Frjáls Palestína - 01.11.2009, Qupperneq 14

14 FRJÁLS PALESTÍNA FRJÁLS PALESTÍNA 15
Eftir
Ali
Abunimah
Ef Ehud Olmert, fyrrum for sæt-isráðherra Ísraels, hefði einungis
verið erindreki eða menntamaður sem
hefði haldið fram umdeildri skoðun, þá
hefði það vissulega verið tilraun til að
hefta rökræður að trufla hann í ræðu sinni
í Mandel-salnum í Chicago-Háskólanum
þann 19. október (sjá grein eftir Noah
Moskowitz, Meredyth Richards og Lee
Solomon, „The Importance of Open
Dialogue“, í tímaritinu The Chicago
Maroon, þann 19. október 2009). Ég
kynntist reyndar sjálfur þannig tilraunum
þegar framíkallarar trufluðu mig í sífellu
í Mandel-salnum í janúar, þegar ég
kom fram ásamt John Mearsheimer og
Norman Finkelstein.
En ekki er hægt að líta það sömu augum
og að standa í móti stjórnmálaleiðtoga
sem er grunaður um stríðsglæpi og
glæpi gegn mannkyni.
Skýrsla rannsóknarnefndar Samein-
uðu þjóðanna, sem dómarinn Richard
Goldstone fór fyrir og fjallaði um átökin
á Gaza síðastliðinn vetur, úrskurðaði
að Ísrael hafi meðvitað og af algjöru
skefjaleysi valdið gífurlegri eyðileggingu
á borgaralegum eignum og innviðum, og
vísvitandi valdið borgurunum þjáningum.
Hún ályktaði að „atvikin og munstrið
sem atburðirnir fóru eftir hafi verið orsök
vísvitandi áætlana og ákvarðanna“ og
geti talist til „stríðsglæpa“ og „glæpa
gegn mannkyni“. Ef það reynist rétt,
þá er Ehud Olmert sá einstaklingur
sem ber mesta ábyrgð, en sem for-
sætisráðherra og æðsti borgaralegi yfir-
maður Ísraelshers kom hann að nánast
öllum þáttum skipulagningarinnar og
framkvæmdarinnar.
Drápin á meira en 3000 Palestínu-
mönnum og Líbönum meðan á þriggja
ára valdatíma Olmerts stóð eru ekki bara
skoðanaskipti sem hægt er að gagnrýna
með kurteisislegri spurningu sem er
skrifuð á minnisblað sem sá aðspurði
fær að sjá fyrir fram. Þau eru glæpir
sem Olmert þarf að svara fyrir gagnvart
alþjóðalögum og almenningi.
Ólíkt Hamas (sem Goldstone ásakar
einnig um stríðsglæpi) neitaði Ísrael
alf arið að starfa með Goldstone-
nefndinni. Í stað þess að sæta ábyrgð
er Olmert það ósvífinn að hann ferðast
nú um Bandaríkin til að réttlæta þessa
hroðalegu glæpi, fær væna þóknun fyrir
erindin og er hylltur sem „hugrakkur“
stjórnvitringur.
Í tölvupósti sínum til háskóla sam fé-
lagsins í Chicago-Háskólanum, for dæmdu
rektor háskólans Robert Zimmer og
aðstoðarrektorinn Thom as Rosenbaum
„truflanirnar“ á ræðu Olmerts. „Sérhver
höft á rökræðum“, skrifuðu þeir, „eru
andstæð grundvallargildum Háskólans
í Chicago og langvarandi stefnu okkar
sem framvarðar menntafrelsis“.
Eftir sprengjuárásirnar héldu Olm-
ert og Ísrael áfram að ráðast gegn
menntafrelsinu, þar sem þau leyfðu
ekki menntagögnum að berast til Gaza.
