Frjáls Palestína - 01.11.2009, Page 6

6 FRJÁLS PALESTÍNA FRJÁLS PALESTÍNA 7
Eftir
Hjálmtý
Heiðdal
Obama, forseti Bandaríkjanna, hef-ur tekið eindreigna afstöðu með
Ísraelsstjórn í baráttu hennar til að fyr-
ir byggja uppbyggingu ríkis þar sem
Palestínumenn geta átt heima í friði og
farsæld. Obama lýsti afstöðu sinni til
morðæðis Ísraelshers á Gaza þannig:
„ef eldflaugar lentu á þeim stað þar
sem dætur mínar tvær sofa þá myndi
ég leggja allt í sölurnar til að stöðva þá
atburðarás“ Obama kýs vísvitandi að
ræða ekki orsakir þess að flugskeyti
gætu lent á svefnherbergi dætranna.
Þetta er sama röksemdafærslan og
lög fræðingurinn Dershowitz notaði
í Mbl. viðtali 4.4. ´08: „Hvað myndu
Reyk víkingar gera ef Grænlendingar
byrjuðu að skjóta eldflaugum og fela
sig bak við almenna borgara. Þið
mynduð ekki líða slíkt.“ Báðir setja upp
einfeldningslega mynd af atburðunum
til þess að geta réttlætt morðæði Ísra-
elshers. Stjórnir Bandaríkjanna og
Ísra els kalla andstöðuhópa í Palestínu
hryðjuverkamenn og þar með er málið
útrætt. Þá er komið skotleyfi á þá og allt
sem er í nágrenninu. Þar með talin 410
börn, mörg þeirra í svefni líkt og dætur
Obama í hinni ímynduðu árás hans. Ef
það á reyna að ræða ýktan málabúnað
Dershowitz þá verður fyrst að athuga
hvers vegna Grænlendingar tækju upp
á því að skjóta eldflaugum á okkur í
Reykjavík. Ekki eru Grænlendingar
haldn ir illum öndum og hefja árásir skýr-
ingalaust. Ef það kæmi hinsvegar í ljós
að Reykvíkingar hefðu í 60 ár kúgað
Grænlendinga, svipt þá mannréttindum,
stolið landi þeirra og myrt þúsundir – þá
væri komin skýring á þessu hátterni
þeirra. Obama gæti hins vegar tekið upp
á því að segja að Reykvíkingar hefðu
allan rétt til þess að gera loftárásir á
innikróaða Grænlendinga og myrða þá
að vild. Slík er vitleysan.
Allt með ráðum gert
Forystumenn Ísraela hafa það í hendi sér
að semja frið. Þeir stjórna atburðarásinni.
Til þess að skilja ástandið þá verða menn
að gera sér grein fyrir þeirri ógnvænlegu
staðreynd að þetta er allt með ráðum gert.
Og hefur aðeins einn tilgang. Allt sem er
ákveðið af stjórnum Ísrael miðar að því
að hreinsa svæðið af óæskilegu fólki,
með öðrum orðum: Þjóðernishreinsanir.
Allt friðarhjalið miðar að þessu sama
takmarki. Að halda eitthvað annað er
blekking.
Ísraelsstjórnir vinna að því að gera
lífið að slíku helvíti fyrir Palestínumenn
að þeir hrökklist burt. Svo þegar þær fá
andsvör við ofbeldinu eru þau notuð til
að réttlæta enn harðari aðgerðir. Enn
frekara helvíti. Þetta er liður í djöfulleguri
áætlun um útrýmingu heillar þjóðar.
Þessi áætlun blasir við og birtist með
margvíslegum hætti.
– 450.000 Ísraelar hafa verið sendir
til ólöglegrar búsetu á hernumdum Vest-
urbakkanum.
– Þar hafa verið byggðir upp vegir
sem eru eingöngu fyrir landræningjana,
vegakerfi sem sker byggðir Pal est-
ínu manna sundur og gerir þeim lífið
óbærilegt.
– Ferðafrelsi Palestínumanna er
grimmi lega takmarkað með ólöglegum
varðstöðvum.
– Ísraelsstjórn lætur reisa múr sem
hindrar bændur í bústörfum, sker í
sundur þorp og bæi og drepur niður allt
eðlilegt líf.
– 400 börn og 900 fullorðnir voru
drepin fyrir opnum tjöldum. Tals menn
stjórnarinnar og hersins segja svo að
enginn geti sagt þeim fyrir verk um.
Heimurinn skal vita að engir al þjóða-
sáttmálar geta verndað Palestínumenn.
Þetta er ótrúleg upptalning en ekki
nýuppgötvað leyndarmál. Hér er
bara dreginn saman listi yfir aðgerð
ríkisstjórnar sem á sæti í SÞ! Og er þó
ríkið talið til lýðræðisríkja – og nýt ur
sérstakrar velvildar vestrænna ríkis-
stjórna! Seint yrðu aðrar ríkisstjórnir sem
framfylgja ofangreindri stefnu teknar
alvarlega í friðarviðræðum.
