Bæjarins besta - 30.06.2016, Síða 6

6 FIMMTudagur 30. JÚNÍ 2016
Auður Ólafsdóttir hjúkrunar-
fræðingur á Ísafirði hefur komið
inn líf margra íbúa á norðan-
verðum Vestfjörðum í gegnum
störf sín við Heilbrigðisstofnun
Vestfjarða. Hún hefur verið
óþreytandi við að stuðla að
bættri geðheilbrigðisþjónustu,
meðal annars á námskeiðum
með aðferðum hugrænnar atferl-
ismeðferðar (HAM). Þetta starf
hennar og áhugi hafa leitt til þess
að Auður er nú í þjálfun sem einn
af fulltrúum Íslands í áfallateymi
á vegum Rauða krossins sem
mun starfa á alþjóðavettvangi, til
að mynda á hamfarasvæðum, við
þjálfun fólks í að veita sálrænan
stuðning.
Auður er ekki allskostar ókunn
átökum í eigin lífi líkt og lesa má
um í viðtalinu, en undanfarin ár
hefur hún staðið í ströngu þar
sem erfðamál hafa splundrað
áður samhentum systkinahópi
hennar. Einnig má í viðtalinu
lesa um fjölbreytta skólagöngu
hennar og hvernig örlögin réðu
því að hún settist að á Ísafirði en
ekki í Bandaríkjunum líkt og hún
hafði séð fyrir sér.
Uppruninn
Auður er fædd á Ísafirði árið
1963 og ólst upp á Rauðamýri
í Ísafjarðardjúpi, næst yngst og
eina stelpan í sjö systkina hópi.
Ólafur faðir Auðar hóf búskap á
Rauðamýri árið 1953, en hann
kom frá Laugalandi í Skjald-
fannardal og þótti ráðahagur hans
ekki lofa góðu, þar sem engin
Hamingjugenið í fólgið í þakklætinu
var húsfreyjan. Ekki leið þó á
löngu þar til Jóna, ung stúlka
úr Hnífsdal réði sig sem kaupa-
konu á Arngerðareyri skammt
undan og lauk þeirri vinnuferð
með þeim hætti að ástir tókust
með þeim þrátt fyrir þrettán ára
aldursmun. Árið 1954 hefja þau
búskap saman og næsta ár byrjaði
barnalánið mikla að leika við
hjónin og næstu tólf árin eign-
uðust þau sjö börn.
„Það var náttúrlega ekkert
annað að gera í sveitinni en að
búa til börn,“ segir Auður og
hlær. „Ég get ekki ímyndað mér
hversu brjálæðislegt álag þetta
var fyrir mömmu, en þetta var
í það minnsta skemmtilegt fyrir
okkur systkinin. Við vorum
vakin af mömmu og hún gaf
okkur morgunmat og síðan í
framhaldinu allar aðrar máltíðir
dagsins, hún var alltaf þarna
þegar við þurftum á henni að
halda hvort sem það var fyrir
plástur eða eitthvað annað.“
Auður segir að eftir því sem
árin líði þá verði henni oftar
hugsað til þess hvernig aðstæð-
ur mamma hennar bjó við. „Ég
hugsa um hvernig lífið í sveitinni
var þegar að hún var tvítug með
þrjú lítil börn og ekkert rafmagn,
engan síma, enga þvottavél, enga
frystikistu, ekkert sjónvarp og
sannarlega engar Pampers baby
dry. Það var ekkert.“ Auður segir
hálf ótrúlegt til þess að hugsa að
móðir hennar minnist sveitarinn-
ar með svo mikilli hlýju sem hún
gerir, því auðvelt væri að skilja
að minningin vekti upp aðrar
tilfinningar.
Fjölskyldan stundaði sauð-
fjárbúskap í sveitinni ásamt að
vera með nokkrar kýr. Auður
minnist þess hversu ljúft það var
að stelast í mjólkurbrúsana sem
geymdir voru í bæjarlæknum
og dýfa rabarbara í rjómann og
fleyta honum ofan af. Hún reynd-
ar hélt ekki uppteknum hætti við
rjómastuldinn um langa hríð eftir
að mjólkinni var eitt sinn skilað
vegna þess að fituinnihald hennar
var of lágt.
Skólaganga um víðan völl
Auður hóf skólagöngu með
því að sækja vor- og haustskóla
í barnaskólanum í Reykjanesi
þegar hún var sjö ára. Skóla-
gangan í Reykjanesi fékk reyndar
skjótan endi þegar Auður var ell-
efu ára og skólabróðir hennar brá
fyrir hana fæti er hún kom hlaup-
andi út úr matsalnum eitt sinn,
með þeim afleiðingum að önnur
hnéskelin brotnaði, sem ekki var
nú gert neitt sérlega mikið mál
úr og næstu daga bar skólasystir
hennar hana leiða sinna. Eftir
viku tíma eða svo var komið
að næsta helgarfríi og ákvað
mamma Auðar að fara með hana
á Ísafjörð til skoðunar og kom þá
í ljós brotið sem hafði þegar við
illan leik tekið að gróa saman
aftur. Foreldrum Auðar var svo
ofboðið að hún var með það
sama tekin úr skólanum og fór
ekki þangað meir. Farið var með
hana til Reykjavíkur til bæklun-
arlæknis þar sem endurhæfing
tók við og næsta vetur stundaði
hún nám við Langholtsskóla þar
í borg og næstu tvo vetur þar
á eftir að Skógum undir Eyja-
fjöllum og grunnskólagöngunni
lauk hún við Héraðsskólann á
Laugarvatni. Á sama stað hóf hún
einnig menntaskólagöngu sína.
