Freyr - 01.04.1910, Qupperneq 16

62
FREYR.
1. Að fjöldi bænda búist jafnan við góðum vetri.
2. Þeir menn séu til sem setji beinlínis fénað
sinn á annara hey.
3. Að þeir sem hafa verið öðrum byrgari af •
heyjum hafa orðið að velja um tvent: ann-
aðhvort að láta aðra éta upp hey sin fyrir
litla eða engaborgun eðaverakallaðiróþokkar.
4. orsökin er framsóknarhugur þjóðarinnar á
seinni árum.
Heyfyrningar eiga að skoðast sem ábyrgð-
arsjóður fyrir bústofninn.
Eina ráðið til að koma i veg fyrir horfellir
framvegis telur höf, fóðurforðabúr, korn eða hey
eða hvo'rttveggja, í sambandi við rœkilegar heyja
og gripaskoðanir, og stranga reglu um heysólu,
En eigi að fóðra á útlendu fóðri, þá verði að
afla þess á sumrin eins og heyjanna. Þeir isa-
vetur hafa komið, að ekkert skip hefir komist
að öllu Vestur-, Norður- og Austurlandi frá því
um nýár og langt fram á sumar.
A. F. Kofoed-Hansen: Islenzkir skógar. —
Hjöíuudurinn leggur aðaláherzluna á friðun
skóganna. Tillögur hanseruþær: 1. að skóg-
urinn sé höggvinn á réttan hátt og 2. að öll-
um féuaði sé algert varnað frá kjarrinu frá því
því i desember og fram til 1. júní. JÞetta vetr-
arfriðunartimabil þyrfti ekki að vara lengur en
í 20 ár og jafnvel telur höfundurinn að óhætt
mundi vera að hleypa fénu í skógana eftir 12
»
—15 ár ef rétt væri farið með þá þann tíma.
Skógræktarstöðvar'-þurfa að vera girtar og
verður (því að gera minni kröfu til stærðar
þeirra en ella. Litlir gróðurreitir geta haft
mikla þýðingu ef þeir eru bafðir þar sem þeir
geta veitt skjól íyrir túnin en þá þurfa þeir að
vera 20—25 álna breiðir.
Höfundurinn endar greinina með þessum
örðum: Verndaðu vel og rétt kjarrið, sem til
er, og það mun þroskast og verða reglulegur
skógur, meðan þú sefur.
Skýrsla um Búnaðarsamband Vestfjarða
1907—1908. Sambandið var stofnað veturinn
1907. Eormaður þess er Sigurður Stefánsson
prestur i Vigur. Ráðunautur sambandsins er
Hannes Jónsson búfræðiskandídat, hefir hann
verið það frá ársbyrjun 1908. Um vorið það
ár, var byrjað að vinna að gróðrarstöð, sem
sambandið er að koma á fót, skamt innan við
Isafjarðarkaupstað. Bærinn hefir veitt sam-
bandinu 8—10 dagsláttna land til eignar og
umráða. 17 búnaðarfélög eru í sambandinu;
greiða þau 1 kr. á ári í sambandssjóð fyrir
hvern félagsmann.
Einar Helgason: Gróðrarstöðin í Reykja-
vík. Skýrsla um árið 1908. — Þar er skýrt
frá áburðartilraunum og gróðrartilrauuum. Til-
búinn áburður borgnr sig vel éf hann er bor-
inn á í réttum hlutföllum. Súperfosfat og Kíli-
saltpétur virðast að miklum mun gagnlegri en
kalísaltið. Þeir sem nota þessar áburðarteg-
undir geta haft þetta til hliðsjónar. Rétt er
þó að hafa kalisaltið með, á allan þann jarð-
veg, sem tilraunir hafa ekki sýnt að þess gjör-
ist ekki þörf.
Af grasfræblöndunum þeim, sem getur um
í „Frey“ árið 1906 hefir allmiklú v^rið sáð
bæði í gróðrarstöðinni og annarsstaðar og hafa
þær sáðsléttur reynst eins og bezta tún.
Ejögra ára meðaltal af meðaltaii 5 beztu
fóðurrófnaafbrigðanna gefa 175 tunnur af dag-
sláttu (tunnan reiknuð 200 pd.)
Reynd voru 30 kartöfluafbrigði. Hið bezta
þeirra gaf 3 sinnum meiri uppskeru en það
lakasta. Að tölunni til margfaldaðist uppsker-
an um 13 mest og 4 minst.
H. J. Grönfeldt; Meðferð rjómans á heim-
unum. — Áminning um þrifnað bæði í bænum
og fjósinu og að endingu áminning til bænda
um að styðja hver sitt rjómabú með betri mjólk
og lengri starfstíma á ári hverju.
Jón Guðmundsson: Um verkun á íslenzku
saltkjöti. — Margar góðar bendingar um með-