Bæjarins besta - 04.02.1998, Síða 7

MIÐVIKUDAGUR 4. FEBRÚAR 1998 7
Kirkjubæ og þá lá leiðin oft á
skemmtistaðina á Ísafirði,
ekki beinlínis til þess að
skemmta mér á hefðbundinn
hátt, heldur fyrst og fremst til
þess að koma innan um fólk,
sýna mig og sjá aðra, eins og
það er kallað. Á þeim tíma
störfuðu hjá Dúa sem dyra-
verðir tveir fyrrverandi ná-
grannar mínir innan úr Djúpi,
þeir Gísli Jón Kristjánsson úr
Ármúla, gamall æskuvinur
minn, og Eiríkur Ragnarsson
í Súðavík, sem ennþá vinnur
hér sem dyravörður. Hann var
mjög góður vinur minn í
Reykjanesskóla. Ég kom oft
að heilsa upp á þá og einhvern
veginn varð það til þess að ég
réðst þarna til starfa.“
Yfirleitt er Ingi við störf í
Krúsinni um helgar en Sjall-
anum á kvöldin á virkum
dögum. Hvernig kann hann
við vinnu af þessu tagi?
„Þetta getur stundum verið
mjög krefjandi, en yfirleitt hef
ég samt gaman af því. Þetta er
bara eins og hver önnur vinna.
Það koma dagar sem geta
verið erfiðir og leiðinlegir en
svo koma aðrir skemmtilegir
á milli í staðinn.“
– Finnst þér það há þér
eitthvað í starfinu að vera
góðlegur og kurteis og rólegur
og frekar lágvaxinn, í stað
þess að vera í útliti og fram-
komu eins og ógnvekjandi
graðneyti eða sjálfur Tarsan
apabróðir....?
Það sem þér viljið að aðrir
menn gjöri yður...
„Nei. Ég reyni að koma
fram við aðra eins og ég vildi
að komið væri fram við mig.
En ég kem vissulega úr sveita-
störfum og er vanur líkam-
legum átökum, ef út í það fer,
þó að ég vilji síst líkja mér við
Rambó eða Tarsan!“
Ingi er fæddur í Reykjavík í
janúarmánuði fyrir 35 árum,
sonur Þuríðar Einarsdóttir úr
Vestmannaeyjum og Guðna
Örvars Steindórssonar. Guðni
var sonur Steindórs Björns-
sonar frá Gröf sem var lands-
kunnur maður á sínum tíma,
rétt eins og faðir hans og
langafi Inga, Björn hreppstjóri
í Grafarholti í Mosfellsveit.
Ingi er yngstur af sex alsyst-
kinum. Foreldrar hans slitu
samvistir þegar hann var á
fyrsta ári og faðir hans kom
þá vestur að Ísafjarðardjúpi
með börnin öll og þar dreifðist
hópurinn. Fjögur systkinin
fóru í Fagrahvamm í Skutuls-
firði. Ingi fór til Karenar og
Kristins í Laufási og var hjá
þeim í eitt ár, en eftir það fór
faðir hans með drenginn inn í
Bæi á Snæfjallaströnd. Upp
frá því var Ingi fóstursonur
Jens í Kaldalóni og Guð-
mundu konu hans og átti
heima í Hærribæ í 25 ár.
Sauðfjárlyftingar
– Þú hefur kannski stundum
í búskapnum þurft að glíma
við fullt eins erfið þarfanaut
og brundhrúta eins og suma
gestina í Sjallanum og Krús-
inni, þó að búfénaðurinn í
sveitinni hafi væntanlega
verið ódrukkinn...
Ingi tekur undir þetta og
segir frá því þegar hann var
að lyfta hrútunum yfir grind-
verkin á milli stíanna í fjárhús-
unum þegar hleypt var til á
fengitímanum. Í Bæjum er
mikið veðravíti og oft hörku-
áhlaup á þeim árstíma. Snjór
byrgði dyrnar á húsunum og
ekki var auðhlaupið með féð
út og inn aftur úr einni stíunni
í aðra þegar verið var að
hleypa til. „Þess vegna tók ég
upp á því að lyfta hrútunum á
milli eftir þörfum, og líka
þeim rollum sem voru búnar
að ganga. Þetta voru talsvert
miklar lyftingar. Ærnar vógu
yfirleitt frá 70 og upp í 100
kíló. Þær voru um 280 talsins
og fyrir þennan fjölda vorum
við með sex hrúta. Sá léttasti
var 106 kg og sá þyngsti sem
við áttum náði 119 kg. Öllum
þessum hrútum var ég að lyfta
á milli. Auk þess mætti nefna
merkishrútinn Jökulfjarða-
móra sem Palli í Bæjum átti.
Jökulfjarðamóri var voldugur
hrútur. Næstsíðasta árið sem
við áttum heima í Bæjum
gekk hann úti allan veturinn
og árið eftir fengum við hann
lánaðan. Hann var settur í stíu
með hinum hrútunum og röð-
in kom að þeim mórauða þeg-
ar hinir voru búnir að gegna
skyldum sínum eins og þeir
höfðu þrek og löngun til. Ég
tók utan um hann og upp úr
stíunni fór hann og yfir í þá
næstu. Móri vó 120 kíló en
grindurnar náðu mér upp á
brjóstkassa.“
– Þú hefur ekki þurft að
fara í neina líkamsræktarstöð
til að iðka lyftingar...
