Nýr Stormur - 02.12.1966, Blaðsíða 10

10
^ÍtORMim
Föstudagur 2. desemberl9G6
BÖR BÖRSSON, júníor:
Teiknari: Jón Axel Egils
193 HéraSsdómarafrúin er komin i hin
mestu vandrœði. iit í kringum hana er lægra
stéttar fólk og hún er aS því komin aS gef-
ast upp. Hún lýtur í kringum sig til aS
komast frá Börsson, en þá kemur HeiSar-
selskarlinn, skrímsliS f skósíSu svörtu regn-
kápunni auga á hana. Hann er flírulegur og
drepur tittlinga framan i hana. — Svo frúin
hefir þá ekki getaS neitaS sér um að horfa á
skötuhjúin kyssast, segir hann. — Eg hefi
ekki hugmynd um hvaS þér eruS aS tala, —
hún reynir aS muna nafniS. Þetta aS hún
kallar hann herra, sannfærir Diltinn um aS
hann sé kominn í heldri manna tölu. Honum
verSur ákaflega hlýtt fyrir brjóstinu og kitl-
ar hana undir brjóstinu meS vísifingrinum
— Ki-ki-i-kik-kiki-kik.
194 Verzlunarskólapilturinn frá Torpet,
kemur nú aSvífandi. Hann hefir jakkann
flakandi frá sér svo aS allir blýantarnir sjá-
ist. Hann hneigir sig djúpt fyrir frúnni og
bjóSa frúnni í kostervals. — Þakk, en ég
segir: — Hér meS hefi ég þann heiSur, aS
dansa ekki. f sama bili fær pilturinn oln-
bogaskot, svo aS hann hrökklast langar leiS-
ir. ÞaS er sá gamll í svörtu kápunni, sem
kominn er. — HypjaSu þig í burtu, kjúkling-
urinn þinn, segir hann. — KomiS nú frú, viS
skulum fá okkur snúning! Hann þrífur í
handlegginn á henni og hoppar eins og
stagkálfur, togar og stymjist og vill fá hana
út á gólfiS.
195 Nú er héraSsdómarinn farinn aS veita
þeim athygli. Hann skellihlær og kallar til
hennar, aS hún skuli dansa og áSur en hana
varSi er hún farin aS dansa viS Jón gamla
Dilt. FólkiS hlær lágt því aS þaS þorir ekkl
öSru. OppisteS heldur um magann og hrist-
ist eins og fura í ofsaroki, en ekkert hljóS
heyrist, og nú gerir Diltii.n hinar furSuleg-
ustu kúnstir. En Bör Börsson og frú eru nú
líka farin aS dansa og eru hin virSulegustu
og stíga nú hliSarspor og rekast á frúna og
Dilt, svo aS þau sfeypast í gólfiS. Og nú
springur blaSran. FólkiS öskrr og kiappar
saman lófunum. ÞaS grætur af hlátri og
hleypur á dyr.
196 En gamli Dilt hefir nú brölt á fætur
og þaS er farin aS síga á honum brúnin.
Hann tekur út úr sér tóbkstöluna og þeytir
henni framan í Bör, svo aS húri lendir á
auganu á honum, En þaS hefSi hann á:tt S
láta ógert. Þótt Bör væri hálfblindur af
tóbaksleginum, þreif hann samt í hálsmáliS
á Diltinum og fleygSi honum á dyr. Nú
gullu viS fagnaSaróp. — Ó GvöS, hvaS hann
er sterkur, sagSi Sfína Kornelíusar. — Ja,
svei, segir Hansen. — Viltu kannske aS ég
fleygi milljónamæringnum á dyr. í fyrra
neyddist ég til aS henda honum út úr rif-
stjórnarskrifstofunni:
197 Ertu virkilega svona sterkur, minn heitt
elskaSi, segir Stína og horfir aSdáunaraug-
um á O. G. Hansen. — Ja, þaS er ekki erfiS-
ara fyrir mig en aS stinga fingri í þumal,
segir Hansen. Nú er komiS líf í selskapinn.
Allir dansa og sýslumaSurinn er kominn meS
elztu skrifstofustúlkuna hjá héraSsdómaran-
um. Hann er hinn virSulegasti öldungur og
spýtiri þvert yfir gólfiS og hittir beint i
eldiviSarfötuna. En hvaS er nú á seySi?
Kemur ekki Dilt gamii meS sjálfa sýslu-
mannsfrúna. Hann hefir sopiS duglega og
syngur: — Hæ hopssasa og dudelídæ, og nú
er glatt á HlíSarenda.
198 En þaS er öSruvísi ástandiS heima í
Fitjakoti. Kornelíus sefur úr sér vímuna en
r þegar frúin kemur meS grautarskálina: —
Óli situr í þungum þönkum. Kornelíus rumsk-
Blue Stra, alfa laval, sic transit gloria Svan-
son; segir hann — SkilurSu latínu kerling?
