Sameiningin - 01.12.1892, Side 15

-159-
búið aft telja sjálfu sjer trú um, a5 þaú gæti meö engu móti baft
síra Bjorn fyrii- prest. þegat- síia Lárus fjekk áminnzta áskor-
un, baubst hann til aS reyna aö kotna sáttum á milli prests og
bins stríðanda safnaöarparts í Seyðisíirði; en þessir óánægðu
Seyðtírðingar kvaðu allar sátta-tilraunir í máli þessu til ónýtis,
enda var þa eigi frekar við það rað att. Ekki hefur heldur
orðið af því, að síra Larus rjeðist til prestþjónwstu meðal hinna
úánægðu Seyðtírðinga. Lítur helzt út fyrir, að þessa menn
skorti áræði til þess að inynda söfnuð utan þjóökirkjuunar,
hversu óánægðir sem þeir eru með hana og ákveðnir í því að
öota ekki nein embættisverk þjóðkirkjuprestsins. Ekki virðast
hin þjóðkirkjulegu yfirvöld la idsins hafa treyst sjer að kippa
þessu kirkjulega óstandi Seyötírðinga í lag, þótt meðalgöngu
þeirra hatí verið Jeitað af hlutaðeigendum. Og blööin íslenzku
hafa ekki með einu orði minnzt þessarar ljótu og leiðinlegu
seyðfirzku kírkju-sundrungar,—jafnvel eigi „Kirkjublaðið“—,
líklegaaf ótta fyrir að styggja annaðhvort hlutaðeiganda jirest
eða safnaðarbrotið, sem á moti bonum hefur verið að berjast, ef
þau Jjetu opinberlega í ljósi alit sitt á deilumáli þessu.
í Vullanes-sókn iunan Suður-Múla-prófastdæmis hefur rjett
Qýlega náð sjer niðri enn þá greinilegri kirkjusundrung heldur
en í Seyðistírði. þar hafa neihilega um tuttugu búendur sagt sig
úr lögum með' sölnuði þjóðkirkjuunar og þegar án tafar myndað
i'eglutegan utan-þjóðkirkju-söfnuð. Tilefni þessa uppátækis var
oiegn óanægja meðal folks í því byggðarlagi út af samslenging
þingmúla- ug Hallormsstaðar-| restakalls við Vallanes, sem latin
var komast a eptir að hið síðarnefnda prestakall losnaði fyrir
skömmu. í sameining prestakatía þessara er ekkert vit; þau eru
svo viðáttumikil, að enguna nema and.'tæ'intrum kirkjunnar
tíefði átt að geta komið til hugar, að fá þau sameinuð í eitt.
SJí k prestakalla samslenging er liinn vísasti vegur til niðurdreps
kirkjurækni og kirkjulegs hfs ytír höfuð. þctta hefðu æðstu
embættismenn kirkjunnar átt að sjá og þá auðvitað leggja sig
alla tram til þess hið bráðasta á loggjafarinnar vegi að fá at-
numið þessa valausu „brauða“-sameining, að ekki yrði hún til
þess að koma stærra eða minna broti af safnaðarJýð hins um-
i'ædda prestakalls út úr þjóðkir'<junni, eins og nú svo undur
eðlilega er fram komið. það er vonanda, að kirkjustjórnin ís-
lenzka fari nú að reyna að reisa rönd við öðru eins safnaða-sam-
krulli eins og því, sem hjer er um að ræða. það hefur í þessu
tilliti verið íarið herfilega illa með söfnuðina í Flj'itsdalshjeraði;
þeir hat’a nú helmingi færri presta en fyrir fáeinum áratugum
og prestsþjóuustu líka eðlilega helmingi ruinni. það er ekki
von, að kirkjulifíð sje beiiið, þar senr tneð söfjiuði og presta-
köll er fanð eins og gjört hefur verið í þessu byggðarlagi