„Nei, maður lét sér alveg
nægja að lyfta rollunum og
hrútunum.“
Spinning í Kaldalóni
og Bæjadal
Sauðlönd Bæjabænda voru
stór og tók smalamennskan
engir komi í staðinn. Stöku
sinnum koma upp einhver
leiðindi, eins og gengur, en
það er ekkert til þess að hafa
orð á. Ef eitthvað slíkt gerist,
þá er það yfirleitt fyrirgefið
daginn eftir.“
Tekur gestina fram
yfir hrútana
– Hvort hefur þér fundist
skemmtilegra, að stússast við
hrútana og kálfastóðið í sveit-
inni eða gestina á veitinga-
stöðunum?
„Ég held að ég taki nú
gestina fram yfir hrútana.“
Ingi vinnur nú í Básafelli
frá kl. sjö á morgnana og fram
til hálfþrjú á daginn. Vinnan á
skemmtistöðunum byrjar yfir-
leitt um tíuleytið á kvöldin.
Finnst honum það ekki rugla
neitt hið daglega líf að vera
að vinna seint á kvöldin og
stundum fram eftir öllum
nóttum?
„Nei, ég finn ekkert fyrir
því. Virka daga er ég búinn að
vinna um tvöleytið á nóttunni
en um helgar er ég búinn um
klukkan fjögur, nema ég þurfi
að aðstoða eitthvað á Pizza
67 eftir lokun í Krúsinni.“
– Í hverju er starf þitt í raun-
inni fólgið? Það er fleira en
dyravarsla...
„Við sjáum um að allt fari
vel og skikkanlega fram í
húsunum, að halda uppi röð
og reglu og að allir séu sáttir.
Við fylgjumst einnig með því
að ekki sé þar inni yngra fólk
en leyfilegt er.“
– Eruð þið í einhverju
samstarfi við lögregluna?
„Ekki beinlínis í samstarfi,
en það hefur komið fyrir að
við höfum þurft á aðstoð
hennar að halda. En við erum
ekki að ónáða lögreglumenn-
ina nema mjög brýna nauðsyn
beri til. Þeir hafa líka sínum
skyldum að gegna annars
staðar. En þegar það hefur á
annað borð komið fyrir, þá
höfum við átt mjög gott
samstarf við lögregluna og ég
vona að svo verði áfram.“
Fengjum að heyra það ef
menn væru ekki sáttir
– Eru gestirnir ekki yfirleitt
afskaplega sáttir við þig og
ykkur dyraverðina?
„Jú. Ég held að við fengjum
að heyra það ef fólk væri ekki
sátt við okkur. Hvað mig sjálf-
an snertir hef ég ekkert slæmt
af slíku að segja. Einstöku
sinnum getur þetta verið svo-
lítið strembið, en þegar upp
er staðið held ég að allir séu
sáttir.“
– Er ekki stundum erfitt að
koma fólki út þegar verið er
að loka?
„Það getur tekið á. Sumir
eru með dálítinn mótþróa
þegar við biðjum þá að fara.
Við höfum klukkutíma til þess
að ganga frá og þrífa og koma
okkur sjálfum út. Sömu reglur
gilda um starfsfólk sem er að
skemmta sér og aðra gesti.
Við sem erum að vinna verð-
um að hafa yfirgefið staðinn
klukkutíma eftir lokun.“
– Þú tekur þá síðustu kann-
ski eins og hrútana í Bæjum
forðum...
„Það getur komið fyrir.“
-Hlynur Þór Magnússon.
tvo daga hverju sinni. Annar
dagurinn fór í Kaldalónið og
hinn í Bæjadalinn. Hlíðarnar
eru brattar og skriðurunnar og
ekki hægt að koma þar við
hestum. Þess vegna smöluðu
menn á tveimur jafnfljótum
og höfðu hunda til aðstoðar.
Þær ferðir komu fyllilega í
stað þess að hjóla á sama stað
við tónlistarundirleik eins og
nú er siður og heitir spinning,
og kannski rúmlega það.
Júdókunnáttan
að tapast niður?
– Þú hefur lært júdó...
„Ég lagði stund á það á sín-
um tíma, en það er svo langt
síðan að ég er hræddur um að
ég sé farinn að týna því niður.“
– Geturðu ekki æft þig á
viðskiptavinunum þegar líða
tekur á gleðskapinn í vinn-
unni? Það er ekki víst að þeir
muni allir svo vel eftir því
næsta morgun...
„Nei, ég reyni nú frekar að
nota mannlegu hliðina, svo
lengi sem það er hægt.“
– Þú hefur kannski aldrei
þurft að nota júdókunnáttuna
í vinnunni?
„Nei. Vissulega hefur kom-
ið fyrir að við höfum þurft að
handsama menn, en þá höfum
við jafnan verið tveir saman
eða jafnvel fleiri.“
– Er algengt að komi til
vandræða í þessu starfi?
„Ekki núorðið. Það hefur
farið mjög minnkandi. Á
tímabili var nokkuð um það,
fyrir svona fimm til sex árum.
Þeir sem þá áttu helst í hlut
eru nú orðnir ráðsettir fjöl-
skyldumenn og búnir að
breyta lífi sínu til hins betra.
Og það er eiginlega eins og
Ingi Guðnason í hesthúsinu að Kirkjubæ í Skutulsfirði.