Frjáls Palestína - 01.11.2009, Qupperneq 20

20 FRJÁLS PALESTÍNA FRJÁLS PALESTÍNA 21
eigingirni og huglausu úrræðaleysi. Hér
á Íslandi hafði Össur drengskap til þess
að afþakka „útskýringar“ glæpamanna á
glæpaverkum, og sker sig fyrir vikið úr
hópi vestrænna starfssystkina sinna.
En hvað með leiðtoga Austurlanda?
Sádi-Arabar lýstu yfir stuðningi við að
„útsendarar Írans“ væru upprættir á
Gaza, og áttu þá við Hamas-samtökin.
Tækifærissinnaðir forsetar Írans, Sýr-
lands og Lýbíu fordæmdu árásirnar af
eigingjörnum hvötum og eigin pólitískum
hagsmunum, en fylgdu fordæmingunni
lítt eftir.
„Niður með Bush,
Olmert og Mubarak!“
Það er óhætt að segja að Mubarak,
einræðisherra Egyptalands, hafi leikið
ógeðfelldasta hlutverkið af leiðtogum ar-
abaríkjanna. Ríkisstjórn hans hefur tekið
fullan þátt í herkvínni um Gaza árum
saman. Þegar skelft fólk reyndi að flýja
yfir landamærin til Egyptalands, var tekið
á móti því með vélbyssum og það rekið
til baka í blóðbaðið.
Hamas hafa sagt að Cairo-stjórn hafi
vísvitandi fullvissað þá um að engar
árásir stæðu til, fáum klukkutímum áður
en þær hófust. Fyrir vikið hafi byggingar
ekki verið rýmdar, óbreyttum borgurum
ekki komið undan, og manntjón því orðið
mun meira en ella. Blaðið al Quds al
Arabi, sem gefið er út í London, hefur
líka greint frá að leyniþjónusturáðherra
Egyptalands, Omar Suleiman, hafi varað
arabíska þjóðhöfðingja við því hvað
stæði til. Mubarak hefur lengi hatast við
Hamas-samtökin, en systursamtök þeirra
eru Bræðralag múslima á Egyptalandi,
sem honum sjálfum stafar ógn af.
Í ljósi alls þessa er ekki skrítið að
mótmæli þau gegn Gaza-morðunum,
sem efnt var til víða um Mið-Austurlönd,
beindust ekki síður að spilltum og þý-
lyndum ríkisstjórnunum heima fyrir,
held ur en sjálfu stríðinu. Er nema von
að alþýða manna í arabísku löndunum
spyrji hvers vegna ríkisstjórnir þeirra
aðhafist ekkert í málunum?
Palestínska heimastjórnin
Mahmoud Abbas, forseti Palestínsku
heimastjórnarinnar (PA), er æðsti leppur
zíonisma og heimsvaldastefnu meðal
Palestínumanna. Hlutverk hans er að
halda þeim í skefjum svo zíonistar geti
níðst á þeim í friði. Til skamms tíma
ræddu menn í alvöru hvort málin yrðu
leyst með tveggja-ríkja-lausninni eða
eins-ríkis-lausninni. Fyrrnefndu lausninni
heyrist æ sjaldnar hampað meðal Pal est-
ínumanna og stuðningsmanna þeirra.
Hafi hún einhvern tímann verið æski-
leg eða möguleg, þá er hún hvorugt
lengur, og hafa Ísraelar séð kirfilega
fyrir því. Áætlanir þeirra um „sjálfstæða
Palestínu“ eru dystópísk afskræming á
hugtakinu: Afgirt eða innmúruð, aðskilin
smásvæði, undirokuð af Ísrael og stýrt af
palestínskum landstjórum, sundurskorin
af landtökubyggðum, vegatálmum og
ísraelskum vegum, svipt öllum mögu-
l eikum á að reka hagkerfi eða lifa með
reisn. Síðan á að þjóðernishreinsa
Ísrael sjálft, og smala aröbunum þarna
inn. Inn í ísraelskar fangabúðir með
palestínskum fangavörðum. Ekki þarf að
fjölyrða um þessa framtíðarsýn, hún er
bara viðbjóðsleg. Og Abbas er maðurinn
sem á að hjálpa Ísraelum að framkvæma
hana.
