Bæjarblaðið - 17.12.1955, Blaðsíða 2

2
BÆJARBLAÐIÐ
Laugardagur 17. desember 1955
/------------------------------------------------------•n
BÆJARBLAÐIÐ
Ritnefnd:
Dr. Árni Árnason, Karl Helgason,
Ragnar Jóhannesson, Valgarð.ur Kristjánsson
og Þorvaldur Þorvaldsson.
AfgreiSslan er í
Bókaverzlun Andrésar Níelssonar h.f.
Sími 8 5.
BlaÓití kemur út hálfsmánaSarlega.
PrentdS í Prentverki Akraness h.f.
k______________________________________________________/
Lúk. 2. kap.
það kom boð —
Vér munum Öll hvernig jólaguSspjallið byrjar: ÞaS kom
b oð frá Ágústus keisara.
Það kom boð. Svo var það þá, svo er það enn, nema
hvað bóðunum valdboðunum, fjölgar ár frá ári. Það er eitt
af órækustu einkennum menningarríkja nútímans að þuu
gefa út mikið af boðum. Heil skrifstofubákn rísa upp til
þess áð sjá um útsendingu þeirra, og vort örsmáa ríki er þar
ekki undanskilið.
En þó að ekki sé gert lítið úr þessum boðum, sem eru
vissulega mörg þörf og gagnleg, þá fá þau ekki frelsað
heiminn. Ytri valdboð eru ekki fær um slíkt, þar eð þau
eru gefin út af breyzkum og skammsýnum mönnum jafn-
vel ekki þó að keisarar séu.
Það kom boð. —; Það eru ekki ávallt gleðiboð, sem menn-
irnir fá. Það var ekkert gleðiboð fyrir þau Jósep og Maríu
að þurfa að fara til skattskráningar norðan frá Nazaret til
Betlehem, eins og ástæður þeirra voru. Löng ferð, erfiði,
áhyggjur.
En jólaguðspjallið hermir líka fleiri boð en keisarans.
Jólahátíðin er oss ekki heldur gefin til þess að, vér
hverfum hugum vorum að boði Ágústusar, sem væri löngu
þýðingarlaust og gleymt, ef höfundur jólaguðspjallsins hefði
ekki um það getið í örfáum orðum.
En það er annað böð sem er geymt og jólahátíðin bygg-
ist á. ÞAÐ KOM BOÐ FRÁ HIMNI — GLEÐIBOÐ. Himn-
eskir herskarar fluttu mönnunum gleðiböðskap — fagnandi
lofsöng: YÐUR ER I DAG FRELSARI FÆDDUR.
Á þessu boði byggir kristin kirkja og gjörvallur mann-
heimur von sína um það, að eftir hret og hríðir, mistök
og ósigra, eigi mannkynið það eftir að hverfa frá myrkri til
Ijóss, frá stríði til friðar, frá sundurlyndi tii brœðralags, —
Og því syngja kristnir menn, er í skuggum nœtur búa:
„Hann kemur, hann kemur hinn dýrðlegi dagur“.
Það er boðið frá himni, sem oss er nú gefið, boðið,, sem
vér eigum að gléðjast við og þakka, svo að fögnuður vor
verði fullkominn á þessari jólahátíð.
— / þessu er kærleikurinn, ekki að vér elskuðum Guð.
heldur að, hann elskaði oss. — Og vér höfum séð og vitnum,
að faðirinn hefur sent s o n i n n, til að vera frelsari
heimsins.
Páll postuli rœðir um það í hinu fræga Ijóði sínu í
13. kap. I. Ilorintubréfs, að mannleg þekking sé í molum.
1 molum eru og öll vor verk. Og hvað mundi þá um kær-
leika vornP Veik og hvarflandi er Guðselska vor og bróður-
elska. Það er vor raunasaga.
En Gúð elskaði oss. Það er boðið,, sem jólin fœra oss.
Kœrleikurinn mikli, mesti, kenndi í brjósti um keip-
óttu, þroskalitlu börnin sín. Fullkominn kœrleikur litur ekki
til launa. Hann refsar ekki fyrir brot, nema þá í uppeldis-
skyni. Hans markmið er að fyrirgefa, líða sársauka og þján-
ingu fyrir hinn seka, unz honum verður kœrleikurinn um
megn, og auðmýktin sigrast á sjálfbyrgingshættinum og hrok-
anum. Sjón sálarinnar opnast fyrir Ijósinu frá hæðum, og
slög hjartans nema hið nýja lag: „Guð er kœrleikur“. En
bænarandvarpið hefur sig hátt, ofar rúmi og tíma: — Guð,
ég er þín ekki verður, en vertu mér syndugum líknsamur. —
Jesús Kristur fæddist inn i mannheim á jólunum, til
þess að opinbera mönnunum vilja Guðs, sem er kærleikur.
