Nýr Stormur - 02.09.1966, Blaðsíða 10

10
FÖSTUDAGUR 2. sept. 1966
Bör Börsson júuiór
Telknari: Jón Axel Egils
65. Óli í Fitjakoti er nú búinn að prófa
hjónarúm á hjólum og fer nú glaffur
fram í búffina meff Lauritzen kaup-
manni til aff fjera viffskiptin. Óli byrj-
ar aff prútta, en kaupmaffurinn segir aff
hér séu aðeins „fastir prísar“. — Þá
verffur þú aff láta mig hafa þaff meff
afborgunum, segir ÓIi og gerir sig
kompánlegan og þúar kaupmanninn.
66. Þér verffiff aff setja tryggingu, svona
próforma, segir kaupmaffur. — Hvern
fjandann ertu aff segja, heltlurffu aff ég
sé ekki borgunarmaffur fyrir rúminu, þó
þó, segir ÓIi. — Jú, auffvitaff, en ef ann
arhvor okkar skyldi falla frá, er þá
ekki viffurkunnanlegra aff hafa þetta í
Iagi. Jú, Óli féllst á þaff og rúmiff varff
hann aff fá. Þau voru orffin útslitin af
því aff færa gamla rúmiff í sífellu und-
an lekanum.
67. Auffvitaff væri til annað ráff og þaff
væri aff gera Viff þakiff, en það myndi
kosta margfallt meira og þaff var nú
svona fyrir „fullmektugan“ aff vera aff
príla upp á þaki. (Óli kallar sig alltaf
„fullmektugann! “ Þetta orff, ráffsmaff-
ur, var bara púkalegt Þrændamál). —
Hvaff eigum við aff setja í veff fyrir
rúminu? spyr Óli.
68. Tja, þér munuff náttúrlega eiga
hest? segir kaupmaffur. — Hest? Já,
þó maffur ætti nú hest. — Og kú? —
Kú, segir Óli, ég á nú þrjár kýrnar. —
Ja, þar sem þetta er nú bara próforma,
— ja, eigum viff þá ekki aff segja, aff
við tökum þessar skepnur aff veði. —
Óli hrekkur dálítiff við. — Já, segir Stundu síffar gengur Óli upp að Öld-
kaupmaffur. — Ef ég þekki yffur rétt, urstaff og er léttur í spori. Nú hefir hann
verffur nú blekiff varla þornaff úr penn- engar áhyggjur lengur. Nú má hann
anum, þegar þér eruff byrjaffir að greiffa. rigna. — Já, hvort hann má ekki rigna!
69. Auffvitaff, auðvitaff, segir Óli í Fitja 70. 1 Öldurstaff er mikið aff gera. Þrír
koti og skjallið kemur. Óli þurrkar af trésmiffir og tveir járnsmiðir eru önn-
pennanum í hári sínu og bleitir hann um kafnir viff aff smíffa fiaggstöngina
meff munnvatninu áffur en hann dýf- miklu. Hún liggur þvert yfir hlaffið og
ir honum í byttuna og skrifar undir. langt niffur í tröff. Bör Börsson kemur
viff og viff út úr „ritstofunni“ og lítur á þetta allt saman, en hann segir ekki
verk smiðanna. Hann stendur þarna neitt. Hann er orffinn því svo vanur að
íbygginn og tekur annari hendinni und- allt gangi vel fyrir Bör og hann er
ir liökuna, en keyrir hina djúpt ofan I víst hættur aff fylgjast meff tímanum.
buxnavasann. 72. Hvernig ætlar þú aff reisa stöng-
71. Bör Börsson er þögull og þjófflegur. ina Bör, segir sá gamli. — Við reisum
Gamli Bör stendur lika og styffst fram hana meff rafurmagni, segir Bör og
á staf sinn og reykir pípu sína og horf- hlær gófflátlega til smiffanna. — Þeir
ir á. Hann er löngu hættur að skilja skeliihlægja og eru því fegnir. Þcir
ws/bðb&k
hafa ekki þoraff aff hlæja fyrr, því Bör
er affalbankastjórinn og margir þeirra
exea lán i bankanum — og þau í van-
sk'ilum.
73. Nú kemur ÓIi í Fitjakoti úr kaup-
staffnum. Hann spígsporar í kring góffa
stund, en tekur síffan blýant úr vasa
sinum og byrjar aff skrifa tölustafi á
fjöll. — Hvaffa margskonar tölur ert
þú aff skrifa, Óli minn, segir gamli Bör.
Eg var aff reikna út kvaðratrótina, sem
þeir kalla þarna fyrir sunnan, segir
Óli. — Hvaffa rótarvöxtur er þaff. segir
sá gamli
73. En þar sem Bör Börsson er þarna
nálægur, þorir Óli ekki aff útskýra þetta
fyrir honum, en rekur fjölina upp aff
nefinu á gamla manninum og spyr: —
Passar þetta ekki? — Ó, jú, ætli ekki
þaff, segir gamli Bör. sem ekki botnar
neitt í neinu. Bör Börsson gengur nú
inn meff höfuðiff álútt. Þetta höfuff er
svo þungt af vizku, aff hann getur naum
ast haldiff því uppréttu!
75. Þegar hann er horfinn, fór Óli að
segja smiffunum frá rúminu. — Var
þaff dýrt? segir einn þeirra. — Ójú, jú,
dýrt var þaff nú. en maffur fær nú
prósentur þegar maffur borgar svona
kontant og getur lagt beinharffa pen-
inga á borffiff! segir Óli drjúgur. — Ójá,
hver sem gæti nú það, sagðj einn smiff-
anna og örbyrgð hans dró úr hamars-
högginu. sem hann lét falta.
76. Hann efaffi þó aff ÓIi segffi satt —
þaff var allt eins líklegt aff þetta væn
allt haugalýgi. En Bör situr inni í rit-
stofunni og lætur sem hann sé aff „færa
bækur“. Hann situr hokinn yfir stórum
höfuffbókum og leggur saman langa
talnadálka og þegar einhver kemur inn
verffur hann aff hósta og krimta, því
Bör er svo upptekinn aff hann tekur
ekki eftir!