Ísraelar töluðu af sér í Gaza-stríðinu,
þegar þeir sögðu í yfirlýsingu að fjölda-
morðin væru nauðsynleg til þess að skapa
skilyrði fyrir tveggja-ríkja-lausninni. Ef
frekari vitna þarf við, þá nefndu einhverjir
talsmenn PA það við ísraelska fjölmiðla,
að þeir litu á stríðið sem tækifæri til að
Snemma árs var utanríkis-þjónustu Íslands tilkynnt að
ísraelskur ráð herra væri á leiðinni til
þess að „útskýra“ málstað Ísraels.
Ráðherrann, Össur Skarp héðinsson,
gaf skýrt svar: Slíkt væri ekki við
hæfi. Það sem Ísraelinn ætlaði að
„útskýra“ var kaldrifjað fjölda morð
sem stóð í nokkrar vikur og kostaði
um fjórtán hundruð mannslíf og
þúsundir særðra. Þegar einhver
kemur og ætlar að „útskýra“ hvers
vegna það hafi allt verið nauðsynlegt
og rétt, þá er það síst of djúpt í árinni
tekið að kalla það óviðeigandi.
Innri ástæður
Hvað fær einn öflugasta og tækni-
væddasta her heims til að myrða fjórtán
hundruð manns á þremur vikum? Í
stuttu máli sagt: Ísraelsk innanríkismál.
Ríkisstjórn Ehuds Olmerts stóð tæpt
og á honum sjálfum stóðu spjót vegna
spillingar. Varnarmálaráðherrann Barak
og utanríkisráðherrann Tsipi Livni
kepptu um að taka við af honum, og
stjórnarandstaðan keppti við þau öll,
undir forystu Benyamins Netanyahu.
Olmert varð að beina átökunum frá sér,
út á við. Orð Carls von Clausewitz hafa
sjaldan átt eins vel við: Stríð er áframhald
stjórnmálanna með öðrum aðferðum.
Livni hafði tapað naumlega fyrir
Olmert í prófkjöri. Hún gagnrýndi hann
fyrir að vera of linur við Palestínumenn.
Netanyahu gagnrýndi hann stöðugt fyrir
að gefa þeim of lausan taum. Olmert var
í mun að sýna að svo væri ekki. Þar sem
þessi ógeðfellda keppni stóð yfir vantaði
bara átylluna til að láta til skarar skríða.
Nálægt miðju ári 2008 höfðu Hamas
lýst yfir vopnahléi og mjög hafði dregið
úr árásum. Í nóvember réðst ísraelsk
sérsveit inn á Gaza og drap sex menn úr
öryggissveit Hamas. Hamas svöruðu með
því að skjóta rakettum á bæinn Sderot.
Ísraelar lokuðu þá landamærum Gaza
svo að segja algjörlega og 19. desember
tók vopnahléið enda. Ísraelar hófu árás
af fullum þunga 27. desember. Átyllan
var að stöðva þyrfti eldflaugaárásir, en
ástæðan var að ríkisstjórnin þurfti að
sanna miskunnarleysi sitt fyrir kosningar
10. febrúar. Í fyrstu lotu árásarinnar
var ráðist á lögregluskóla sem var að
útskrifa nemendur, og á sama tíma
voru grunnskólabörn á leið heim.
Blóðbaðið var hrikalegt, á fyrstu tveim
sólarhringunum týndu um 300 lífi og
hundruð hlutu örkuml. Þess má geta, að
heimatilbúnar rakettur Hamas-manna
urðu einum Ísraela að bana – í gagnárás,
eftir að stríðið var hafið.
Ytri kringumstæður
Á milli jóla og nýárs er slen yfir al þjóð-
legum fjölmiðlum, svo stríðið var vand-
lega tímasett. Í öðru lagi var George W.
