Nýr Stormur - 10.01.1969, Page 2

©
%MOR
FÖSTUDAGUR 10. JAN. 1969.
Fjárflótti
Framh. af bls. 8.
gjaldeyrisviðskipti. Síðari hluta
ársins 1967 gaf bankinn út reglu
gerð, sem stöðva átti þessi við-
skipti og var um leið viðurkenn-
ing bankans á misnotkuninni.
En reglugerðin var svo bama-
leg, að furðu sætir. Menn máttu
ekki skipta stærri mynt en 100
króna seðli. Síðar var svo lagður
20% skattur á allan gjaldeyri og
þá keyrði að sjálfsögðu um þver
bak. Það var hagkvæmara að
skipta hundrað króna seðlum í
erlendum bönloim, en að fá
gjaldeyri keyptan á löglegan
hátt í íslenzkum bönkum. Þann-
ig var Iögbrotunum beinlínis
boðið heim, auk þess sem aug-
Ijóst var ,að gengislækkun væri
yfirvofandi.
FALDIR FJÁRSJÓÐIR
Árið 1958 var talið, að íslend-
ingar ættu háar fjárhæðir í er-
lendum bönkum, á földum reikn
ingum. Þetta vissu erlendir
bankamenn og fóm ekki leynt
með.
Segir sagan að fulltrúi Seðla-
bankans þá, hafi fengið þetta
framan í sig hjá erlendum banka
er hann var að fá vfirdrátt fyrir
Seðlabankann íslenzka.
Fyrst þetta var svona þá,
hvemig halda menn að umhorfs
sé nú? Það er vitað um verzlan-
ir hér, sem hafa selt smyglaðar
vörur í stómm stfl. Er hér fyrst
og fremst um tízkuvörur og
skartgripi að ræða. Svo langt
gekk jafnvel, að smyglaðar mat-
vörar voru seldar hér í verzlun-
um. Þessar vörur voru að sjálf-
sögðu keyptar að meginhluta
fyrir peninga, sem hafði verið
smyglað úr landi. Kaupsýslu-
meún vom að mestu hættir að
láta leggja aukalega á vömr sín
ar erlendis, nema þá eitthvað
af smávöram .Vafalaust eiga ein
hverjir þeirra umboðslaun sín
gevmd að einhverju leyti er-
lendis, en bað mun þó varla á
orði gerandi.
Kunnugir menn tala um
milljarða ,sem íslendingar eigi
erlendis í bönkum, þar sem ó-
mögulegt er að finna þá, nema
með róttækum ráðstöfunum.
Þetta allt er sök Seðlabankans,
að því leyti, sem þessir fjármun-
ir hafa vérið fluttir út í íslenzk-
um seðlum .
Ekkert var auðveldara en að
kaupa ekki íslenzkar krónur af
erlendum bönkum, nema þær,
er hefðu verið stimplaðar í
passa viðkomandi ferðamanna,
þannie var allur fjárflótti stöðv-
aður með einu pennastriki. Það
hefði vissulega verið hægara að
veita meiri ferðamannagjaldeyri
heldur en láta fólk selja íslenzk-
ar krónur með afíöllum og
kaupa þær svo aftur á fullu
verði.
Það verður að krefjast rann-
sóknar á því, hve mikið Seðla-
bankinn hefir innleyst af ís-
lenzkum krónum, sem hann hef
ir vitað, að voru ólöglega flutt-
ar út.
Það er mismunurinn á því, er
leyfi var fyrir og því sem keypt
hefir verið. Það mætti komast
nokkuð nærri þessu með því að
telja hina íslenzku ferðamenn
erlendis á undanfömum árum.
— • —
Tilgangurinn með þessum orð
um, er ekki sá að fá Seðlabank-
ann til þess að gefa skýrslu um
þessi afglöp, því að hún kemur
auðvitað ekki — heldur sá að
vekja fólk til umhugsunar um,
hversu gálauslega hefir verið
farið að í stjórn gjaldeyrismála
hennar á undanförnum árum.
Kaupsýslumenn seldu hér áð-
ur fyrri undanskotinn gjaldeyri
sinn fyrir hátt verð .Eftir geng-
islækkanirnar nú, er hagkvæmt
að selja gjaldeyri á réttu verði,
fyrir þá, er hafa „aflað“ hans á
þennan hátt er hér hefir verið
lýst.
