Feykir - 07.02.1990, Qupperneq 3

5/1990 FEYKIR 3
Hörður Gunnar Ólafsson dægurlagahöfundur:
Kom fyrst fram á stúkuskemmtun
Væntanlega bíða einhverjir
næsta laugardagskvölds með
spenningi, þegar fram fer
úrslitakeppni í söngvakeppni
sjónvarpsstöðva. Eins og
kunnugt er á Hörður Gunnar
Olafsson frá Sauðárkróki eitt
laganna sex sem berjast um
sæti í Evrópusöngvakeppninni
í Júgóslavíu í vor. Samkvæmt
nýlegri vitneskju Feykis kom
Hörður þessi, sem kunnari er
hér um slóðir sem Bassi, fyrst
fram opinberlega á stúku-
skemmtun í Gúttó fyrir margt
löngu.
„Gúttó” þar sem fundir Eilífðarblómsins fóru fram.
Lomberspilararnir Birgir á Kornsá, Ingvar á Eyjólfsstöðum
Agúst á Geitaskarði og Jón á Hofi.
Lomberspilarar
líflegir
Þetta rifjaðist upp á
dögunum fyrir Stefáni Olafs-
syni, Stebba póst eins og
hann var kallaður: „Jóhann
Olafsson var formaður í
Eilífðarblóminu nr. 128 á
þessum tíma. Við vorum
skipaðir saman í skemmti-
nefnd, ég, Bassi og Siggi
Ráðu, vorum þá í kringum 10
ára aldurinn og Hilmar
Kiddu sem var heldur yngri
var líka í nefndinni.
Skemmtinefndin varð fljót-
lega sammála um að okkar
skerfur til skemmtunar í
stúkunni yrði pottþétt hljóm-
sveitarprógram. Bítlaæðið var
nýgengið í garð og við vorum
vitanlega komnir inn á þá
línu. Bassi var sá eini okkar
sem byrjaður var að spila á
hljóðfæri, þá í læri drjúgum
stundum hjá Svenna Inga
frænda sínum, helsta hljóm-
sveitarkappanum á Króknum
á þeim tíma.
Við hinir sem áttum ekki
hljóðfæri, urðum okkur út
um þau sem dg annan
Hörður með fyrsta gítarinn sinn „alvörugrip”, eins og hann sagði
þegar myndin af honum og Óla bróður hans var tekin. Óli var
þekktur söngvari á árum áður.
sviðsbúnað án teljandi erfið-
leika. Til að mynda fórum
við Bassi niður í kjallara i
pósthúsinu, þar sem ég vissi
af gnægð af pappakössum.
Skárum við okkur myndar-
legt pappaspjald og skrifuðum
á með tússpenna stórum
stöfum: THE BEATLES.
Þessu spjaldi var komið fyrir
á áberandi stað á sviðinu í
Gúttó.
Stóra stundin rann upp og
bítlahljómsveitin mikla birtist
á sviðinu. Siggi spilaði á gítar
eins og Bassi, Hilmar minnir
mig að hafi spilað á
rafmagnsorgel og ég á
trommur. Síðan djöfluðumst
við á sviðinu og þóttumst
leggja okkur ógurlega fram í
spilamennskunni. Sviðsfram-
koman hjá Sigga var meira
að segja svo mögnuð að við
vorum hræddir um að á hverri
stundu hrykki hann út af
sviðinu. Það var það eina sem
olli okkur vandræðum. Ég
man ekki betur en við
þættum mjög frambærilegir
músikantar og það voru ekki
nema þeir allra klókustu sem
uppgötvuðu að við vorum
með plötuspdara bak við”,
sagði Stefán Ólafsson þegar
hann rifjaði þetta bernsku-
brek stráka í Eilífðarblóminu
nr. 128.
Hörður sagðist muna vel
eftir þessu og þetta hefði
sjálfsagt verið fyrsta skiptið
sem hann kom fram opinber-
lega. Fyrsta alvöruhljómsveit-
in sem hann spilaði með, var
svo þegar hann í 6. bekk
barnaskólans, spilaði ásamt
gagnfraðaskólastrákum á skóla-
böllum í gaggó.
Þeir spila lomber af kappi
nokkrir áhugamenn í Austur-
Húnvatnssýslu. Oftast spila
þeir tvisvar í mánuði og er þar
jafnan mikið fjör. Fyrrum var
lomber mikið spilaður m.a. í
Vatnsdal og víðar, en um
margra ára skeið lá þessi
spilamennska að mestu niðri.
Hin síðari ár hefur hún verið
endurvakin á nokkrum stöðum
á landinu.
Lomber er flókið spil að
sjá, enda reglur um margt
gjörólíkar því sem er í öðrum
spilum. T.d. fer það eftir
sögnum hvaða spil eru hæst.
Þeir sem spilið kunna segja
liins vegar það auðlært og
skemmtilegt.
Fyrrum var jafnan spilað
upp á peninga. Nú nota
menn plastteninga a.m.k.
þar sem spilað er á
opinberum stöðum, enda
peningaspil bönnuð. Það fer
síðan eftir því upp á hve hátt
bit er spilað hvort um mikinn
gróða eða tap er að ræða.
MÓ.
SAMVINNUBÓKIN
Nafnvextir
Samvinnubókar eru nú
19%
Ársávöxtun er því
19.90%
SAMVINNUBÓKIN
Hagstæð ávöxtun
í heimabyggð
Innlánsdeild Kaupfélags Skagfirðinga
t1