Stílabækur, minnsbækur, ritfæri og tölvur
eru öll á bannlista. Í september bað Chris
Gunness, talsmaður flóttamannaaðstoðar
Sameinuðu þjóðanna, Ísrael opinberlega
að aflétta banni þess um að nemendurnir
á Gaza, sem voru í áfalli, fengu bækur
og önnur gögn.
Ísrael rústaði byggingum Íslamska
háskólans og annara háskóla. Sam-
kvæmt Goldstone-skýrslunni voru
þetta „borgaralegar menntastofanir og
nefnd in fann engar heimildir um notkun
þeirra sem hernaðarbækistöðvar eða
nokkrar sannanir fyrir að þær hefðu
hernaðarmikilvægi sem hefði gert
þær að lögmætu skotmarki í augum
Ísraelshers“.
Háskólanemar á Gaza – þar af eru 60%
konur – leggja stund á allt það nám sem
nemendur við Chicago-háskóla gera.
Hvatir þeirra, metnaður og hæfileikar
eru alveg jafn mikil, en þeir eru að kafna
undan ótrúlegu ofbeldi, áföllum og herkví
Ísraels, en hún er stríðsglæpur í sjálfu
sér. Olmert er maðurinn sem fyrirskipaði
þessar aðgerðir og það verður að sækja
hann til saka fyrir það.
Glæpir gegn mannkyni eru skilgreindir
sem „glæpir sem hrista samviskuna“.
Þegar stofnanir sem bera þá siðferðislegu
og lagalegu ábyrgð að refsa fyrir stríðs-
glæpi og fyribyggja þá kjósa þess í
stað að þegja algerlega um þá – eða,
og það sem verra er, veita grunuðum
stríðsglæpamanni skálkaskjól og kynna
nemendum hann sem fyrirmynd í „stjórn-
sýslu“, þá er það siðferðisleg skilda að
óhlýðnast því boði, ef það er það sem
til þarf, Í stað þess að fordæma þá, þá
ætti háskólinn að vera stoltur að því að
nemendur hans voru meðal þeirra sem
þorfðu að andæfa.
Í fyrsta sinn í skráðri sögu þurfti
forsætisráðherra Ísraels að sitja undir
því opinberlega að nöfn fórnarlamba
hans væru nefnd. Þetta var táknrænt
skarð í múr refsileysunnar og vísir að því
að því almenna réttlæti sem fórnarlömb
Olmerts eiga rétt að sæta þegar réttað
verður yfir Olmert.
Ali Abunimah er meðstofnandi
vefritsins The Electronic Intifada og
höfundur bókarinnar One Country: A Bold
Proposal to End the Israeli-Palestinan
Impasse. Þessi grein birtist upphaflega
í Chicago Maroon, tímariti Háskólans í
Chicago.
Þegar innrás Ísraelshers á Gaza-ströndina stóð sem hæst í upphafi
þessa árs birtist skoðanakönnun um
viðhorf Íslendinga til aðgerðarinnar.
Sjötíu prósent aðspurðra voru
andvígir, fjórðungur tók ekki afstöðu
og þrjú prósent Íslendinga sögðust
styðja Ísraelsher. Í samskonar
könnun í Bandaríkjunum voru um
fjörtíu prósent aðspurðra andvígir,
nokkrum prósentustigum færri en þeir
sem studdu innrásina. Áttatíu prósent
Ísraela studdu árásina, samkvæmt
skoð anakönnun.
Þrjú prósent er ekki neitt. Eða hvað?
Ef marka má könnunina eru ríflega
sex þúsund fullorðnir Íslendingar með
skerta heimsmynd eða kal á hjarta.
Þeir eiga sameiginlegt að trúa ýmist
á Himnaríki eða Andríki.
Kristnir öfgamenn eru þekktir
um allan heim fyrir að vera harðir
stuðningsmenn hinnar „Guðs útvöldu
þjóðar“. Sjónvarps stöðin Omega
lætur því ekki sitt eftir liggja og heldur
úti vikulegum sjónvarpsþætti þar
sem áhorfendur eru leiddir um „sann-
leikan“ um Ísraelsríki, ágæti Síonisma
og arabísku brjálæðingana í Júdeu
og Samaríu.
