Lögmannablaðið - 2016, Blaðsíða 17

LÖGMANNABLAÐIÐ TBL 04/16 17
Finnst þér lögmenn ekki meðvitaðir um þetta?
„Mér finnst það á stundum. Lögmenn eru heldur ekki nógu
duglegir að koma þekkingu sinni og reynslu á framfæri. Það
er iðulega þannig að maður mætir lögmanni fyrir dómstólum
sem er búinn að þaulvinna mál og gæti, ef hann gæfi sér
tíma á næstu dögum eftir málflutning, skrifað gott innlegg
inn í hina fræðilegu umræðu. Aðferðafræði lögmanna er
e.t.v. ekki alltaf sú sama og fræðimanna dómstóla.
Mótframboð á aðalfundi
Þú hefur tekið talsverðan þátt í félagsstarfi lögmanna, ekki rétt?
„Jú, ég var formaður LMFÍ árin 1992 til 1995 en árið 1994
tók ég þátt í að stofna Mannréttindaskrifstofu Íslands
fyrir hönd félagsins og ég var líka formaður þar fyrsta
starfsárið. Það ár kom fram frumvarp um breytingu á
mannréttindakafla stjórnarskrárinnar og þá varð ég nánast
ósjálfrátt talsmaður þeirra sem gagnrýndu frumvarpið
vegna þess að það gekk ekki nógu langt. Það þótti mörgum
einkennilegt að við gætum verið á móti því sem að allir
stjórnmálaflokkarnir væru sammála um. Þetta var að mörgu
ÞEKKING
REYNSLA
FAGMENNSKA
LOGOS sérhæfir sig í þjónustu við
íslenskt og alþjóðlegt viðskiptalíf og
er jafnframt sú lögmannsþjónusta á
Íslandi sem á sér lengsta sögu, eða
allt aftur til ársins 1907.
leyti skemmtileg barátta því að mannréttindahreyfingum
í landinu tókst að koma á einum tíu breytingum á
frumvarpinu, þ.á.m. um jafnan rétt karla og kvenna. Ég
var sífellt að svara spurningum fjölmiðla um mannréttindi
og það þótti mörgum mönnum í LMFÍ afar óþægilegt. Þeir
enduðu með því að samþykkja á aðalfundi ályktun um að
mannréttindi væru pólitík sem félagið ætti ekki að skipta
sér af, þvert á það sem lögmannafélög vítt og breitt um
heiminn höfðu verið að gera. Þetta var afar sérkennilegt.
Helstu stórvesírar Lögmannafélagsins voru ekki ánægðir
með að ég skyldi vera formaður í LMFÍ á sama tíma og
Mannréttindaskrifstofu Íslands og jafnframt vera talsmaður
mannréttinda. Þeir enduðu með því að draga félagið úr
Mannréttindaskrifstofunni. Í þessum hópi voru nokkrir
fyrrverandi formenn félagsins en þeir ætluðu síðan að
koma í veg fyrir að ég yrði formaður þriðja árið. Þeir buðu
mér „fallega jarðarför“ og töldu að ég fengi örfá atkvæði í
kosningu á aðalfundi. Ég hafnaði því og fékk mótframboð
en var endurkjörinn. Lögmenn hlýddu ekki kallinu.“