Þótt nú lengist og lýsist dag-
ur með hækkandi sól, verður
það hverjum degi enn Ijósar, að
brýn nauðsyn er að fá öðram
mönmun stjórn þessara inál.a —
það getur varla orðið verrá!
Atvinnuleysi
Framh. af. bls. 1.
þegar herinn bjó sig til að fara?
Halda þessir menn, að þjóðin
viti ekki um þátttöku Sjálfstæð-
isflokksinS og Alþýðuflokksins
og raunar hinna flokkanna lfka,
í betlinu á þessum árum og að
menn hafi ekki hugmvnd um,
hvaða þýðingu Keflavíkurflug-
völlur hafði þá og raunar enn
fyrir íslenzkt atvinnulíf? Heyr
fim mikil!
Ætla þessir menn aldrei að
skammast sín fyrir eigin gerðir
og jafnvel tilvist? Eða er það
kannske nóg að þjóðin geri það?
FYRTRLITLEGT
Almenningur fyrirlítur stjóm-
málamennina fvrir grobb þeirra
og mikilmennskubrjálæði. Húrt
hefir hlustað á þá, trúað þeim
og kosið þá í trausti þess, að
þeir væru það. sem þeir sögðust
vera. Það hefir því miður alltof
oft revnst blekking ein.
Áþreifanlegasta afleiðingin af
þessum mistökum þjóðarinnar
er atvinnulevsið í dag. Allri orku
bjóðarinnar var beitt að hráéfna
framleiðsln og þjónustustörfum,
en vanrækt að bvggja upp at-
vinnuvegina.
Nú situr þjóðin eftir með sárt
ennið, en pólitíkusamir „rífa
kjaft“ hver við annan og revna
að gera sig merkilega. Rlöðin
birta af þeim myndir, en myndu
ekki gera það, ef þau vissu hvað
fólk gerir við þær!
Og um þverbak keyrir þegar
þessir sömu menn era að tala
um eitthvað „niðurlægjandi".
Þeim finnst það ekki niður-
lægjandi hvemig þeir eru búnir
að fara með íslenzkt efnahags-
líf og íslenzka atvinnuvegi. Svei
attan!
Blóðug
Framh. af bls. 1.
arar á fslandi taka af sínum
viðskiptavinum.)
Viðhefðu sömu bankar slíka
viðskiptahætti við viðskipta-
menn sína í Danmörku eða öðr-
um löndum, væri hætt við, að
þeim sömu bönkum yrði fljót-
lega lokað.
HVERSU MIKIÐ?
Eitt af þeim hetjuver'Kam,
sem núverandi ríkisstjóm hefir
hefir státað einna mest af, er
einmitt þetta; að hægt hefir ver
ið að selja íslenzka krónu í er-
lendum bönlcum, eins og flest-
allan annan skráðan gjaldeyri.
Að vísu hafa erlendir bankar
ekki íslenzku krónuna skráða á
töflum sínum, en á þvi er eðli-
leg skýring, þar sem um svo
ofur smávægilega afgréiðslu er
5að ræða hjá þeim. Önnur skýr-
ing er þó og tiltæk, en hún er sú,
að þeim væri erfitt um vik, að
taka afföll af krónunni ef gengi
hennar væri stillt upp.
Það þýðir þó ékki, að gengi
krónunnar hafi ekki verið skráð,
heldur hitt að þægilégra var, að
snuða landann á þennan hátt.
ÖIl bankaviðskipti við ísland
hafa verið gerð á skráðu gengi
og um vantraust á krónuna var
ekki að ræða, svo sem sjá mátti
á brézka láninu, sém Gunnar
Thoroddsen bauð út í Bretlandi
og seldist upp „eins og skot“.
Nú er kannske von að einhver
spvrji: Hvað háar upphæðir
hafa þannig verið greiddar í af-
föll og okurvexti til erlendra
banka á undanförnum árum?
Þessari spumingu getur að-
eins einn aðili svarað, en héfir
alls ekki viljað svara henni, þ. e.
SEÐLABANKINN. Einn þing-
maður, Benedikt Gröndal, hefir
haft hug til að úia að þessu máli
í fv'rirspum á Alþingi, en ékki
er kunnugt um néinar tölur i
þessu sambandi. frá Séðlabank-
ans hendi eða ríkisstjómarinnar.