Gazaglæpurinn
Þjóðir sem hafa aðgang að góðum frétta-
veitum fylgdust agndofa með framferði
ísraelska hersins á Gazaströndinni.
Á ein um og sama deginum varpaði
her inn sprengjum á þrjá spítala, tvær
birgðastöðvar fyrir lyf og mat og tvo
skóla. Herinn sprengdi upp 20 skrifstofur
SÞ!
Daginn sem þeir sneru landhernum
heimleiðis notuðu Ísraelar jarðýtur til að
jafna hús margra fjölskyldna við jörðu.
Þessi aðgerð hafði engan hernaðarlegan
tilgang. Hún var eingöngu til þess að
sýna Palestínumönnum hver ræður og
á hvers skilmálum þeir búa í sínu forna
landi.
Það getur verið erfitt fyrir Íslendinga
að skilja þennan glæpsamlega ofsa sem
birtist í þessum árásum, engu er eirt.
Börn drepin í hundraðatali, 5.500 særðir,
margir örkumla eftir nýjar tegundir
bandarískra vopna sem árásarherinn
beitir ásamt fosfórsprengjum sem kvelja
fórnarlömbin með hryllilegum hætti.
Hvaða fólk er þetta sem ræðst gegn
vopnlausri þjóð, innilokaðri mánuðum
saman í örbirgð og skorti? Þjóðin hefur
verið svipt öllum mannréttindum, eini
rétturinn sem hernámsliðið skammtar
fólkinu er að svelta og deyja.
Lokaorð þessarar greinar fæ ég að
láni úr grein sem Auðólfur Gunnarsson
læknir birti í Mbl. fyrir skömmu:
Íslendingar eru lítil þjóð sem byggir
tilvist sína á lýðræði og mannréttindum.
Henni ber því að láta rödd sína heyrast,
hvar og hvenær sem það getur orð ið
að liði til að stöðva blóðbað og mann-
réttindabrot eins og þau, sem nú eiga
sér stað á Gaza. Annars erum við öll
samsek. Var það ekki okkar maður Jón
Sigurðsson sem sagði: „Gjör rétt, þol ei
órétt“?
Slítum stjórnmálasambandi við Ísrael.
Lengst af sá ég ekki ástæðu til þess að velta sérstaklega fyrir mér
grundvallarmannréttindum enda tilheyri
ég fámennum forréttindahópi sem
hefur aldrei liðið skort á nauðsynjum né
upplifað brot á frelsi mínu og mannhelgi.
Ég hef gert það sem ég vil, þegar ég vil,
þar sem ég vil. Það tekur því aldeilis á
óreyndri réttlætiskenndinni að ferðast
til hertekinnar þjóðar eins og Palestínu,
þar sem daglegt líf einkennist af kúgun,
ferðatakmörkunum, valdaníðslu, mann-
réttindabrotum og niðurlægingu af
hendi hernámsþjóðarinnar á meðan að
heimurinn horfir aðgerðarlaus á.
Allar borgir og bæir á Vesturbakkanum
(sem mynda á framtíðarríki Palestínu-
manna) eru umkringd ólöglegum land-
tökubyggðum Ísraela og eru byggðirnar
forsenda fleiri en 600 eftirlitsstöðva,
vegatálma, veghliða og annara hindrana
sem gera 2 milljónum Palestínumanna
ómögulegt að komast óhindrað á milli
staða, á meðan að landtökufólkið ferðast
algerlega óáreitt um Vesturbakkann.
Landtökubyggðirnar eru tengdar hver
annari með splunkunýjum hraðbrautum
sem skera þvert á landsvæði
Palestínumanna og eru eingöngu ætlaðar
landtökufólki. Við hvert þorp sem er ein-
angrað vegna landtökubyggðanna og
hraðbrautanna er varðstöð sem eingöngu
Palestínumenn þurfa að fara í gegn um.
Það heyrir til algerra undantekningar að
komast frá einum palestínskum bæ til
annars án þess að vera stoppaður og
yfirheyrður á ísraelskri varðstöð. Og nú
er ég aðeins að tala um Vesturbakkann,
Gaza ströndin er alveg sér kapítuli.
Ég hef starfað sem sjálfboðaliði í
Palestínu 2005, 2008 og 2009. Þar hef ég
starfað í borg á norðurhluta Vesturbakkans
sem heitir Nablus, en í henni búa um 150
þúsund manns en borgin sér öðrum 150
þúsundum í nærliggjandi þorpum fyrir
nauðsynlegri samfélagsþjónustu. Eins
og aðrar borgir er Nablus umkringd 14
ólöglegum landtökubyggðum sem gerir
það að verkum að borgin er lokuð til allra
átta með 7 varðstöðvum. Þetta þýðir að
Nablusbúar geta ekki yfirgefið borgina
sína án þess að fá leyfi frá ísraelskum
yfirvöldum og íbúar nærliggjandi þorpa
hafa ekki aðgang að nauðsynlegri
þjónustu í borginni, hvorki menntun né
heilbrigðisþjónustu.
