Sameiningin - 01.04.1918, Síða 32

62
girnd.. Hér er það ágirndin, sem hann varar við. 1 báðum Iexíun-
,um koma átakanlegar andstæður i ljós: öðru megin guðræknin, trú-
hneigðir menn, en þó haldnir af syndsamiegri sjálfselsku; hinu-
megin meistarinn, á ferð til Jerúsalem til þess að leggja þar sjálfan
sig í sölurnar fyrir mannkynið. Ríki maðurinn ungi, sem hér er
sagt frá, var ráðvandur og trúaður maður eftir mælikvarða sinnar
tíðar; gleymum því ekki. Þó stóðst bann ekki prófið, sem Jesú-
setti fyrir hann. Ef vér viljum heyra Kristi til, þá verðum vér ad
gefa honum alt, sjálfa oss og eigurnar með. Hann hefir frelsaS mig
“til þess að eg sé hans eigin eign”. Prófum sjálfa oss: er ekki eitt-
hvað, sem vér viljum halda dauSahaldi í, sem vér höfum test svn
mikið ástfóstur við, að vér mundum hika við að láta það af hendi,
ef meistarinn sjálf.ur krefðist þess? Sé svö, þá er það eiiímitt »á
hlutur, sem vér þurfum að fórna á altari trúarinnar. Þeirn hlut
megum vér ekki halda, nema Drottinn sjálfur gefi oss hann aftur.
eins og hann gaf Albraham. aftur son hans Isak á Móríafjalli. A»t-
fóstur unga mannsins voru auðæfin. Sama hættan getur legiö fyrír
oss sem honum. Ágirndin er lymskur löstur, vex jafnt og þétt, án
þess að mikið beri á. Allir safpa einhverju, og hjartað' dvelur hjá
fjársjóðun.um — tengist við þá. JarSneskir fjársjóðir knýta víö
jörSina, himneskir við himininn. Auk þess liggur í auðnum freíst-
ing til sérhlífni, eigingirni, hóglífis, svalls og margskonar lasta. Það,
sem allra dýrmætast er, verður vanalega ekki keypt fyrir peninga;—
vinátta, trygð, sálarfriður, lífið sjálft. Orðin um úlfaldann og nálar-
augað eiga auðvitað ekki að skiljast bókstaflega, en í þeim liggur
sannsögul og alvarleg aðvörun eins fyrir því. Ungi maðurinn þóttist
hafa haldið öll boðorðin; þó sýndi hann það í verkinu, að hann hafði
ekki haldið fyrsta boðorðið. Sjálfsréttlætingin er blind.
VERKEFNI: 1. För Jesú um Pereu. 2. Enginn góður nema
Guð. 3. Augasteinninn. 4. Ágirndin; hættan sem í henni felst,
VI. LEXÍA, 12. MAI. — Krossinn framundan.—Mark, 10.
32-45.
MINNISTEXTI: Hann lítillœkkaði sjálfan sig og varð hlýð-
UMRÆDUEFNI: Mikillcikur í þjónustu. Les til hliösjónar:
Matt. 20, 20-28; Lúk. 22, 25-27. — Saga lexíunnar gjörist fáum dög-
um fyrir pálmasunnudag. Jesús er á leið frá Pereu til Jerúsalem.
og líklega kominn vestur yfir Jordan í grend við Jeríkö. Hugur
hans dv’elur við krossdauðann, sem nú var .ekki langt fram tjnclan,
píslar-fórnina, sem hann hafði svo oft talaö um við lærisveinana á
Jjessari ferð. Þeir finna, að eitthvað þungt ligg.ur á huga hans, og
ganga á eftir honum, hljóðir og undrandi. Þó skildu þeir ekkí þetta.
sem hann var að kenna þeim, betur en svo, að þetta sama kvöld
koma tveir þeirra —Jakob og Jóhannes, frændur hans eftir fjoldinu
— til hans og biöja hann að veita sér æðstu tignarsætin, þegar hann
sé búinn að stofna hið glæsilega, jarðneska Messíasarrtki. Svona
illa gengur ófullkomnum manni að skilja andleg sannindi guSsríkis.
Jesús ávítar þá ekki, þolinmæði hans er svo mikil. En hann notar