Freyr - 01.01.1908, Blaðsíða 16

12
Í’REYR.
í sambaridi við þetta er rétt að benda á
það, hverjar plöntutegundir Eggert talar um í
bók sinni, að muni mega rækta hér á landi.
Eins og minst var á framar, byggir hann að
miklu leyti á eigin reynslu. Má oss furða á
því, að þar eru taldar ýmsar útlendar matjurtir,
sem nú er nýlega byrjað að rækta hér í til-
raunastöðvunum, og sem reynslan sýnir nú, að
vel geta þrifist hér, þegar árferði er ekki sér-
staklega vont.
(Sbr. skýrslurnar um Gróðrarstöðina í
Reykjavík og ársrit Ræktunarfélags Norður-
lands frá síðustu árum).
Sem dæmi má nefna:
Ymsar káltegundir, rauðkál, hvitkál og
blómkál telur hann þó vandgjæft hér, en „kann
því ólag valda“, segir hann um hvítkálið.
Gulrœtur segir hann hafa sprottið hér á
landi. Að sönnu hafi þær litlum vexti náð,
„enn eg efast ei um þær geti stærri orðið“,
hætir hann við.
Talað er og um hreðkur, skarfakál pipar-
rót, pétursselju, selleri (,,sillara“), kerfil, kúmen^
lauka, agúrkur, ertutegundir, spínat, pastinak og
ýmsar fleiri.
Um spínat er sagt, að það hafi „vaxið hér
vel næstliðin ár, og aldrei brugðist11.
Um ræktun rófna og jarðepla er allmikið
rætt. Það eru líka þær plöntutegundir, sem
hafa verið ræktaðar hér meira og minna frá
þeim tímum til þessa dags.
Þá er skýrt frá, hvert gagn Skaftfellingar
hafi af melgrasinu og korninu af því. í sam-
bandi við það er þess getið, að korn geti vax-
ið hér á landi:
„Þessi síðustu ár hefir korn fengið hér
lullan vöxt, ef menn hefðu vitað að færa sér
það í nyt eins og Norðmenn gera, þá illa ár-
ar, og íslenzkir við sitt villikorn austur á
landi“.
Ef þetta og margt fleira, sera í bókinni
stendur, er borið samau við ástæðurnar nú,
að því er garðyrkjuna snertir, þá hljótum vór
að viðurkenna, að vér stöndum ekki mikið
framar enn.
Að sönnu er hér að eins um framkvæmd-
ir einstakra dugnaðarmanna að ræða, manna,
sem hafa verið á undan samtíð sinni. Þeir
hafa riðið á vaðið og sýnt í verkinu, hvað
hægt er að gera til að efla búsæld og hag-
sæld landsins. En þeim hefir því miður ekki
tekíst að vekja þjóðina til' að feta í fótspor
sín. Þess vegna erum vér svo skamt á veg
komnir í þessu tilliti.
Só svo litið á það, að árangur tilraunanna
á síðustu árum staðfestir í ýmsum greinum
reynzlu þeirra manna, er hér hefir verið rætt
um, þá ætti það að vera oss hvöt til að færa
oss reynzlu þessa í nyt og afla oss þekkingar
í þessu efni. Sú þekking á að bera þann á-
vöxt, að vér látum ekki mörg ár líða svo af
20. öldinni, að ekki verði meira eða minna
ræktað af matjurtum á hverju einasta sveita-
heimili landsins.
Hólum í Hjaltadal. í hyrjun nóv. 1907,
Sig. Sigurðsson.
kennari.
Girðingar.
Girðingar eru ein af þeim þörfustu og gagn-
legustu jarðabótum, þegar þær eru vel gerðar.
Þær hafa í fór með sér tvo mikilvæga kosti,
en þeir eru:
1. Iriðun á landi því, sem varið er, og þar af
leiðandi að öðru jöfnu meiri arð af því en
áður var.
2. Vinnusparnaður, með því landið er þásjálft
varið fyrir öllum ágangi.
Á síðustu árum hafa girðingar einnig auk-