Freyr - 01.09.1912, Síða 4

114
FREYR.
mundi þá mega þynna hann og drýgja svo hann
dygði á vel yrktan jarðveg? JPetla meö fleiru
þarf að reyna, helzt hver hjá sér. JÞað er víða
talað um gagnsemi matjurtagarða, margt þeim
talið til gildis, það að kartöflur séu góðar til
manneldis og garðstæðið lítið til afsiáttar þótt
slægjuland væri, enda met eg það minst, en
hvað væri nú matjurtauppskeran ef við tækj-
um ekki áburðinn í garðana írá töðuræktinni ?
Vitanlega yrði hún rýr og tæplega borga fyrir-
höfnina, enda má nú segja að margur blettur
sem gera má að túni væri alls ekki vinnandi
án áburðar, en sé nú landslagið til svo það
geti haft full not af áburði, sýnist mér stór
munur að verja honum í matjurtagarða eða á
tún. Til þess að fá viðunanlega uppskeru úr
kartöflugörðum þarf að bera í þá margfalt meira
en á ámóta stóran blett af túni. Eg veit ekki
hvað mikið, skal gera tilraun með það við hent-
ugleika. Það er víst óhætt að segja að víða
er eytt í garða sem svarar mykju undan einni
kú. Væri hún vel hirt eru allar líkur tii, að
með því að bera hana á plægða jörð fengist annað
kýrfóðrið. Að öllu samanlögðu er langfljótast
tekinn heyafli á góðum tímum, þar er þó eng-
inn tími að ganga á og af engjum. Eg tel víst
að sumir telji það fjarstæðu að leggja niður
matjurtagarða og verja þeim áburði á tún, hann
sé alls ekki svo mikill, en þar eem góð tún-
stæði eru og ef þau eru löguð til fyrir áburð-
inn mun það altaf fóðra talsvert af gripum,
sem gætu svo ræktað fóðrið sitt, og fyrir af-
urðir þeirra getum við keypt kartöflur af þeim,
sem engin túnstæði hafa en mýrarslægjur nægar
handa gripum sínum og þar af leiðandi sjálf-
sagt fyrir þá að stunda garðrækt eítir föngUm.
Eg læt þá að þessu sinni úttalað um þetta
efni, en vona að mér færari menn taki það til
nákvæmrar yfirvegunar og þá um leið hvert
gildi nýmjólk hefir — úr vel hraustum kúm —
fyrir lif og heilsu manna á móts við kartöflur.
Það er þó víst að við þurfum ekki að brenra
áburði til að hafa góð þrif -af henni. Þá er
það í fyrnefndri ritgerð Jónasar hve smá-
býli þurfi að vera stór og hve marga gripi þarf
að hafa til þess að fjölskylda komist sómasam-
lega af. En hvað er fjölskyldan mannmörg og
hvernig eru tekjur gripanna lagðar í peninga
og hvað þarf fjölskyldan að kaupa til fæðis,
húsagerðar, eldsneytis og fata? Þetta þarf að’
sýna með rökum og yfirvegun, því frá byrjun
og ait til enda, er ritgerð þessi eftitektaverð og
slæmt að hún komist ekki inn á hvert heimilir
en það er nú vonandi að það verði með tíman-
um að einhverju leyti. Eg ræð hverju hrepps-
félagi til að verða kaupandi að Búnaðarritinu
og láta það svo ganga til lesturs eftir boðleið-
á hvert heimili, og mun þá úr því verða hæg-
ara að fá hvern einstakan til að verða kaup-
anda þess. Það væri rótt að prenta á kápu
ritsins í hvert skifti, hvað kjörin eru aðgengi-
leg.* Máské félagið sjái sér fært að prenta
alla eldri árganga Búnaðarritsins, sem upp eru
seldir, handa nýjum kaupendum, með sérlegum.
vildarkjörum, sem eg vona að stórum mundi
fjölga við það.
Þykkvabæ 26. maí 1912.
Helgi Þórarinsson.
Bendingar.
Sú þjóð er tæplega gagnmentuð, sem er
óþrifin, eða sem hagnýtir ekki flest af því er
felur í sér verðmæti. Hór á íslenzka þjóðin
hlut að máli og þyrfti að búast um sem fyrst til
hollra umbóta.
* Eins og kunnugt er, er tiliagið til Búnað-
arfélagsins 10 kr. í eilt skit'ti fyrir einstaka mennr
en fyrir félag 10 kr. 10. hvert ár. Útg.