Unga Ísland - 01.09.1929, Side 11

UNGA ISLAND
75
Þrátt fyrir það kom ekkert svar.
Hún stóð upp forviða og gekk til
Bjargar, sem var hnigin niður í skot-
inu.
„Barnið mitt“, hrópaði hún, er hún
snerti hönd liennar. „Þú ert köld eins
og ís. Þú verður að fara strax í rúm-
ið“.
Hún afklæddi hana i snatri, neri
hendur hennar og fætur og kom
henni i rúmið. Iiún liitaði mjólk, en
Björg drakk lítið eitt. Alla nóttina lá
Björg með hita og óráði. Um morg-
uninn, þegar læknirinn kom, gaf hann
enga von. Það var mjög svæsin
lungnabólga.----------
Dagar liöu. Björg var milli lífs og
dauða. Katrinu furðaði mjög á að
dóttur hennar skyldi verða svona
kalt i hlýju kápunni. En þegar hún
aðgætti, fann hún hvergi kápuna.
Heimilisfólkið á Norðurgarði sat
að kvöldverði.
„Það er sagt að Björg, dóttir Katr-
ínai', sje mjög veik“, mælti Elin hús-
freyja. „Eftir þvi sem sagt er, er ekki
mikil von um bata. Fyrir nokkrum
dögum varð Björg skyndilega veik í
skólanum. Hún kom heim nær dauða
en lifi. Katrínu þótti það undarlegt,
því einmitt þennan sama dag hafði
Björg mjög þykka og hlýja kápu; en
það er kynlegast, að hún finnur
hvergi kápuna“.
Pjetur var að horða í makindum,
en þegar hann heyrði þetta, varð
hann blóðrauður i andliti og hætti að
borða.
„Já, og Katrín er sögð mjög fátæk“,
sagði húsfreyja.
„Hm, það er ekki ólíklegt“, svaraði
húsbóndinn kuldalega, „en hún var
víst ekki nauðbygð til þess að ganga
að eiga Eirík“.
Elínu var litið á Pjetur, og þótti
liátterni hans i meira lagi einkenni-
legt, svo að lnin gleymdi að svara
manni sínum. Hann gaf sig á tal við
vinnumann sinn og endaði svo sam-
lalið um Katrínu og Björgu. Hún
var ekki í vafa um að Pjetur bjó vf-
ir einhverju, og þegar liann bauð
góða nótt, óvanalega snemma, gerði
liún sjer erindi inn i svefnherhergi
Pjeturs. Hann ljet sem hann svæfi,
þegar móðir hans settist á rúmstokk-
inn. En þegar hún strauk enni lians,
reis hann upp grátandi, því þrátt
fyrir alt var Pjetur besti drengur.
„Pjetur“, mælti móðir hans blíð-
lega, „það er eitthvað sem gengur að
þjer; segðu mjer nú alt, sem þú hefir
dulið fyrir mjer“.
„Mamma“, sagði hann, „það er
mjer að kenna, að Björg er veik“. —
Svo sagði hann henni upp alla sög-
una, hvernig liann hefði strítt Björgu
i skólanum og fengið fjelaga sina til
þess líka. „En, mamma, sagði liann,
og reyndi að lialda niðri i sjer grátin-
um. „Daginn sem Björg varð veik,
hafði hún enga kápu, og þú segir að
móðir hennar liafi fengið lienni hana;
það skil jeg ekki“.
Móðir hans ásakaði liann liógvær-
lega fyrir það, að hafa strítt fátækri
stúlku. Að síðustu mælti hún: „Við
skulum vona að Björgu batni, svo að
þú getir bætt fyrir það, sem þú liefir
illa gert. En.jeg fer á morgun með
ýmsa muni lil Katrínar“.
Dagarnir liðu. Björg var fárveik,
en loks var þrautin búin og henni fór
að batna, til hinnar mestu undrunar