Röðull - 02.08.1925, Blaðsíða 2

R Ö Ð U L L
eða sjaldan, og má nærri geta, hvort
það myndi ekki til margfaldrar byrði
fyrir þá, sem á bernskuárunum hafa
hlotið mjög einhliða uppeldi. Munþví
margur hallast að þeirri skoðun, að
fult eins heppilegt væri, að barnið fengi
strax á skólaárunum aö kynnast mót-
og meðhlestri — að einhverju leyti.
Þó nokkuð megi finna Montessori-
aðferðinni til foráttu, þá munu kostir
hennar yfirgnæfandi. Ér því gleðilegt,
að hún skuli komin yfir íslandsálaog
búin að fá ötulan forvígismann hér á
landi. Vonum vér að forstöðukona
Montessoriskólans í Reykjavík beri
gæfu til þess að rata svo vel meðal-
hófiö í þessu efni, að skjólstæðingar
hennar beri sem mest af hinum heilla-
vænlegu áhrifum Montessori-uppeldis-
insfrá boröi, án þess að standa nokkru
berskjaldaðri fyrir andstreymi lífsins
uppeldisins vegna.
t
Helgi Þorláksson
kaupmaður.
Hinn 6. maí þ. á. andaðist Helgi
kaupm. Þoriáksson, frá Eskifirði, á
franska spítalanum í Reykjavík. Tók
hann banamein sitt á næstliðnu sumri
og komstaldrei á fætur eftir það, en
þjáðist oft mikið, einkum síðustu vik-
urnar.
Helgi sál. fluttist hingað austur fyrir
10 árum. Var hann þá fyrir skömmu
giftur Vilborgu Árnadóttur, Halldórs-
sonar, útgerðarmanns á Eskifirði. Hafa
þau hjón búið hér slitrulaust síðan og
eignuðust þau fjögur börn, sem öll eru
á lífi og hvert öðru efnilegra.
Helgi var aðeins 26 ára gamall þeg-
ar hann kom hingað og því á besta
aldri, er hann féll frá. Hann var fjör-
ugur, skemtinn, framgjarn og dugleg-
ur og varð hér brátt gott til vina,
enda er hans mikið saknað af öllum,
sem nokkur kynni höfðu af honum.
Afkastamaður var Helgi í hvívetna
og gekk óskiftur að hverju verki. Hann
var hinn mesti þrekmaður til líkama
og sálár og vel fylginn sér; varð hon-
um því vel ágengt um hvað eina, sem
liann tók sér fyrir hendur. Fyrst eftir
að hann fluttist hingað, fékst hann við
ýmisleg störf, m. a. útgerð, en fyrir
þremur átum byrjaði hann verslun'
fyrir eigin reikning og stýrði henni
meö frábærum dugnaði alt til þess, er
hann lagði í síðustu ferð sína til
Reykjavíkur.
Hann var Húnvetningur að ætt og
lunderni: hreinn ogbeinn, fjörugur og
fróðleiksgjarn, enda vel að sér um
Qráu skóhlífarnar
fást n ú
marga hluti. Hann var hlyntur allskon-
ar íþróttum en þó mest íslensku glím-
unni. Beitti hann sér um eitt skeið fyrir
iðkun hennar hér og fórst það vel úr
hendi. — í skoðunum var hann frjáls-
lyndur og hallaðist altaf á þá sveifina,
sem mannúðlegust var. Hann var hæg-
fara jafnaðarmaður.
Innilegur vinahugur fylgir Helgasál.
út yíir gröf og dauða.
Af Austurlandi.
Nýlega andaðist merkisbóndinn Ari
Brynjólfsson á Þverhamri í Breiðdal
Verður hans nánar getið síðar.
Hinn 11. f. m. dó að heimili sínu,
Hafranesi við Reyðarfjörð, hin góð-
kunna sæmdarkona Helga Jónsdóttir.
Var hún fulira 76 ára gömul og hafði
þá búið í nærfelt 52 ár með eftirlif-
andi manni sínum, Guðmundi Einars-
syni. Var sambúð þeirra ætíð hin far-
sælasta og heimili heirra víðkunnugt
fyrir rausn og prýði. Helga heitin var
vinsæl og vinaföst oger hennar mik-
ið saknað af öllum, sem nokkur kynni
höfðu af henni.
Aðfaranótt þess 20. í. m. lést ólaf-
ur SigurOsson, verkamaður á Eskifirði.
Var hann fæddur að Bakkagerði í
Stöðvarfirði hinn 15. nóv. 1860, en
fluttist hingað fyrir 20 árum með konu
sinni, Jórunni Friðriksdóttur. Lætur
hann eftir sig tvær uppkomnar dætur,
Hólmfríði, í Reykjavík og Láru, sem
ætíð hefir dvalið í föðurhúsum ogfyr-
ir skömmu er gift.
Ólafur var fáskiftinn um flesta hluti,
en þó ætíð reiðubúinn til þess að
veita hverjum góðum málstað lið. Og
þeim, sem hann taldi vini sína, var
hann trúr og einlægur til síðasta and-
varpsins
Frú Jdnfna Magnúsdóttir Kiausen
andaðist hér á sjúkrahúsinu þ. 22. f.
m. Hafði hún í mörg ár þjáðst af ó-
læknandi sjúkdómi sem nú varð henni,
að bana eftir langa og erfiða legu.
Frú Jónína var gift Friðriki Klau-
sen útgerðarmanni á Eskifirði. Varð
þeim fjögra barna auðið og eru þrjú
þeirra á lífi og hið elsta aðeins 10
ára gamalt. Væri betur, að góðir menn
gætu nú á einhvern hátt bætt þeim
hið þunga mótlæti fyrstu æfiáranra,
aftur hjá
Jóni ísleifssyni.
móðurmissirinn og hin dapurlegu á-
hrif frá aðdraganda hans.
Reykvísku fþrdttamennirnir sýndu
hér fimleika þ. 16. f. m. Voru áhorf
endurnirhinir ánægðustu með frammi-
stöðu þeirra, enda var hún yfirleitt
mjög góð og stundum prýðileg. Og
all-margir mintust liðins tíma, er þeir
stóðu í sömu sporum eins og með-
limir eins hins fyrsta og — á sinni
tíð — besta leikfimisfélags landsins.
Væri betur, að sýning þessara góðu
gesta hefði kveikt svo í glæðunum hjá
einhverjum af hinum gömlu fimleika-
mönnum þorpsins, að hann finni hjá
’sér hvöt til þess, að vekja íþróttalíf
vort úr dauðamókinu. Og víst ætti hinn
ágæti íþróttafrömuður og fyrv. leik-
fimiskennari Eskfirðinga, AxelV. Tuli-
nius, það skilið, að lærisveinar hans
verðu ofurlitlum tíma til þess að halda
áfram því verki, sem hann byrjaði hér
svo skörulega. — En Reykvísku gest-
unum kunnum vér ekki annnars betra
að óska, en að næst, er þeir leggja
landið undir fót — og þess verður
vonandi ekki altof langt að bíða —
þá hitti þeir hvarvetna fyrir, þar sem
þeir komu núna, hin áhugasömustu
fimleikalélög. Þá mundu þeir naum-
ast iðrast fararinnar.
644 638 kr. 91 aur sýna reikning-
ar landsbankans að útbú hans á Eski-
firði hefir tapað árið sem leið. Að
almennings áliti er þetta gífurlegt tap,
en mundi þó að sjálfsögðu teljast af-
sakanlegt, ef eftir sæjust einhver um-
merki.svo sem 7—8 línuveiðararmeð
nýtísku útbúnaði til þorsk- og síld-
veiða, eða 2—3 góðir togarar, sem á
einu ári gætu margborgað hallann.
Fyrir þessa upphæð hefði líka mátt
byggja ágæta íbúð handa a. m. k. 100
fjölskyldum og bjarga þannig mörg-
um úr klóm „hvíta dauðans". En þó
ekkert af þessu verði fundið, þá skal
engan veginn fullyrt, að ekki megi
einhversstaðar finna þessari fúlgu ein-
hvern stað. Það eitt er víst, að ekki
liggur í augum uppi hvar hún er nið-
ur komin.
Síðastl. vetur gaus upp sá kvittur,
að á undanförnum 7 árum hefði út-
búið tapað um 2 miljónum króna. Er
vonandi, að sú saga reynist mikið
orðum aukin, þegar allur sannleikur-
inn um þessa stofnun kemur fyrir al-
mennigs sjónir.