Hinn hópinn skipa hægrimenn
sem gleyma að hugsa. Lepja þess
í stað skoðanir Repúblikana í
Bandaríkjunum. Þeir hugsa: Fyrst
mínir mestu hug mynda fræðingar
styðja Ísrael hlýtur að vera vit í að
gera það líka. Þeir ættu að hugsa:
Repúblikanar eru vitleysingar. Það
á ekkert skylt við hugmyndafræði
frjálshyggju að styðja síonisma,
þvert á móti gengur það gegn
eignaréttinum.
Málgögn þeirra eru AMX – fremsti
fréttaskýringavefur landsins og Vef-
Þjóðviljinn. AMX birti mjög framúr skar-
andi fréttaskýringu þegar sláturtíð
Ísraela á Gaza stóð yfir. Hún fjallaði
um það hvað landnemar í nágrenni
Gaza hefðu það bágt. Meðfylgjandi
myndasyrpa var áhugaverðust. Birtar
voru stakar myndir af öllum líkkistum
landnema sem týndu lífi í átökunum.
Öllum þremur! Enginn þeirra þrettán
hundruð Palestínumanna sem féllu í
valinn fengu mynd af sér á AMX. Nei,
Palestínumennirnir í myndasyrpunni
voru allir grímuklæddir og
ógnvekjandi.
Á meðan kvartaði Vef-Þjóðviljinn
yfir að fréttamenn RÚV minntust
ekki einu orði á að Palestínumenn
notuðu saklausa borgara sem skyldi í
átökum við Ísraelsher. Blaðið gat ekki
heimilda enda engar sannanir aðrar
en afsakanir hermannanna fyrir að
stráfella saklausa borgara. Í skýrslu
Amnesty International um átökin segir
að engin dæmi hafi fundist um slíkan
heigulskap Hamas-manna. Aftur á
móti hafi Ísraelsher gerst sekur um
að skýla sér bak við saklaust fólk.
Fleiri penna mætti týna til og slíkt
verður vonandi gert eftir áratugi sem
dæmi um málsvara mannvonsku.
Það verður vandræðalegt fyrir þessi
þrjú prósent.
Egilд Bjarnason
Var það til þess að efla rökræður að
háskólinn krafðist þess að spurningar
yrðu bornar undir Olmert fyrir fram og að
skólinn meinaði nemendum og fjölmiðlum
um upptökur? Mun háskólinn núna, í
nafni fjrálsra rökræðna, bjóða Hamas-
leiðtoganum Khaled Meshal – kannski í
gegn um myndbandsupptöku – að halda
fyrirlestur um stjórnsýslu fyrir nemendur
skólans og skipa honum sérstakan
heiðurssess? Megum við fljótlega búast
viðað Omar Bashir, forseti Súdan komi
fram í Mandel-salnum?
Þegar ég og fleiri buðum Olmert byrgin
með orðum, þá vorum við málsvarar
menntafrelsis, mannréttinda og réttlætis,
sérstaklega þeirra hundraða þúsunda
nemenda sem aðgerðir Olmerts svipta
sömu réttindum.
Í árás Ísraels á Gaza síðastliðinn vetur
voru skólar, þar á meðal háskólar, helstu
skot mörkin. Samkvæmt Goldstone-
skýrsl unni eyðilögðu eða skemmdu
hern aðarárásir Ísraels að minnsta kosti
280 skóla og leikskóla. Alls voru 164
nemendur og 12 drepnir, og 454 nem-
endur og fimm kennarar særðust.
háan aðskilnaðarmúr í kringum borgina.
Meðan sjálfboðaliðarnir stóðu vörð um
brunnana og reyndu að gera við var oft
skotið á þá.