Bush að hætta sem Bandaríkjaforseti
og Barack Obama átti að taka við 20.
janúar. Þar sem Ísraelar vissu að Bush
mundi styðja þá í hverju sem er, nema
ef til vill friðarviðræðum við Sýrland
eða Íran, þá vissu þeir að þeim væri
„óhætt“ að ráðast til atlögu á meðan
hann sæti. Ekki treystu þeir hins vegar
allir Obama eins vel, svo þeir biðu ekki
boðanna. Þeirra maður í Hvíta húsinu
stóð sig eins og til var ætlast, varði,
afsakaði og studdi hvað sem var. Bush
og utanríkisráðherrann Rice sneru öllu
á hvolf: Kenndu lýðræðislega kjörnum
leiðtogum Gaza, Hamas-samtökunum,
um allt saman, sökuðu þau um valdarán
og gáfu til kynna að það yrði að koma
þeim frá völdum. Skilyrði fyrir friði væri
að leppur BNA og Ísraels, Mahmoud
Abbas, tæki við völdum. BNA komu líka
í veg fyrir að Öryggisráð SÞ samþykkti
áskorun um vopnahlé.
Obama og zíonisminn
Ótti sumra zíonista um tryggð Obama
virðist vera ástæðulaus. Nokkrar vísbend-
ingar um stefnu hans gagnvart Ísrael:
1. Ísrael hefði ekki farið í Gaza-stríð án
þess að ráðfæra sig við verðandi forseta
BNA. Hann hlýtur að hafa samþykkt það
þótt það hafi ekki verið opinbert. Þeir
hafa þá ekki valið tímasetninguna vegna
tortryggni í hans garð, heldur til að hlífa
honum við pólitískri ábyrgð. Hann er
lík lega þakklátur þeim fyrir að fremja
illvirkin ekki á hans vakt.
2. Obama hefur ítrekað lýst stuðningi
við „rétt Ísraels til að verja sig“, meðal
annars í Líbanon-stríðinu 2006 og í
árásum á Gaza-strönd. Hann hefur líka
lýst því yfir að hann mundi aldrei gera
málamiðlanir með öryggi þess og mundi
halda áfram að styrkja það með milljörðum
dollara á ári í hernaðaraðstoð.
3. Hann hefur raðað zíonistum í kring
um sig, t.d. Hillary Clinton og Rahm
Emanuel, sem bæði gagnrýndu Bush-
stjórnina á sínum tíma fyrir að styðja
Ísrael ekki nóg.
Þegar fréttamenn gengu á Obama
og vildu fá svör um skoðun hans á árás-
unum á Gaza, sagði hann að það væri
bara einn forseti í einu, og það væri ekki
við hæfi að hann væri að skipta sér af
með yfirlýsingum. Það er reyndar rétt að
halda því til haga, að þótt hann væri ekki
orðinn forseti gat hann samt lofað Wall
Street mörg hundruð milljörðum dala
vegna fjármálakreppunnar.
Með árásinni á Gaza var ísraelski
herinn ekki að nota síðasta tækifærið
til að níðast á lítilmagnanum meðan
herskár forseti væri við völd vestra. Þvert
á móti var árásin, með þegjandi samþykki
Obama-manna, taktískt tímasettur fyrir-
boði þess sem koma skal.
Alþjóðasamfélagið
SÞ brugðust yfirlýstu hlutverki sínu ger-
samlega, og ekki í fyrsta sinn. Kominn er
tími til að þær verði settar á forngripasafn,
við hlið Þjóðabandalags millistríðsáranna.
Nema það sé einfaldlega viðurkennt
að hlutverk þeirra sé að réttlæta
heims valdastefnu. Hræsnin sést vel á
tækifærisstefnunni sem ræður því hvað
er kallað „stríðsglæpur“ og hvað ekki.
ESB, og leiðtogar evrópskra ríkja,
hvöttu „báða aðila“ til að „halda aftur af
sér“. Í stríði þar sem um Ísraelar drepa
um 1400 manns og missa sjálfir 13 – ég
endurtek: þrettán – hljóma þessi deigu
hvatningarorð eins og grimm blanda af
skilningslausri heimsku, sálsýkislegri
Eftir
Véstein
Valgarðs-
son
Framhald á næsu síðu.
Um stríð og stjórnmál Gaz
a: