Íslendingur - 16.07.1920, Side 2

126
ISLENDINOUR
32. tbl.
Til minnis.
•
Bæjarfógetaskrifstofan opin kl, 10-12 og 1-6.
Bæjarstjóraskrifstofan opin kl. 1V2-4.
BókasaíniðopiðáMánud 0gLaugard.kl.7-8
Heimsóknartími spítalasjúklinga kl. ii-is
og 4-S-
Islandsbanki opinn kl. 10V2-12 og 1-2V2.
Landsbankinn opinn kl. 11-2.
Lytjabúðin opin kl. 8-8 á virkum dögum
og á helgum 8-6.
Pósthúsið opið kl. 10-6 á virkum dögum
og á helgum 11-11V2.
Símastöðin opin kl. 8-21 virka daga og
á sunnudögum 10-20.
Skrifstofa Ræktunarfjelags Norðurlands í
tilraunastöðinni opin kl. 10-11V2 og 4-6.
Verksmiðjan Gefjun opin kl. 8-6.
Viðtalstími hjeraðslæknis kl. 1-2.
t,ÍSLENDINGUR“
kostar 6 kr. árg. Greiðist fyrir i. Júní ár
hvert. — Afgreiðslu- og innheimtumaður:
Hallgr, Valdemarsson, Hafnarstræti 84.
Bannmálið og »Fram«.
Siglfirzka málgagnið, er nefnir sig
»Fram«, hefir undanfarið flutt langa
grein um bannmálið. Á grein þessi að
vera svar við því, er jeg reit um
þetta mál í vetur hjer í blaðið. Eins
og lesendur íslendings muna, var
grein mfn eigi árás á neinn. Ef þessi
grímuklæddi herra ( »Fram« hefði
ritað um málið fúkyrðalaust, þá hefði
jeg ef til vill spjallað eitthvað við
hann um þetta mál, jafnvel þó að
leitt sje að fást við þá menn, sem
eru svo Iftilhugaðir, að þora eigi að
rita undir sfnu rjetta nafni.
En úr því að þessi maður hefir
tekið þá stefnu að ráðast á mig per-
sðnulega, þá dettur mjer eigi f hug
að virða hann svars. Jeg mun standa
jafnrjettur fyrir þvf, þó að þessi
eyðufyllir blaðsins »Fram* andi fúlt
f minn garð.
Brynleijur Tobiasson.
Samkoman
f Vaglaskógi 11. þ. m. var fjölsótt.
Veður var bjart og fagurt. — Leifur
Kristjánsson á Vöglum setti samkom-
una. Hornaleikaraflokkur Akureyrar Ijek
á horn. Steingrfmur hjeraðslæknir Matt-
hissson flutti erindi um Fnjóskadal
að fornu og nýju, einkum skóginn,
snjalt og fróðlegt. Ritstjóri þessa
blaðs fiutti erindi, er hann nefndi:
Rœkiuð þjóð i rœkluðu landi. Stein-
grfmur læknir sagði kafla úr ferða-
sögu um Noreg. Guðmundur Ólafsson
kennari f Skógum flutti stutt, en gott
erindi, — Glímur fóru fram. Varð
Eysteinn Jóhancesson frá Ytra-Hóli
f Fnjóskadal hlutskarpastur.
Á víð og dreif.
Ný bók. Um þessar mundir kemur
út ný bók eftir dr. Alexander Jóhann-
esson, er heitir: Frumnorrœn máifraði.
Er þar rakin saga frumtungu Norður-
landamála frá 3.—8. öld e. Kr.
Jóhann Sigurjðnsson. Stjórn íslend-
ingafjelagsins f Kaupmannahöfn leitar
fjársamskota tii minnisvarða yfir Jó-
hann skáld Sigurjónsson. Legsteinninn
er sjóbarinn grásteinn, er Jóhann
hafði valið sjer sjálfur fyrir löngu,
að sögn ekkju hans. Vildi hann að
steinn þessi lægi ofan á fslenzkri
hraungrýlisdyngju, en utan með leið-
inu væri fáein fslenzk blóm.
Landsbankinn. Vjer höfum nýlega
fengið sendan reikning hans íyrir árið
1919. Tekju afgangur við árslok er
kr. 768383,52. Rekstur útibúsins á
Selfossi hefir eigi borið sig, tapið er
kr 3464,98. Gróði bankans hefir aldrei
verið jafn mikill og árið 1919.
Nýir bœklingar, útgefnir af S. Á
Gfslasyni cand. theol., hafa borist
blaðinu. Heita þeir Við veginn eftir O.
C Breda, þýddur af Jakob Jób. Smára,
og Skilningsþrautin, erindi flutt 4. Ág.
1919, eftir John Personne, sænskan
biskup. — Báðir eru bæklinganir
kristilegs efnis.
Biskupafundur
fyrir öll Norðurlönd.
Biskupi vorum hefir verið boðið
til biskupafundar fyrir öll Norðurlönd
(að Finnlandi og íslandi meðtöldum),
sem haldinn verður í Svíþjóð nú í
sumar, dagana 22.—28. Júlí. Gangast
þeir fyrir þessu fundarhaldi erkibisk-
upinn í Uppsölum, Dr. N. Söderblom,
og biskupinn í Lundi, Dr. Gottfrid
Billing, og er efnt til fundarins til
þess að ræða sameiginleg áhugamál
kirkjunnar, eins og þau hafa skapast
nú við heimsstyrjöldina og við öll þau
fjelagsleg umbrot með þjóðunum, sem
hún hefir haft í för með sjer. Er
þetta í íyrsta skifti í sögu Norður-
Ianda, sem efnt er fil slfks sameiginlegs
biskupafundar fyrir Norðurlandakirkj-
urnar allar, og þyk ir tíðindum sæta.
Fundurinn verður haldinn á hinu
fagra og nafnkenda greifasetri, Kulla
Gunnarstorp, skamt frá Helsingborg á
Skáni. En biskuparnir verða gestir
greifans, Axels Wachtmeisters, fyrrum
kanslara Uppsalaháskóla, meðan á fund-
inum stendur.
AHureyri.
Með Sterllng
sfðast fóru hjeðan til Reykjavíkur
framkvæmdarstjóri Hallgrímur Krist-
insson, alþingism. Magnús Kristjánsson,
Eggert Laxdal kaupm. og skólastjóri
Steinþór Guðmundsson með frú.
Skip
Nýlega fjekk Kaupfjelag Eyfirðinga
tvö skip með timburíarmi. Á þriðja
skipi fjekk það og mikið af steinlfmi.
Nýlega kom skip með vörur til sam-
einuðu verzlananna.
Vörur
flytjast nú svo miklar til Akureyrar,
að hver búð er full, þrátt fyrir inn-
flutningsteppuna og peningavandræðin.
Nóg á boðstólum af brjóstsykri,
sígarettum, öli og öðrum slíkum
»nauðsynjavörum«. Læknarnir sjá um,
að þeir geti fengið spíritus, sem ekki
geta án hans vérið.
Vísubotnar.
Ferhendurnar lifa.
íslendingur er beðinn að mælast til
þess við hagorða menn, að þeir botni
þessar vísur:
1. Sunnan andi sólu frá
Sveipar bandi skýja.
2. Lækka sól á lofti fer
Lengist njólan svarta.
Runólfur í Dal.
íslendingur verður við þessum til-
mælum Runólfs. Gerið svo vel að
senda botna hið fyrsta, hagyrðingar
góðir og skáld!
Brot úr ferðasögu.
Jeg fór með vjelskipi hjeðan af
Akureyri 14. Maf út Eyjafjörð og sem
leið liggur til Siglufjarðar.
Sjórinn var sljettur, engin alda
bærðist, og minti það á, að sumar-
blfðan væri að koma, en báðum megin
fjarðarins voru hlíðarnar hvftleitar af
snjó, og fjallátindar alhvítir. Jeg kom
á Siglufjörð nóttina eftir, og brá mjer
þá f brún, að sjá þvflfkan snjó f
sjálfu kauptúninu, snjóskaflar upp á
mið húsin við aðalgötu kauptúnsins
og eitt hús sá jeg uppi á bökkunum
eða við veginn suður að Höfn, sem
alveg var f kafi, nema hvað mokað
hafði verið frá dyrum og gluggum, en
mjer sýndist húsið vera aðeins ein
Iofthæð. Svo var útlitið bæði á Siglu-
firði, Ólafsfirði og vfðar þar ytra sem
maður væri kominn f annan heim,
þvf að um það leyti voru flestar götur
Ákureyrar snjólausar og þurrar. Frá
Síglufirði íór jeg 16. Maf og kom
á Ólafsíjörð snemma morguns 17.
Mjer varð starsýnt á að sjá ánum
hleypt á gaddinn kl. 8 árdegis. Þær
löbbuðu eftir slóð út alt fjallið svo
langt sem sjeð varð, en ekki var
sjáanleg nein björg fyrir þær, nema
ef vera kynni visin lambagrastó eða
mosatætla á þeim fáu melahryggjum,
sem upp úr fannhafinu stóðu með löngu
millibili.
Mjer var sagt, að þá væri búið að
sleppa til beitar um 4°° Ijár í Ólafs-
fjarðarmúla, en ekki sýndist þar mikla
björg að (á, því að snatbratt og kohvart
klettafjallið sýndist ekki líklegt til
bjargar, en kjarngott kvað vera þar,
ef f nokkuð annað næðist en grjótið.
Samt skil jeg ekki f því, hvað þar
gat dulist augum mínum, er satt gæti
þessar skepnur til lengdar. Snjórinn
var afskaplega mikill að sjá fram til
sveitarinnar ÍÓlafsfirði, og vfst næstum
einsdæmi á þeim tíma. Ber þvf á að
lfta, að mikil nauðsyn hefir knúið Ólafs-
firðinga og fleiri útsveitir til þess
vegna fóðurskorts, að reyna að koma
íjenaði sfnum áfram á þessum mela-
og klettabeltum, sem upp úr stóðu.
En hvernig sú afkoma hefir orðið,
veit jeg ekki; kindurnar þegja um það
og máske mennirnir líka, en vonandi
gengið alt vel.
Jeg sigli inn fjörðinn spegilsljettan,
snjórinn minkar eftir því sem innar
dregur, láglendi Eyjafjarðar sýnist alt
snjólaust og tabvert upp f fjallshlíðar.
Jeg sigldi mót sól og sumri, frá hel-
kulda ísbafsins til Akureyrar.
Fagur ert þú Eyjafjörður, ekki sízt
þegar vorblærinn andar um þig, og rekur
vald Norðra í útlegð um lengri tfma,
eftir strangan vetur, og ekki mundu
vesalings kindurnar f útsveitum Eyja-
fjarðar fagna öðru meir en blíðu vors-
ins, ef þær kynni frá að segja.
Ferðamaður.
Jijálmar og Jngibjörg.
— Srundloig. —
Hún Ingibjörg stóð uppi’ á standbergs
hlein
og starði’ út á Ránar djúp.
Hún þráði Hjálmar, inn horska svein,
i hjarta svo vörm og gljúp.
En nornirnar sköpunum skifta.
Hún saumaði skyrtu úr silki þá
er sinum hún œtlaði vin.
Og skyrtunni glitruðu geislar frá
sem glóandi sólarskin.
Pá leit hún dreka á lagarhyl,
er lýsti sem gullið skœrt.
Ó, skyldi’ hann flytja’ henni unaðsyl,
— það eina sem henni var kœrtl
Á móti skipinu skundaði fljóð,
sem skilaði’ að ströndu sjár.
Par Örvar-Oddur l stafni stóð
sem standklettur beinn og hár.
„Ó, Oddur, — sagði hin svása mey —
mér seg þú hið Ijósasta af,
hvort flytur nú drekinn minn fornvin
ei,
er flutti hann suður i ha}“.
»Jú, Ingibjörg, vlslega hann er hjer,
en hljóður og'fölur sýn.
Pú verður aö ýinna’ hann og ýylgja
mjer,
— hann fœr eigi komist til þln“.
„Æ, fylgdú mér strax á fundinn hans
sem fjötruð er við min önd“. — —
Og dúkinn frá ásýnd hlns dauða
manns
hún dró með titrandi hönd.
Sem dúkurinn varð hennar bllða brá
— hún bliknaði leiýturskjótt,
þvl hjartað barðist l bana þá
um brennandi harmanótt.
í unnustans látna fjell hún faðm
og fann þar eilífa rö. — — —*
Pau vaka i haugi hám við baðm
og horfa’ yfir alda-sjó.
En nornirnar sköpunum skifta.
Jóh. 0rn þýddi.
Kirkjan.
Messað kl, 2 á Sunnudaginn.