnar hinn andlegi maður eðlilega bl^ssuðum jólunum.
Dýpsta þráin, setn til er í brjósti mannsins, er löngunin eptir
því að njiita kærleiks og veita öðrum kærleik. Er það svo eðli-
legt, því sú þrá er ekkert annaö (>n löngunin eptir þvt að vera
sannur maffur. Svo jwð verður þá í dýpsta skilningi hiðsama
og hin sanna lífslöngun. því hvað er jrað að lifa? það er að
elska og vera elskaður. Stigbreyting lifsins er þá hið sama og
stigbreyting kærleikans. því sannari seni kætleikur sá er, sem
maðurinn auðsýnir öðrurn og þiggur af öðrurn, því sannara verð-
ur líf það, er hanri lifir. Alveg eins að því, er snertir hið gagn-
stæða. því ósannari sena kærleikinn er, því ósannara verður líf-
ið. Eða, svo jog taki þetta ljósar fram : því fjær sein kærleik-