Unga Ísland - 01.09.1906, Qupperneq 5

UNGA ÍSLAND.
69
Eiga þær 8—16 egg og unga þeim
út á 26 dögum.
Ungarnir eru mjög bráðþroska,
sækja þeir i vatn þegar þeir eru
nýskriðnir úr eggjunum og ekki
fatast þeim sundið þótt smáir sjeu
vexti. Þeir vaxa dagvöxtum aö
kalla má og eru orðnir ilevgir sex
vikna gamlir.
Stokkendur eru hjer á landi all-
an veturinn og hafast við þar sem
Grœnhöfði.
dý eru og kaldavermsl. 1 hörkum
leita þær til sjávar og' eru jafnvel
taldar farfuglar að nokkru leyti.
Sumstaðar hjer á Iandi og víða í
öðrum löndum eru tamdar endur.
Þær eru líkar stokköndum að vaxt-
arlagi, enda hyggja menn að þær
eig'i til þeirra ætt sína að rekja.
Heimaendur hafa margvislegan lit-
arhátt, eins og ílest tamin dýr og
eru að því leyti og ýmsu íleiru frá-
hrugðnar orðnar ættingjum sinum.
Dyg’gdir Franklíns’.
Benjamín Franklín skifti hinu góða,
sem hann ætlaði að innræta sjer í
13 dyggðir. Sparneytni. (Borðaðu
ekki þangað til þú linast upp; drekk
þú ekki þangað til þú ræður þjer
ekki). Pagmœlsku. (Talaðu ekki ann-
að en það sem getur orðið þjer eða
*) Franklíns æfi. Kbh. 1839, bls. 39.
öðrum til nota). Reglusemi. (Lát
hverja sýslan hafa sinn tíma, hvern
hlut sinn stað). Fasirœði. (Einsettu
þjer að gera það, sem þú átt að gera,
og framkvæmdu nákvæmlega það,
sem þú einsetur þjer). Sparsemi.
(Eyddu engu nema það sje þjer eða
öðrum að gagni, engu til ónýtis). Iðni
(Eyddu ekki tímanum til ónýtis, hafðu
ávalt eitthvað þarft fyrir stafni.hafstu
aldrei neitt óþarft að). Einlœgni.
(Vertu hreinn og ráðvandur í liuga
og talaðu samkvæmt því). Rjettsýni.
(Gjör engum mein með rangindum,
nje með því að Iáta velgjörðir falla
niður, sem þjer er skylt að veita).
Hófsemi. (Forðastu hvað of er eða
van). Prifnað. Jafnlyndi. (Láltu aldrei
smámuni bíta á þig, nje venjulega
athurði, sem ekki má forðast). Skir-
lifi. Auðmýkt.
Hann sá bráðlega að hann mundi
ekki fá v a n i ð sig á dyggðir þessar
i einu, þessvegna ásetti hann sjer að
venja sig á eina í senn, og þegar
hann væri orðinn nokkurnveginn
tamur henni, þá að hyrja á annari.
Af því honum skildist að ein dyggð
mundi beina veg lil annarar, þá rað-
aði hann þeim eins og fyr var sagt,
því sá sýndist lionum beinastur veg-
ur. Síðan bjó liann sjer til kver,
strykaði á hverja hlaðsíðu 7 lang-
stryk og 13 þverstryk og skrifaði
vikudaganöfnin efst milli langstryk-
anna, en dyggðanöfnin niður írá milli
þverstrykanna. Þannig hafði hann
reit lianda sjerhverri dyggð á hverj-
um degi vikunnar og merkti hann í
hverjum reit hversu oft á dag lion-
um varð á að gleyma hinni tilteknu
dyggð. Hvert kveld hjelt hann reikn-
ing við sjálfan sig um hinn Iiðna
dag.