Hann vissi að boðið, er hann flutti þjóð, sem í myrkri geng-
ur, hlaut að kosta ofsóknir, háð, þjáningu og kvöl, þyngstu
fórn, sem fœrð verður. — En kærleikurinn spyr aldrei um
þunga fórnarinnar, ef hann má verða til hins mesta ávinn-
ings að leiða mannssálir frá myrkri til Ijóss, og veita öðrurn
auðinn dýra, sem hefur óendanlegt gildi, já, eilífðargildir Að
Ég þakka vmtím mmtím.
En oflof fer mér ekki vel.
Það er índælt að eiga vini,
og þegar ég varð 70 ára, þann
8. nóvember, tjáðu sig á vina
hátt, á þriðja hundrað menn
og konur, með stórum gjöf-
um, heillaóskum bréfum í
bundnu og óbundnu máli,
heimsóknum og margs konar
annarri sæmd og góðvild. Þar
að auki fulltrúar frá félög-
um, sem færðu mér elskuleg-
ar kveðjur og stórar gjafir í
nafni félaga okkar. Og síðan
ég fór að líða upp áttræðis-
aldurinn mætir mér fjöldi
fólks, sem grípur hönd mína
með þéttu taki, ber fram
heilaóskir og sýnir mér vina-
hót.
Það er i tilefni af orðum,
sem til mín voru töluð, og til
mín bárust við þetta tæki-
færi, framborin á hinn elsku-
legasta hátt, að hjá mér vakna
hugleiðingar, sem ég hef löng-
un til að dylja ekki.
Ég hef lifað tvenna tíma,
þannig: Ég hef verið van-
metin og verk mín vanmetin.
En sérstaklega nú hin síðustu
ár, og þó frekast i sambandi
við sextugs og sjötugs afmæli
mín, var borið á mig oflof úr
hófi fram. Ég vildi að ég væri
verðugur alls þess, sem sagt
hefur verið urn störf mín, að
ég verðskuldaði allt, sem mér
hefur verið gefið, og sagt að
væri lítil viðurkenning fyrir
störf mín í þarfir eins og
annars, en því miður er það
ekki svo.
Þegar manni er falið starf,
eða hann tekur að sér starf,
þá ber honum að vera starfi
sínu trúr og heill. Þar fram
yfir tekst engiun að komast
Ég hef starfað nokkuð að
félagsmálum, og þá vitanlega
í hópi margra manna og
kvenna. 1 þeim hóp hefur
ætíð verið hinn eiginlegi leið-
andi kraftur og burðarás. Mitt
starf, í hinum ýmsu hópum,
hefur þá oftast skapast af ör-
geðjun minni, en að öðru leyti
verið ófullkomið. Þetta veit ég
og sé, og hef séð. Önnur störf
mín hafa einnig á ýmsan hátt
verið ófullkomin. Ég veit vel,
að fullkomnunar merkinu ná
fáir, en ef hugtakið er: Ég
á að gera betur, ég gat gert
betur og meira, og ef vilja-
leysi nær ekki tökum, þá er
félagsandinn og lífsviðhorfið á
réttri leið, en því miður, er
mér ljóst, að öll mín störf átti
ég að gera betur, og ég hefði
getað gert flest betur og gert
meira, ef værukærni og ofmat
á eigin gjörðir hefði eigi villt
mér sýn. Þetta er rétt mat.
Þegar mér svo eru færðar
stórar gjafir, og þakkað með
sterkum orðum, og sagt, að
það sé lítill þakklætisvottur
fyrir störf mín, og ég veit
hversu mjög óverðskuldað er
fram rétt, þá kanna ég hug
minn og fortíð. Af reynslu
veit ég að það tekur sárt til
tilfinninganna að vita sig van-
metinn, en nú finn ég, að það
angrar minningarnar frá for-
tíðinni, að vita og heyra sig
ofmetinn. Það er ekki ljúf til-
fmning, að vita sig stórum
minna virði, en matið, sem
fram kemur sýnir, alveg eins
þó að matið sé gert og fram
borið af fullri sannfæringu,
réttlætistilfinningu og vinar-
hug, en vináttá ein út af fyr-
ir sig, og vinarhót, er ekki háð
mati eða takmörkunum. Bróð-
ernis og kærleiksbönd, ofin af
sterkum þráðum, knýtt í
leyni eða opinberlega, hnút-
um, sem ekki rakna, það er
hið sanna félags- og samlif
mannanna. Á þann hátt tek
ég með þakklæti, gleði og
ánægju á móti gjöfum c-g
árnaðaróskum, hvernig , sem
það ber að. Á þ ann hátt er
minningm frá afmælisdögun-
um stjama, sem blikar og
sendir frá sér geisla í hvert
sinn, er ég lít til baka, með-
an æfinni hér á jörðu er ekki
lokið, og verkan þeirra geisla.
trúi ég að verði mér aflgjafi
einnig í mínu framhaldslífi.
