Freyr - 01.01.1908, Qupperneq 14

10
FK.EYR.
geir Bjarnason í Knararnesi er greindur og
sinnugur bóndi, og teljum vær æskilegt að hann
yrði endurkosinn, og vantar þá fulltrúa fyrir
Yestíirði, og virðist séra Sigurður Stefánsson í
Vigur íormaður Búnaðarsambands Vestfjarða
vera sjálfkjörin til þess fyrir ílestra hluta sak-
ir, enda mjög líklegt að hann verði kosinn.
Búnaðarsamband Vestíjarða nær eins og
kunnugt er yfir alla Vestfirði að Gilsfirði og
Bitru eða hálft Vesturamtssvæðið. Æskilegt
væri því samkvæmt því, er áður er sagt, að
sýslunefndirnar á amtráðssvæði Vesturamtsins
fælu Búnaðarsambandi Vestíjarða að kjósa
eftirleiðis annan búnaðarþingsfulltrúann er þeim
ber, og má óhætt gjöra ráð fyrir að búnaðar-
þingið samþykti þá ráðstöfun. Sýslunefndirnar
sunnan Gilsíjarða kysu svo í sameiningu einn
búnaðarþingsfulltrúa, þar til búnaðarsamband
kemst á fót í suðurhluta Vesturamtsins, sem
eigi er líklegt að dragist mjög mörg ár.
Það er afaráriðandi að kosningar búnaðar-
þingsfulltrúanna tækist vel bæði nú og eftir-
leiðis. Búnaðarfélagið hefir eins og kunnugt
er meðgjörð með flest búnaðarmál vor, er til
framfara lúta, og fær til þess allmikið fé ár-
lega úr landssjóði, og búnaðarþingið er þunga-
miðja þess. Það er af þessum ástæðum, að
vér höíum leyft oss að koma fram með framan-
skráðar leiðbeiningar og bendingar, því oss
dylst ekki, að ef hver sýslunefnd fer að ota að sín-
um manni, er ekki hægt að sjá fyrirfram hvern-
ig kosningarnar muni fara, og mikið minni
trygging fyrir að sannir búnaðarfrömuðar verði
fyrir kjöri.
jMaturtabók' Eggerts Ölafssonar.
„Oft er það gott, sem gamlir kveða“,segir
máltækið. Það sannast ekki einasta þannig,
að eldri samtimismenn vorir geti gert oss lífs-
reynslu sinnar aðnjótandi, heldur einnig þeir,
sem lifað hafa fyrir mörgum tugum — jafnvel
fyrir hundruðum ára síðan.
Bók ein, sem kom út hér á landi fyrir
rúmum 130 árum síðan, minnir oss á þennan
sannleika. Bók þessi er „maturtabók“ eða
garðyrkjubók Eggerts Ólafssonar, sem Björn
prófastur Halldórsson, mágur höfundarins, gaf
út nokkru eftir dauða hans.
Með því að bók sú mun óvíða vera til,
virðist það ekki vera úr vegi að skýra hór
lítið eitt frá henni.
Inngangur bókarinnar sýnir oss fyrst og
fremst, hversu þeir mágar, E. Ó. og B. H.,
hafa haft opin augu fyrir þýðingu garðyrkj-
unnar og hversu þeir hafa aflað sér þekkingar á
henni — ekki eingöngu með lestri rita þeírra,
sem þá var völ á, heldur einnig með því að
leggja sjálfir hönd á plóginn og gera tilraunir
með það, hvað rækta má hér á landi.
Þar er bent á nauðsynina til þess, að vér
förum að dæmi nágrannaþjóðanna, Dana, Norð-
manna og Svía, í því að nota það, er jörðin
getur gefið af sór. JÞá erum vór og mintir á
það, að vér verðum að nota oss aðferðir þeirra
og reynslu og samrýma það ástæðum vorum.
Síðan er bent á, hvert gagn bókin á að gera,
með þessum orðum:
„Þetta sérhvað, einkum það garðyrkjunni,
eða allskonar aldinisrækt og brúkan viðvíkur,
finna vorir landsmenn, að eg rueina, til nokk-
urrar hlítar sýnt og sagt í þessari maturtabók,
er hér á landi kallast sú má fyrsta, að þvi
leyti hún samin er af eiginni reynslu og marg-
breyttri viðleitni, er vísilögmaðurinn sálugi,
smiður bæklingsins, ávalt studdist við, og þar