Síðustu tvö sumur starfaði ég með litlum
grasrótarsamtökum sem kallast Project
Hope. Hjá þeim starfa bæði innlendir
og erlendir sjálfboðaliðar. Samtökin
miða að því að veita fólki sem lifir við
alvarlegt og óréttlátt hernám mannúðleg
tækifæri til að auka þekkingu sína og
færni í tungumálum og listum. Aukin
tungumálakunnátta er Palestínumönnum
dýrmæt, eins og öll önnur menntun, þar
sem hún opnar fleiri möguleika á að
vekja athygli á ástandinu í landinu. Þó
svo að samtökin einbeiti sér sérstaklega
að tungumála- og listakennslu varð svo
úr að ég fékk, ásamt öðrum, tækifæri til
þess að þróa og kenna heilsueflingar- og
skyndihjálparnámskeið fyrir hin ýmsu
kvenfélög umhverfis Nablus. Við sem
stóðum að skyndihjálparkennslunni 2008
ákváðum að skrifa skyndihjálparbók, sem
fyrir tilstuðlan Félagsins Ísland-Palestína
var gefin út í 500 eintökum og dreift til
þeirra sem hlutu kennslu.
Þar sem skyndihjálpin var ein ung-
is kennd í þorpunum og flótta manna-
búðunum fyrir utan Nablus fylgdu því
alltaf smá ferðalög þar sem við þurftum
að fara í gegnum varðstöðvar, þrátt
fyrir að þorpið væri í aðeins 10 km fjar-
lægð frá miðborg Nablus. Þó svo að
ég færi í hverri viku í gegnum sömu
varðstöðina, með sama túlkinum og með
sömu endurlífgunarbrúðuna kostaði það
alltaf óþarfa vesen, niðurlægingu og
seinkanir.
En svo hef ég einnig haft umsjón með
enskutímum, en þá sóttu aðallega fólk
á aldri við mig og flestir háskólanemar.
Það var alveg ljóst frá upphafi að ég
væri ekki að fara kenna ensku, enda
ekki með reynslu né réttindi á því sviði,
þannig að ég ákvað strax að hafa tímana
í formi umræðna. Fyrir hvern tíma var ég
búin að finna til nokkur umræðuefni og
svo völdum við í sameiningu það sem
okkur þótti áhugaverðast og ræddum
og skiptumst á skoðunum. Þau voru líka
dugleg við að finna upp á umræðuefnum
sjálf og oftar en ekki þróuðust um ræð-
urnar í allt aðra átt en til stóð í upphafi
tímanna. Sum umræðuefni voru heitari
en önnur og stundum spunnust út líflegar
rökræður um umdeild málefni, og ég átti
oft í stökustu vandræðum við að stýra
umræðunum og halda þeim á ensku.
Helgarfríin nýttust svo í ferðalög, bæði
innan Vestubakkans og utan hans. Það
sem var kannski erfiðast við það að
ferðast frá Nablus var það að ég gat
farið. Ég er frjáls, en þeir Palestínumenn
sem ég vann með og kenndi gátu ekkert
farið. Ég sagði bekknum mínum að ég
væri að fara til Haifa (ísraelsk borg þar
sem margir íbúar Nablus eiga rætur að
rekja) vitandi það að þau mega aldrei
fara til Haifa og mega mörg hver ekki
einu sinni yfirgefa Nablus. Borgir eins
og Jerúsalem, Jericho og Bethlehem eru
staðir sem maður hefur þekkt frá blautu
barnsbeini og Dauða hafið er einstakt í
veröldinni.
Sömuleiðis fór ég ásamt öðrum sjálf-
boðaliðum í heimsóknir til ýmissa sam-
taka sem starfa í Ísrael, en áhugaverðast
var að heimsækja samtök fyrrverandi
hermanna sem vilja rjúfa þögnina um
grimmd hernámsins og vekja athygli á
neikvæðum áhrifum hermennskunnar
á líf og heilsu þeirra sem gegna her-
skyldu (en meirihluti Ísraelsmanna
gegn ir herskyldu). Hver einasti dagur
í Palestínu var áskorun, hver einasta
kennslustund færði mér eitthvað nýtt.
Það var svo margt sem ég hafði aldrei
nokkurn tíma geta ímyndað mér sjálfa
mig gera, hvort sem það var að standa
fyrir framan hóp af fólki, halda athygli
þess og halda uppi umræðum án þess
að falla í yfirlið eða standa í hárinu á
vopnuðum landamæravörðum með mik-
ilmennskubrjálæði.
Dvöl mín í Palestínu hefur verið til-
finningarlegur rússíbani, ég upplifði bæði
djúpa depurð og reiði yfir óréttlætinu sem
Eftir
Önnu
Tómas-
dóttur
Framhald á bls. 5
Í tilfinninga-
legum
rússibana
Ein djöfulleg áætlun
Heimasíða félagsins er
http://www.palestina.is