Börn og menning - 01.09.2004, Blaðsíða 26

24
Börn og menning
Leysti þetta í eitt skipti fyrir öll með skótauið
Sigrún Eldjárn fæddist i Reykjavík 3. maí
1954 og varð því fimmtug á þessu ári.
Fyrsta barnabókin hennar, Allt i plati,
kom út 1980 og bækurnar sem hún hefur
skrifað og myndskreytt á þessu 24 ára
tímabili fylla næstum þrjá tugi. Að auki
hefur hún myndskreytt fjölmargar bækur
annarra höfunda en þar ber fremstan að
telja Þórarin Eldjárn, bróður hennar. Seint
i september kom Sigrún i sunnudagskaffi
á rauðum strigaskóm og sagði undirritaðri
undan og ofan af lífi sínu og tilveru.
Æskan
Ég ólst upp í Þjóðminjasafninu þar sem
faðir minn var þjóðminjavörður. Mamma
var heimavinnandi og ég var talsvert mikið
mömmubarn. Ég fór ekki í sveit á sumrin
eins og algengt var um Reykjavíkurkrakka
á þessum árum en við fórum öll fjölskyldan
norður í Svarfaðardal á hverju sumri þangað
til yngsti bróðir minn fæddist þegar ég var
sex ára. í Svarfaðardalnum áttum við lítið
kot í landi Tjarnar sem heitir Gullbringa.
Undir lokin var húsið orðið svo lélegt að það
var ekki hægt að vera þar lengur. Nú hafa
bræður mínir tveir endurreist Gullbringu og
hefur hún aldrei verið flottari.
Ég kynntist sveitastörfum því lítið nema ég
heilsaði auðvitað upp á kýrnar á Tjörn þegar
þær voru mjólkaðar og fylgdist með fólki í
heyskap. Ég myndi segja að ég væri mikið
borgarbarn, hreinræktaður Reykvíkingur.
Ætli ég hafi ekki verið ósköp venjulegt
barn en frekar feimin við ókunnuga. Ég var
mikið í því að finna upp leiki og búa til hluti.
Dundaði mér oft í einrúmi en gat líka látið
alveg eins og bjáni meðvinkonum mínum. Ég
var heilmikið inni á Þjóðminjasafninu þegar
það var opið, spjallaði við gæslukonurnar og
skoðaði forngripina. Þetta var líklega svolítið
sérstakur leikvöllur, það rann upp fyrir mér
síðar.
Skólinn
Ég gekk í Melaskóla og Hagaskóla og var
orðin 14 ára þegar pabbi minn varð forseti og
við fluttum öll fjölskyldan að Bessastöðum.
Ég bjó þar I u.þ.b. 5 ár eða til 19 ára aldurs
en hélt áfram að ganga í Hagaskóla þótt það
væri svolítið maus að fara alla þessa leið. Svo
lá leiðin í Menntaskólann í Reykjavík og eftir
stúdentspróf úr fornmáladeild 1974 fór ég í
Myndlista- og handíðaskólann.
Ég byrjaði snemma að teikna. Frá þrettán
ára aldri og alveg þangað til ég hóf fullt
myndlistarnám var ég á námskeiðum með
skólanum ýmist í Myndlistaskólanum í
Reykjavík, sem þá var til húsa í Ásmundarsal,
eða MHÍ. Þar var ég síðan í grafíkdeild
og var alltaf með það í huga að fara út
í myndskreytingar. Mig langaði á tímabili
að fara í frekara nám en það varð lítið úr
því. Reyndar var ég hluta úr vetri 1978
gestanemandi við Lista-akademíurnar í
Varsjá og Kraká í Póllandi.
Mosi lyftir kennaranum eins og ekkert sé
og trítlar með hann til Málfríðar.
- Hér dugar ekkert annað en hið
bráðskemmtilega kennarahressitæki
mitt! segir hún og opnar ferðatöskuna
sína. Þar kennir ýmissa grasa. Hún tekur
skrýtna vél upp úr töskunni og festir hana
á kennarann. Allir krakkarnir fylgjast
spenntir með. Mosi stendur upp á höfði
kennarans því þar er útsýnið best. En
Kuggur er svolítið áhyggjufullur.
- Málfríður, segir hann. - Við megum