Sameiningin - 01.12.1892, Qupperneq 14

—158—
auKvitafí ekki afi eins til vor hjer fyrir vestan, heldur o" til bisk-
ujisins yfir IslaniJi, setn setti ofan í við síra Mattías fyrir at-
ferli hans, og til ritstjdra , Kirkjub]ahsins“, seiti lýsti því yfir,
a5 slíkt og )?vílilct gæti kirkjan öldungis ekki þolaK. En hvað
á nú annars til hragðs að taka? Beilt hjeraðsfundur svo gott
sem skrit’ar hjer undir með síra Mattíasi og gjörir þá yfirlýsing,
að það liafi verið rangt, að finna a'í við ltann, er hann í sterk-
ustu orðum reis upp á tnöti trúarjátning sinnar eigin kirkju og
skýlauari kenning drottins vors og frelsara Jesó Krists. Og
þetta er gjört að alveg ný-afstaðinni biskups-visitazíu!
Hver áhrif er nú líklegt að svona löguð yfirlýsing hatí?
þau, að vantrúaðir rnenn geti bent á iiana sem óræka sönnun
fyrir þeirri staðhæfing sinni, að það sje eiginlega tömt leik^pi 1,
þetta með prestaeiðinn og trúarjátning ki'kjunnar; prestarnir
álíti hvorugt neitt bindandi. þeir álíti sig h it'a fullkotnið f■ elsi
til að gjöra almenningi kunnugt, að þeir skoði það eða það atriði
trúarinnar sem „misskilning og vitleysu". Fer það ekki að
verða nokkuð varhugavert, að mótmæ.Ia þvt svo sterklega, að þeir
sjeu tiltölulega fair á landintt, sem hatí þá trú, er kirkjan kennir,
þegar heill hjeraðsfundnr getur risið upp rjett á eptir og gjört aðra
eins yfirlýsing og þetta ? það er alls ek 1<i unnt að dyljast þess,
að yfirlýsing þessi styður þá stefnu í kirkjunni, sem síra Matb-
ias hefur gjörzt einskonar framsögumaður að. Qg sú stefna
er ekki annað en „fríþenkjara“-stefnan. Hjeraðsfuudurinn
gefur síra Mattíasi meðmæli sitt, lýsir ytir ánægju sinni með
hann, en er sár-ðánægður við þá, sem fundið hafa að uppátæki
haus.—Við hvetju skyldi nú tnega búast næ-t? Svar: Yfir-
lýsing frá binhverjum öðrum hjeraðsfun li um það, hve dæma-
laust hann sje vel ánægður með umburðarlyndið í Eyjafirði!
Stðan utan-þjöðkirkju-Köfnuðurinn í Revðirfirði myndað-
ist hjerna utn átið hefur ekki neitt borið á hreyfiuginnati kirkj-
xtnnar heima á fslandi í þá átt að losa sig í trúarlegu tilliti un l-
an yfirráðum landstjórnarinnar—þang ið til nú, að oss er að
heitnan flutt fregn sú, er hjer fer á eptir: Nokkrir tnenn í
Seyðistírði eða.Dvergasteins-prestakalli, þar sern síra Björn þor-
láksson er jjjónandi jtrestur, leituðu á síðastliðnu suinri s'ra Lár-
usar Halldórssonar, sem, cins og- fiestum lesendum „Sam.“ raun
kunnugt, hefur verið prestur utan-þjóðkirkju-manna í Reyðar-
firði, og skornðu á hann að flytja til Seyðisfjarðar og gjörast
prestur fyrir söfnuð, er þeir hefðu fastlega í httga að stofna, og
þá auðvitað ntn leið að rífa sig út úr þjóðkirtjunni. En því
höfðu þeir tekið þessa ályktun, að ófriður sll-mikill hefur um
nokkur ár verið á tnilli nokkurs hluta safnaðarins þar í firðin-
utn og sóknarprestsins, og var þetta fólk, fremur ástæöulíúð,