Rachel kenndi þeim palestínsku
börn um, sem hún bjó hjá meðan á sjálf-
boðastarfinu stóð, ensku og þau kenndu
henni arabísku. Hún horfði á teikni-
myndir með þeim og reyndi að dreifa
athygli barnanna þegar hernaðarleg ógn
stafaði að heimilunum. Þá vann hún að
mótmælum í Rafha þann 15. febrúar
2003 gegn stríðinu í Írak. Hún hafði
miklar áhyggjur af ástandi heimsins og
þvi að Bush myndi ráðast inn í Írak – eins
og raunin varð eftir dauða hennar. Hún
reyndi að sannfæra fólk í Palestínu um
að það væri ekki endilega vilji bandarísku
þjóðarinnar að ráðast inn í Írak, heldur
þjóðarleiðtoga. Eitt af helstu markmiðum
Rachel var að koma á systrasambandi
milli borgarinnar Rafah og heimabæjar
síns, Olympiu.
Það var svo hinn 16. mars 2003 að
jarðýta keyrði í áttina að heimili apótekarans
sem Rachel bjó hjá í Rafah. Þegar jarðýtan
nálgaðist vissi Rachel að tvær fjölskyldur
sem bjuggu í húsinu voru innandyra.
Rachel Corrie tók sér stöðu milli jarðýtunnar
og heimilis fjölskyldunnar sem hún hafði
búið hjá. Hún var klædd appelsínugulu
vesti, með gjallarhorn í hönd og umkringd
öðrum sjálfboðaliðum. Aðgerðir hennar
voru í samræmi við aðgerðir annarra
sjálfboðaliða á vegum ISM hreyfingarinnar.
En í þetta sinn enduðu aðgerðirnar á því
að jarðýtan valtaði yfir Rachel þrátt fyrir að
aðrir sjálfboðaliðar hefðu baðað út höndum
og öskrað á ökumann jarðýtunnar. Rachel
náði að klifra upp á hrúgu sem stóð henni
nærri til að flýja en missti fótanna og hvarf
undir jarðýtuskófluna. Jarðýtan keyrði og
bakkaði yfir Rachel – eftir atvikið var Rachel
enn á lífi en sagði vinum sínum að hún
héldi að bak hennar væri brotið. Rachel
Corrie lést af sárum sínum í sjúkrabíl á
leið á spítalann. Ariel Sharon lofaði Bush
ítarlegri rannsókn á málinu en ekki var
staðið við það loforð. Ísraelski herinn lýsti
því yfir að atburðurinn hefði verið slys og
enn hefur enginn verið sakfelldur.
Við störf sín á Gaza vann Rachel með
Palestínumönnum, Ísraelum, gyðingum,
múslimum og kristnu fólki, öllum þeim sem
höfðu það markmið að enda hernámið
í Ísrael með friðsamlegum aðgerðum.
Hún hafnaði öllum ofbeldisaðgerðum
og barðist jafnt við hlið múslima og gyð-
inga.
Rachel Corrie vissi ekki enn hvað hún
vildi taka sér fyrir hendur í lífinu eftir að
dvölinni á Gaza lyki. Hún vissi það eitt að
hún vildi upplýsa Bandaríkjamenn (helst
allan heiminn í leiðinni) um ástandið,
stríðsglæpina og mannréttindabrotin
sem viðgangast á Gaza svæðinu.
Heimurinn þekkir Rachel Corrie út
af dauða hennar en foreldrar hennar
minnast hennar sem lifandi, listrænnar
og hrifnæmrar stúlku. Nú halda foreldrar
Rachel Corrie ótrauðir áfram baráttunni
sem dóttir þeirra hóf. Þeir halda meðal
annars uppi minningu hennar með því að
efla samskipti Rafah og Olympiu.
Rachel Corrie
Framhald af bls. 23
Hvers vegna ég
truflaði Olmert Þessi þrjú prósent