Sameiningin - 01.04.1918, Side 18

48
ir í lund, hranalegir í orðum. Ráðvandir eru þeir ef til vill,
tryggir, staðfastir, réttlátir, en þeir hafa mist af því, sem
viðkvæmast er og elskuverðast í verulega góðum karakter;
það, sem gjörir menn ljúfa, viðfeldna, þægilega viðkynning-
argóða í náinni umgengni.
Mjög mikill hluti vanrækslunnar í mannlegu lífi er ekki
sprottinn af himinhrópandi rangindum, sem kremja hjart-
að, heldur af smásmuglegum stirðleikum og egningum,
sem þreyta og ýfa skapið óaflátanlega. pessum sannleika
hefir aðgætin kona lýst mjög réttilega: “pegar lífið er
skoðað ofan í kjölinn, þá stafa mestöll lífsleiðindin og hug-
raunirnar, ekki frá þungum sorgum, heldur frá alls konar
smávægilegri og þarflausri ónærgætni og harðneskju; ekki
svo mjög frá guðlegri forsjón, sem frá mannlegri yfírsjón.
Líttu til baka, og þú getur auðveldlega talið upp sorgirnar,
sem klufu hjartað og breyttu lífinu. J?ú manst eftir
þreytu-mánuðunum, þegar þú lifðir í skugga þeirra. pað
var yfir þeim einhver helgiblær, einhver tign, eins og yfir
einmana fjallstindi, þær voru svo stórar. pú finnur oftast
í þeim tilgang eða blessun, þegar þú lítur til baka—-fanst
það ef til vill þegar í stað. En dagamir, sem smærri meiðsli
hafa spilt! peir urðu daprir, sólskinslausir, af því heimsku-
leg óvild einhvers manns, eða ilt skap, eða ranglátur for-
dómur, mátti til að ná sér niðri og hafa sitt fram, hvað
sem leið réttindum, fyrirætlunum eða tilfinningum annara
manna. pað eru svo margar torfærur á lífsferli flestra
manna, þarflausar torfærir, sprottnar af mannlegri eigin-
girni, að löngunin til að auðsýna góðvild, blíða, nærgætna,
kristilega góðvild, vex hjá mér með hverjum degi, sem
eg lifi”.
Enginn ætlast til sífeldrar hugsunarsemi af bomunum
— það er lexía, sem ekki Jærist vanalega, nema með árum
og reynslu. En þegar menn eru orðnir fulltíða, þá er sann-
arlega tími til kominn, að þeir hafi að minsta kosti byrjac
að temja sér góðvild og nærgætni.
Ekki all-sjaldan gjörir barnaskapurinn vart við sig í
ýmiskonar félagsskap, þar sem meðlimir eru kosnir i em-
bætti eða settir í nefndir eða heiðraðir á annan hátt. Æfin-
lega eru einhverjir í hópnum, sem eru í allra bezta skapi á
meðan þeir hafa einhver völd eða skipa einhvem heiðurs-
sess, en geta svo ekki stigið niður úr embættis-ondveginu
með góðu, þegar þar að kemur. Niðurstigningin frá þess-
ari hæð ofan að jafnsléttunni, þar sem óbreyttir meðlimir
haldast við, er of mikið fyrir þann mæli göfuglyndis, sem