Óli rumskar og réttir sig upp. — Nú lendum
viS báSlr í hegningarvinnu, segir hann og
horfir ásökunaraugum á sökunaut sinn.
199 — Reyndu nú einu sinni 3 beita skyn-
seminni Óli, svona til tilbreytingar, segir
Kornelíus. Eg fer strax á morgun til sýslu-
mannsins og segi honum aS hann Bertil
hafi haft deleríum fremens og viS höfum
aSeins veriS aS halda aftur af honum. eturSu
sagt deleríum tremens, Óli? — Delerum tres-
um, tutar Óli dauflega og starir örvæntingar-
fullur út í loftiS. — Þú ert asnil GeturSu sagt
kaka? — Haltu kjafti! segir ÓIi í Fitjakoti.
— PassaSu túlann á þér, uppskafningsræf-
illinn þinn!
200 FarSu nú og hallaSu þér á eyraSI
Kornelíus bendir skipandi á ökurúmiS. —
Og þú líka, kerling! Ekki fleiri axarsköft f
dag. Svo tekur Kornelíus hattinn sinn og
heldur af staS. Hann er reikull í spori, en
hugsun hans er skýr. ÞaS var ekki bráSónýtt,
sem hann hafSi heyrt OppestaS segja viS
héraSsdómarann — deleríum tremens!
201 ÞaS er mánudagsmorgunn. Bör Börs-
son og frú hans ríSa heimleiSis, Þau mæta
fyrstu verkamönnunum á leiS til vinnu sinn-
ar og Bör heilsar þeim meS því aS bera
svipuskeftiS úpp aS húfunni. Þeir kinkuSu
kolli þurrlega til Jósefínu og Börs og taut-
uSu „gúmoren" — sumir. Bör er dálítið hissa
á að þeir skuli ekki taka ofan, en hann er
hættur að láta slíka smámuni á sig fá. Hann
er að hugsa um annað núna. Undir veizlu-
lokin hafði Oppesteð þessi dásamlegi svind!-
ri og tilvonndi tengdasonur sýslumannshjón
anna á HUöarenda, haldið sfórkostlega ræðu
fvrir minni Bör og fallegu konunnar hans.
202 A eftir hafSi Oppestað svo lokkað Bör
inn í reykingasalinn og þar höfðu þeir sezt
að toddydrykkju, áður en lagt væri af stað.
En Oppestað hafði áður fengið Bör til
að skrifa upp á dálítiS glæfralegan víxil, að
upphæð fimmtíu þúsund krónur kaupist i
prívatbanka Öldurdæla. Bör fer nú að hugsa
málið og honum finnst hann hafa farið óvar-
lega að ráSi sínu. En OppesteS hafði haldið
svo dæmalaust fallega 'ræðu fyrir minni
þeitra, og eftir ð maður hafði heyrt svona
hrósyrði um sjálfan sig, var svo erfitt að
setja skilyrSi.
203 Bör Börsson og frú voru komin heim og
háttuð. Jósefína sofnaSi strax, en Bör gat
ekki sofnað. Það var ræðan — hann kunni
hana utanað. Fíflið hann O. G. Hansen; hann
hafði veriS einhversstaðar úti í náttmyrkr-
inu með Stínu Kornelíusar, í stað þess að
vera viðstaddur og hraðrita ræðuna. Sá
skyldi fá fyrir ferðina. O, jaeja. Það gerði
svo sem ekkert til, hann kunni hana utan að.
Oppestað hefði sagt: — Dömur mínr og
herrar! ÞaS er skylda okkar að beygja okkur
Ir menn fæSast ekki nema á þúsund ára
í duftiS fyrir þessu einstæða ofurmenni. Slík-
fresti o. sv. frv. og það hafði verið hrópað
nífallt húrra fyrir honum.
204 Og Bör lá I sæluvimu — það varð að
hafa það meS þessi fimmtiu þúsund! En allt
i 'einu mundi hann eftir O. G. Hansen og
snaraSist í fötin og þaut niður stigann. Þar
mætti hann Óla í Fitjakoti, sem klóraði sér
í skegginu og var heldur lúðulakalegur á
svipinn. — Hvað segir ráSsmaðurinn i dag?
segir Bör. Óli sá strax að Bör var i góðu
skapi og nú var bezt aS grípa tækifærið.
Hann tjáði honum vandræði sín. Okrarinn
Lauritsen hafSi fengið hann til aS kaupa
„rúm handa hjónum á hiólum" og nú heimt-
aði hann tafarlaua greiðslu og hótaSi aS
selja allt ofan af honum ella.