Börn og menning - 01.09.2004, Síða 20

Börn og menning
Til hvers er ríkisrekið íslenskt
sjónvarp ef ekki til að framleiða
íslenskt gæðaefni fyrir þennan
hóp? Ef hægt er að halda úti stórri
fréttadeild og íþróttadeild hvaða rök
eru þá fyrir því að ekki sé hægt að
halda úti stórri barnadeild?
Er til einhver stefnumótun innan
Ríkisútvarpsins um málefni barna? Er
þar til einhver framtíðarsýn? Hverju
ætlum við að hafa áorkað eftir 5
ár? Hvar ætlum við að standa eftir
10 ár?
Stundarinnar okkar árið 1996. í kjölfarið
unnum við jóladagatal með Þorvaldi
Þorsteinssyni fyrir Ríkissjónvarpið, Leitina
að Völundi. Síðan höfum við ekki unnið
neitt fyrir Ríkissjónvarpið en þess í stað
gert sjónvarpsefni á myndböndum til sölu
á frjálsum markaði. Við höfum fylgst með
af skelfingu hvernig fjármagn til barnaefnis
hefur skroppið saman hjá Ríkissjónvarpinu
og nú er svo komið að framleiðslan er langt
undir því sem eðlilegt getur talist. Og kem ég
þá aftur að spurningunni sem ég varpaði fram
í byrjun: Hvers vegna erum við komin svona
skammt á veg þegar kemur að sjónvarpsefni
fyrir börn? Barnaefni í Ríkissjónvarpinu
byggist upp á fjársveltri Stundinni okkar,
endursýningum á jóladagatölum og misgóðu
erlendu efni. Menn halda því fram að
framleiðsla á barnaefni fyrir sjónvarp sé dýr.
Um það má að sjálfsögðu deila en þýðir
það að við viljum ekki setja krónu í þennan
lið? Til hvers er ríkisrekið íslenskt sjónvarp
ef ekki til að framleiða íslenskt gæðaefni
fyrir þennan hóp? Ef hægt er að halda úti
stórri fréttadeild og íþróttadeild hvaða rök
eru þá fyrir því að ekki sé hægt að halda
úti stórri barnadeild? Erum við virkilega
orðin svo týnd í markaðsgeðveikinni að við
sjáum ekki hvað það er mikilvægt að staldra
aðeins við og vanda sig? Finnst yfirmönnum
Ríkisútvarpsins þetta í alvöru eðlilegt? Börn
hafa þörf fyrir sögur og ævintýri en þau
hafa ekki síður þörf fyrir að fjallað sé um
þeirra veruleika. Á fslandi er stór hópur sem
hefur sérhæft sig í listsköpun fyrir börn.
Hvar er þetta fólk þegar kemur að gerð
sjónvarpsefnis? Ég tek fram að með þessu
er ég ekki að gera lítið úr þeim sem vinna
við þennan geira innan Ríkissjónvarpsins,
þau eru bara alltof fá og starfið fyrir vikið
kraftlaust. Ég bendi á ágæta grein eftir
Steingerði Ólafsdóttur í Morgunblaðinu fyrir
skömmu þarsem greinarhöfundur barsaman
sænskt og íslenskt sjónvarpsefni fyrir börn.
Samanburðurinn er skelfilegur fyrir íslenskt
sjónvarp. Ég hvet menn til að hysja upp um
sig og taka til í þessum málaflokki. Börn eyða
nokkrum klukkustundum á viku fyrir framan
sjónvarpið. Skiptir það okkur í alvöru engu
máli hvað þau eru að innbyrða? Það þarf að
beina ákveðnum spurningum til útvarpsráðs
og þeirra sem stýra framleiðslunni. Er til
einhver stefnumótun innan Ríkisútvarpsins
um málefni barna? Er þar til einhver
framtíðarsýn? Hverju ætlum við að hafa
áorkað eftir 5 ár? Hvar ætlum við að standa
eftir 10 ár? Ég nefndi áðan litla svörun sem
við félagarnir fengum við því sem við vorum
að gera í Stundinni okkar. Ég vil þakka fyrir
þetta tækifæri til að stinga niður penna og
hvet til þess að við höldum áfram að búa til
samræðuvettvang um barnamenningu. Við
eigum að þora að ræða málin. Gagnrýna
opið, byggja upp og styrkja hvert annað. Þá
fyrst getum við byrjað að fræða og skemmta
af fullri virðingu.
Höfundur er leikari og rithöfundur.