Nú hafa íslenzkir ferðamenn
haft levfi til að hafa með sér
ákveðna upphæð í íslénzkurn
krónum til útlanda Fvrst var
bessi upphæð kr. 2500.00, en nú
1500 krónur. Lanjjflestir þessara
manna hafa selt þessa npphæð
erlendum bönkum oc mikill
meirihluti þeirra langtum
meira.
Sumir hafa farið með tugi og
jafnvel hundrað þúsunda í ís-
lenzkum seðlum og skipt þeim í
erlendum bönkum. Margir hafa
eytt þessu fé, aðrir keypt fyrir
það vörar og smyglað þeim inn
i landið; enn aðrir hafa skipt
stórum upphæðum, eins og áð-
ur segir og lagt inn i erlenda
banka.
íslenzkir peningamenn hafa
verið það forsjálir, að þeir sáu
fyrir að krónan myndi falla og
hagkvæmara væri að koma fé
sínu fyrir í erlendum bönkum,
þótt 10% afföll þyrfti að greiða,
eða rúmlega það.
GLÆPSAMLEFT ATHÆFI
Hér hefir verið framinn stór-
kostlegur glæpur gagnvart þjóð
inni. Það er ekki nóg með það,
að einstaklingar hafi brotið lög,
það er ekki stærsti glæpurinn
þótt Ijótt sé. Stærsti glæpurinn
er sá ,að yfirmenn þessara mála
skuli hafa horft á ófamaðinn
þegjandi og innleyst fyrir gjald-
eyri þjóðarinnar oflroðslega
eyðslu og fjárflótta til útlanda í
þessari mynd.
í samanburði við þessar upp-
hæðir undanfárinn áratug, er
gjaldeyrisvarasjóðurinn sálugi
sennilega smámunir .
Blaðið leyfir sér að kalla yfir-
menn þessara mála óhæfa og
tilræðismenn við þjóðina og
skorar á þá að draga blaðið fyrir
lög og dóm fyrir þessi ummæli,
að því tilskyldu að þeir leggi
fram fyrir þjóðina réttar tölur
um, hve mikið hefir verið inn
leyst af íslenzkum peningaseðl-
um á undanförnum áram og hve
mikið hefir orðið að greiða í
afföll af þeim upphæðum. ÞéSs
gerist raunar ekki þörf; á því er
engin launung.
Blaðið leyfir sér að fullyrða,
að íslendingar þyrftu engin lán,
eða erlenda aðstoð í erfiðleik-
um, þéim, sem nú er við að
eiga, ef flutningur á þessum
fjármunum hefði ekki verið
leyfður.
Blaðið heitir því, ef það
reynist fara með rangt mál í
þessu efni, að hætta útkomu
sinni og biðja afsökunar á tilvist
sinni, sem óþarfri og óhæfri og
nú er tækifærið, kæra vinir að
losna við Nýjan Stórm!
/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
t
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
f
/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
/
'/
'/
'/
'/
'/
‘/
/
‘/
'/
'/
'/
UPPREISN
GEGN ÓRÉTTLÆTI
Vérkalýður vori'a tíma
veit, að stritsins „bændaglíma“
auðsins stoðir uppi ber.
Ekki situr auðum höndum,
upp hann rís í flestum lönduín —,
héfndarþorsta haldinn er.
Óréttlætið er nú mikið.
Ýmsum finnst að tælt og svikið
eigi jafnan á sér rétt.
Öreigarnir ekki vilja
alltaf þessa hugmynd skilja,
énda gérð af yfirstétt.
Þeir, sem aldrei þurfa’ að vinna,
þykjast enga gæfu finna —,
óska sér þó auð og völd.
Yfirburði allra manna
er þeim tamt að reyna’ að sanna
alveg fram á ævikvöld.
Enginn getur öllu ráðið
eða róið fram í gráðið
alla sína ævitíð.
Sumir reyna gott að gera,
gjarnan láta á því bera —,
látast hata last og níð.
Ýmsir borga enga skatta,
eigandi þó mikinn slatta
auðs, í bönkum alls staðar.
Aðrir, sem þó aldrei geta
ofan í sig haft að jeta,
skulu greiða skuldirnar.
Óréttlætið á að víkja —,
eining verður látin ríkja,
mun brátt þessu marki náð.
Uppreisn verður innan tíðar,
ef ei nú, þá litlu síðar —,
koma tímar. koma ráð.
Keflavík 1. júní 1968.
S. Þ.
/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
‘/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
'/
/
'/
'/
'/
'/
'/