Sveinbj. Oddsson.
hans mati er mannssálin meira virði eri allur heimurinn.
— Hvað stöðaði þáð manninn, þótt hann eignaðist allan heim-
inn, ef hann liði tjón á sálu sinni. — Vér höfum ótal um-
mœli um sendiböðann himneska allt frá fyrstu til tuttugustu
aldar tímabils vors, frá frumkristni til vorrar samtíðar. Hvað
segir Jóhannes postuli um hann er var í för méð honum, og
deildi við hann þröngum, mannlegum kjörum: Og vér höfum
s éð og v itum, að faðirinn hefur sent soninn, til að vera
FRELSARI HEIMSlNS.
Frái þessum orðum Jóhannesar hverfur hugur minn að
öðrum vitnisburði úr vorri samtíð, og hafður er eftir ung-
um hámenntamanni nokkrum sem nú er dáinn: Vér verð-
um að halda áfram að starfa og berjast fyrir kœrleikanum.
En vér verðum að muna það, að ekkert annað leiðir að
markinu en trúin á Jesúm Krist, hinn krossfesta frelsara.
Hver er vitnisburður minn og þinn?
Faðir, sendu boð þitt inn í hjörtu vor á þessari hátíð.
GLEÐILEG JÓL. / Jesú nafni. Amen.
-■■ ..-.. ■ SIGURJÓN GUÐJÓNSSON.
Úr ýmsum
áttum:
Hljóða bænin.
Þegar þeir voru báðir við prest-
skap séra Gunnar Benediktsson rit-
höfundur og séra Sigurður Einars-
son, rœddust þeir einu sinni við um
„hina hljóðu bœn“, sem siður er,
að prestar flytji við altarið. Sig-
urður spurði Gunnar, hvað hann
voeri vanur að hafa hljóðu bænina
langa.
„Lg er nú vanur að telja tvisvar
sinnum upp að tuttugu“, svaraði
Gunnar.
★
Frjósemi.
Einar Benediktsson skáld var eitt
sinn á gangi í Reykjavík og mætti
alkunnri piparjómfrú, sem var að
koma úr Gróðrarstöðinni með fang-
ið fullt af rófum. Þá varð Einari
að orði:
„Það verður ekki um yður sagt,
fröken Hansen, að þér berið ekki
ávöxt“.
★
Vandamál.
Fyrir landkjörið 1930 ferðuðust
frambjóðendurnir víða um land og
héldu fundi. Á flestum þeirra tal-
aði Haraldur Guðmundsson um
skatta- og tryggingamál.
Eitt sinn vildi hann skýra eitt-
hvað út í því sambandi, og varð
honum þá að orði:
„Setjum nú svo, að hjón eigi
milli sjö og átta börn . ...“
Árni frá Múla grípur fram í og
spyr brosandi:
„MILLI sjö og átta börnl Hvern-
ig á að skilja það?“
Haraldur áttaði sig strax á, að
honum hafði orðið á í messunni og
svaraði um hæl:
„Hvernig á maður að orða það,
þegar sjö eru fædd og það áttunda
á leiðinni?“
★
Maður, sem er kvæntur ákaflega
dyggðugri konu, er ekki eins ham-
ingjusamur og sá maður, sem enga
konu á. — Salomon.
★
Áríðandi samtal.
F riðfinnur Guðjónsson leikari
þótti oft nokkuð hirðulaus um að
lœra vel hlutverk sín.
Eitt sinn var hann á leiksviði
með Haraldi Á. Sigurðssyni, og stóð
þá svo hroðalega í honum, að til
vandræða horfði. Hann virtist held-
ur ekki heyra það, sem hvíslarinn
var að reyna að kalla til hans.
Þá víkur Haraldur sér að hon-
um, klappar á öxl honum og segir
stundarhátt:
„Heyrðu, Friðfinnur! Hvíslarinn
vill fá að tala við þig!“
Ekki þarf að lýsa gleðilátum leik-
hússgesta.
★
Konur geta hvarvetna fetað í
fótspor okkar. Á þeim og okkur
er sá eini munur, að þær eru
meira aðlaðandi. — Voltaire.
: ••• ’ -v' ★