Auður segir að veturinn sá
hafi verið ansi skrautlegur og
skemmtilegur, fyrir hana í það
minnsta. Foreldrum og starfs-
fólki skólans hafi nú sennilega
verið minna skemmt en henni yfir
uppátækjunum, sem endaði með
því að hún skilaði engri einkunn.
Mamma hennar og pabbi höfðu
af þessu talsverðar áhyggjur og
sáu framtíð dóttur sinnar ekki
fyrir sér áfram á Laugarvatni
og var Auður send í Reykholt
og mikill hlátur brýst út við
eldhúsborðið í Hæstakaupstað
þar sem viðtalið fer fram þegar
hún segist hafa verið að rannsaka
íslenska menntakerfið innan frá.
„Mamma og pabbi voru ekkert
fyrir það að skamma okkur.
Mamma var mikill sáttasemjari
og pabbi varð þögull ef eitthvað
fór ekki eins og ætlað var og
ég vissi strax eftir dvöl mína á
Laugarvatni að þó ég hefði ekki
verið mikið skömmuð, þá væri
ég ekki að fara að endurtaka
leikinn.“
Í Reykholti var allt annað upp
á teningnum en á Laugarvatni og
var Auður hin spakasta, meira að
segja tók hún til við að æfa sund
og keppti í skriðsundi og spilaði
körfubolta. „Ég var mikil íþrótta-
manneskja veturinn í Reykholti
og slíkt hafði ég hvorki gert fyrr
og hef ekki endurtekið síðar.“
Ekki var könnun Auðar á
innviðum hins íslenska mennta-
kerfis með öllu lokið þarna held-
ur hélt hún næsta vetur til náms
við Kvennaskólann í Reykjavík
þar sem hún rúmum tveimur
árum síðar útskrifaðist sem stúd-
ent. „Eftir dvölina í Reykholti
vissi ég að tími var til kominn að
ég færi meira að standa á eigin
fótum og sá ég auglýsta lausa
stöðu húsvarðar við Húsmæðra-
skólann við Sólvallagötu og því
fylgdi húsnæði. Ég sótti um og
fékk stöðuna og þar bjó ég árin
sem ég var í Kvennó. Á þessum
tíma mátti maður alveg vinna
átján ára, stelpurnar í skólanum
voru á svipuðum aldri og ég og
átti ég að sjá til þess að þær fengju
sér kvöldmat og að læsa húsinu.
Jakobína skólastjóri tók mig al-
gerlega undir sinn verndarvæng
og meira að segja var það svo að
hún ljáði sal skólans og aðstöðu
í stúdentsveislu mína.”
Á blæjubíl í Bandaríkjunum
Að stúdentsprófi loknu fór
Auður út á vinnumarkaðinn, en
einhverju síðar heyrir hún af vin-
konu sinni sem hafði fengið starf
í Bandaríkjunum við að passa
börn fyrir íslenskan flugmann
og frétti af því að starfsbróðir
mannsins og kona hans sem vann
fyrir tölvurisann IBM í Arizona
vantaði einnig barnapíu fyrir
kornunga tvíbura sína. Það varð
úr að Brian, fjölskyldufaðirinn,
kom til Íslands að sækja Auði.
Auður kímir við tilhugsun-
ina er smáborgardaman leið-
sagði honum um verslunargötur
Reykjavíkurborgar, en hann
hafði spurt um verslunarmiðstöð
og hún hélt nú að það væri slík
í borginni og fór með hann í
Kjörgarð sem þá var það allra
heitasta í borginni. Er hún kom
svo til Bandaríkjanna, land
verslunarmiðstöðvanna, sá hún
að verslunarmiðstöð væri í raun
engin á þeim tíma á Íslandi.
Þegar Auður og Brian voru í
flugvélinni á leiðinni vestur yfir
haf, tjáir hann Auði það að þau
hjónin séu í raun skilin. „Þau áttu
í hatrammri baráttu um börnin
og þau kepptust við að vera góð
við mig sem kom sér reyndar
afar vel fyrir mig, til að mynda
keypti Brian fyrir mig blæjubíl
til afnota sem ég rúntaði á um
götur Phoenix.”
Auður réði sig til eins árs,
en vegabréfsáritun hennar var
einungis til hálfs árs, svo að því
loknu var hún send í frí með
Kötlu vinkonu sinni til Bahama-
eyja til endurnýjunar á árituninni.
„Síðasta daginn okkar hittum við
hrikalega hressa breska stráka
sem voru að fara á nærliggjandi
eyju til helgardvalar þar sem þeir
ætluðu meðal annars að kafa í