Börn og menning - 01.09.2004, Blaðsíða 27

Leysti þetta í eitt skipti fyrir öll með skótauið
25
ekki vera vond við kennarann, hann er
ágætur.
- Vond! endurtekur Málfríður hissa.
- Mér dettur ekki í hug að vera vond við
þennan öðling. Mér finnst þetta alveg
yndislegur kennari og ég vil endilega láta
hann kenna mér hitt og þetta. Til dæmis
að lesa aftur á bak, nú eða að leggja
saman tvo og tvo á grænlensku!
(Kuggur og fleiri fyrirbæri, 1987)
Fjölskyldan
Ég er gift Hjörleifi Stefánssyni arkitekt og
á þrjú frábær börn, yngsti drengurinn,
Kristján, er núna 15 ára. Það er nokkuð
langt á milli barnanna hjá mér. Þetta er
svona sjö ára regla. Eyrún dóttir mín er elst,
að verða 29 ára, svo er Grímur 22 ára. Ég var
vön að segja að þegar maður væri að skrifa
barnabækur væri nauðsynlegt að vera alltaf
með barn í gangi. En svo sé ég náttúrulega
núna að það er alveg óþarfi. Ég er svo
barnaleg sjálf.
Börnin mín og eiginmaður lesa yfir fyrir
mig og hafa alltaf gert. Þau eru mjög fínir
gagnrýnendur og ég tek oftast mark á
ábendingum þeirra.
Upphafið
Ég byrjaði á því að myndskreyta fyrir aðra.
Fyrst Ijóðabók Þórarins, bróður míns, sem
heitir Kvæði og kom út 1974 þegar ég var
tvítug. Síðan myndskreytti ég nokkrar bækur
eftir Njörð P. Njarðvík. Loks kom að því að ég
vildi gera þetta allt saman sjálf, prófa allt og
fá að ráða öllu.
Þetta var á þeim tíma þegar sænski
sósíalrealisminn rlkti í barnabókum, eins og
til dæmis í bókunum sem ég myndskreytti
fyrir Njörð. Hvernig það gerðist að ég fór
strax að skrifa fantasíur veit ég ekki, það var
svo sem ekki nein meðvituð ákvörðun. Það
bara gerðist.
Ég las mikið af teiknimyndaseríum,
kannski það hafi haft einhver áhrif. Ég lá yfir
7\sfer/x-bókunum og Andrési Önd, las hann
alveg frá því ég gerðist áskrifandi átta ára
gömul. Þetta kemur fram í fyrstu bókunum
mínum - í þeim eru heilmikil teikniseríuáhrif.
Sums staðar notaði ég talblöðrur og það
brestur á með teikniseríum inn á milli.
Allt í plati, 1980
Skemmtileg iðja
Mér finnst það sem ég er að fást við mjög
skemmtilegt. Það er alltaf jafn gaman að
skrifa, mála og teikna. Ef maður hefur ekki
gaman af því er líka eins gott að hætta bara
strax.
Það má segja að alveg frá upphafi hafi ég
séð sjálf um útlit og uppsetningu bókanna
minna. Fyrst var ég með skærin og límið
á lofti en þegar umbrotsforritin komu til
sögunnar lærði ég á eitt slíkt og brýt nú
sjálf um mínar eigin bækur. Mér líkar það
mjög vel því þegar ég byrja að brjóta um er
ég kannski ekki alveg búin að skrifa allan
textann. í rauninni verður umbrotið þá hluti
af sköpunarferlinu. Ég get enn verið að búa
til söguna og móta textann og myndirnar
með umbrotinu svo allt falli vel og Ijúflega
saman. Þetta finnst mér frábært.
Þessi nálgun veldur því óneitanlega að
ég hugsa oft um bókina sem „grip", ekki
umbúðir og innihald heldur samofna heild.
Þetta er öðruvísi heldur en þegar saga er
skrifuð og síðan kemur önnur manneskja
og myndskreytir og sú þriðja sem brýtur um.
Auðvitað getur skapast mjög skemmtileg
samvinna þegar tveir eða þrír vinna þannig
saman að einu verki en þá er það venjulega
sá sem skrifar textann sem ræður ferðinni.
Yfirleitt er það þannig að myndirnar eru
látnar þjóna textanum.
Hún Vika fæddi fimm plús tvo
fannst þá vænkast hagur.
Valdi hún nöfn á syni svo:
Sjö voru skírðir DAGUR.
(Talnakver, 1994, Þórarinn Eldjárn Ijóðskreytti)
Lesendur
Þegar ég er spurð að því fyrir hvaða aldur
bækurnar mínar séu veit ég aldrei hverju
ég á að svara. Mér finnst þær bara vera fyrir
alla. En það má svo sem alveg skipta þeim
í tvo flokka: Myndabækur með litlum texta
sem höfða væntanlega meira til yngri barna
og svo hinar sem eru lengri og með meiri
texta. Þær geta verið fyrir krakka allt upp
í 12 ára eins og t.d. Teitur tímaflakkari og
Týndu augun.
Ég vil að bækurnar mínar séu bæði fyrir