Stormur


Stormur - 10.03.1936, Blaðsíða 3

Stormur - 10.03.1936, Blaðsíða 3
STORMUR mundi að dauða kominn, og bauð Lofti að hætta, lét leysa prest, leggja hann í sæng og græða og sat yíir honum sjálfur meðan hann lá sem hættulegast og leýsti hann að síðustu vel af hendi. Formáli aflátbréfa. Þessi var venjulegastur formáli aflátsbréfa: Fyrst af- leysi eg þig frá öllum kirkjunnar dómi eða dómsúrskurði, er þú kant að hafa verðskuldað, því næst af öllum synd- Um þínum og yfírtroðslum, sem þú hefir alt hingað til ,^rýgt, hversu stórar, sem þær kunna að vera, og eg fyr- irgef þér og uppgef alt er þú verðskuldað hefir fyrir þær að líða í hreinsunareldinum, gjöri eg þig nú aftur hluttakanda í kirkjunnar sakramentum, og set þig aftur í það sakleysistand, er þú varst í næst eftir skírninni, svo að helvítis portdyr skulu luktar vera fyrir þér, þá er þú deyr, en paradísar port skulu þér opin standa. Jarðir Teits rika. Jón biskup Árnason fekk með hörku mikill og atkvæði komið Teiti ríka Þorleifssyni lögmanni í Glaumbæ á kné og svældu þeir biskup og Rafn lögmaður Brandsson alt fé hans undir sig. Talið er að eignir þessar hafi numið XII hundruðum hundraða, eða jafnvel meira, en aldrei voru eignirnar Uppskrifaðar eða virtar. Þann hlutann, sem undir konung féll, keypti Rafn lögmaður fyrir C C C rínsk gyllini. Meðal eigna Teits voru þessar jarðir: Glaumbær, Með- alheimur, Elivogar, Vatnsskarð, Vatnshlíð, hlutir í Vík, Hof í Hofdölum, Gil, Þorljótsstaðir, Víðivellir, Vatn, Ytra-Vallholt, Krossanes, Lækjamót og enn fleiri.Þar með eignir Teits í Hornafirði, er hann erfði eftir foreldri sitt: Bjarnanes, Dalur, Þinganes, Hafnarnes, Dilksnes, Kross- Ues, Holt, Borg, hálft Fell, Krossasker, Hólmar, Keldu- holt, Skerin, Hólar, reki fyrir Upsalandi. Það var til sam- ans eitt hundi-að hundraða XCVI hundruð. Teitur sté á bak framundan karldyrum í Glaumbæ, er hann varð að fara þaðan, og harðmælti þeim, er viðtæki. Tveim missirum síðr bar það við, er Rafn lögmaður var staddur að Glaumbæ, að hann varð saupsáttur við svein sinn, er Filipus hét, og bauð honum til einvígis. Hjuggu beir saman fram undir karldyrum, þar Teitur sté á bak, og veitti Filipus Rafn banasár og andaðist hann þrem nóttum síðar, Varð þá Jórunn, dóttir Jóns biskups, ekkja, seytján ár agömul. — Hún giftist síðar ísleifi Sigurðar- syni. Þau bjuggu að Grund í Eyjafirði og áttu ekki börn saman. Var Jórunn heimskona mikil. Hún lét kveða um Isleif á Vikivaka: í Eyjafirði uppá Grund, á þeim garði fríða, þar hefir bóndi búið um stund, v sem börn kann ei að smíða. Þjófaheilirinn hjá Stað. I Árbókum Espólíns er sagt frá því, að 1454 hafi „18 bjófar eða ránsmenn verið teknir fyrir vestan StaðaröxJ ^já Stað á Reyninesi, í helli einum, er síðar var kallaður ^jófahellir. Höfðu þeir rænt konum, meyjum, týgjum og öðrum hlutum og borið í hellirinn, en smalamaður á •^eynistað komst þangað, er þeir sváfu og bar frá þeim °}1 vopnin, og sagði til þeirra. Tók sig þá saman margt "ð sveitamanna og fangaði þá og hafði heim til staðar, °& geymdu í þrjár nætur meðan þingað var, en síðan ^oru þeir hengdir saman seytján þar suður á vellinum. x sunnan á, var *¦" yeir nengcur saman seyijan par suour ar heitir síðan Gálgagarður og kasaðir fyrir sunna Par sem heitir Dysjagil. Hinn átjándi fékk líf, hann 8 vetra að aldri, og höfðu þeir hrætt hann til að vera eð sér að ránum og þjófnaði. Ei er þess þó getið, hver ^a hafi haft sýslu þar í héraði". Elliot O. Donnell: Peningafalsar arnir. „Já, náttúrlega", sagði prófessorinn hlæjandi. „En við skulum nú ekki vera að ræða það núna. En ef þér náið í þetta skjal fyrir mig og afhendið mér það heima hjá mér, fáið þér 5000 sterlingspund. Viljið þér ganga að þessu?" Dick hrökk við, er hann heyrði hvað upphæðin var há.' Hún nálgaðist það, sem hann átti í bankanum* og ef hann fékk hana, var hægt að fara að hugsa til þess að setjast í helgan stein. Prófessorinn hélt áfram: „Eftir þeirri þekkingu, sem eg hefi á leikni yðar, mun yður takast þetta, en ef yður tekst það ekki, þá er það ekki á annara færi. Þetta skjal, sem eg vil fá, er í löngu, bláu umslagi, með þremur stórum, rauðum krossum, en rauðum léreftsbor,ða er vafið utan um það mitt. Það er einhversstaðar í húsi herra Montagne Alexander, ensks Gyðings, sem býr í The Herrings, Fitzjohns stræti Maida Vale". „Því hefir hann- það ekki í banka, ef það er svona dýrmætt?" spurði Dick tortrygnislega. „Hann er það, sem þið hér kallið sérvitring. — Og einn af kenjum hans er sá að hafa illan bifur á bönkum og lögfræðingum. Hann felur alla peninga sína og skjöl, einhversstaðar heima hjá sér". „Eruð þér vissir um þetta?" „Algerlega. Síðan hann eignaðist þetta skjal hefi eg leit- að mér upplýsinga um alla siði hans og háttu". „Býr hann einn?", spurði Dick. Prófessorinn hristi höfuðið: „Nei, hann hefir marga þjóna og fjölda af varðhundum". „Nú, það er þess vegna, sem þér hafið beðið mig að gera þetta. Það hefir enginn fengist til þess að taka það að sér. Hundar eru ekkert þægilegir viðfangs". „En það má gera þá meinlausa, án þess þó að drepa þá. En annars hefi eg beðið yður að gera þetta vegna þess, að eg hefi heyrt, að „höggormurinn" hafi aldrei gefist upp við það, sem hann hefir tekið að sér að framkvæma". Dick brá, þegar hann heyrði viðurnefni sitt. Hvernig gat þessi maður, sem nefndi sig prófessor, vitað um það. Ekki hafði hann gengið undir því nafni í Suður-Ameríku. Prófessorinn brosti: „Eg sé, að yður furðar dálítið á því, að eg skuli vita svona mikið um yður, en í raun og veru er engin ástæða til þess. Eg afla mér altaf þeirra upplýsinga, sem eg get, um þá menn, sem eg ætla að fá til þess að gera * eitthvað fyrir mig. En ekki meira Um það. En ef þér ætlið að taka þetta að yður, verð eg að vera búinn að fá skjalið á miðaftni að fjórtán dögum liðnum". „Þér veitið mér ekki langan tíma, en skítt með það. Þér skuluð hafa fengið skjalið á miðaftni að fjórtán dögum liðnum". „Ágætt", sagði prófessorinn og neri saman höndunum. — „Ávísunin skal þá vera til handa yður". Þeir skrö'fuðu siðan saman í nokkrar mínútur og kvödd- ust svo. Undireins og prófessorinn var farinn, fór Dick og fékk sér ljúífengan miðdegisverð. Um kvöldið var hann fyrir utan hús Gyðingsins. Prófessorinn hafði ekki ýkt. Þar var alt fult af hundum, stórum hundum og litlum hundum, lausum og í fest- um, bæði í fram- og bakdyrunum. En húsið var auk þess mjög rambyggilegt og torsótt. Á veggjunum var hvergi hægt að festa sig, og sérstakir hlerar, mjög ramgerir, voru fyrir öllum gluggum. Nú gildir það að vísu næstum því einu, hversu hús eru ramger, hvað það snertir, að slingustu innbrotsþjófar komast næstum því allsstaðar inn. En það getur tekið nokk- urn tíma, en nú var hann naumur. Dick'sá þegar, að hér þurfti hann á félaga að halda. Og

x

Stormur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Stormur
https://timarit.is/publication/1027

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.