Morgunblaðið - Sunnudagur - 24.04.2022, Qupperneq 14

VIÐTAL
14 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 24.4. 2022
H
vað er Hollywood-leikari, tón-
listarmaður og grínisti að
gera hér á hjara veraldar?
Það var spurningin sem vakn-
aði þegar blaðamaður frétti að
hér á landi byggi Nick Jameson sem leikið hef-
ur í fjöldanum öllum af kvikmyndum og sjón-
varpsseríum vestra. Nick féllst á að segja sína
sögu og bauð blaðamanni í heimsókn í íbúð
sína í miðbænum en hann er sannkölluð mið-
bæjarrotta sem vill geta gengið allra sinna
ferða. Nick fékk nefnilega yfir sig nóg af því að
sitja fastur í umferð tímunum saman í Los
Angeles þar sem hann bjó nær öll sín fullorð-
insár, eða þar til fyrir sjö árum þegar hann
ákvað að fylgja innsæinu og elta draumana.
Alla leið til Íslands.
Reykjavík kallaði mig til sín
„Ég kom hingað um jól eitt árið því mig lang-
aði að fara eitthvað sem ég hefði ekki áður far-
ið og þar sem væri jólalegt. Ég kom því hingað
og féll algjörlega fyrir landinu. Jólin á eftir
ætlaði ég að fara til einhvers hinna norrænu
landanna en vildi bara koma hingað aftur. Sú
ferð var enn betri en sú fyrsta. Svo kom ég
hingað þriðju jólin og það var þá sem ég ákvað
að flytja hingað. Þannig að ég hafði í raun aldr-
ei séð Ísland í dagsbirtu þegar ég tók þessa
stóru ákvörðun,“ segir Nick og hlær.
Nick segist strax hafa tengst fólkinu hér.
„Ég hitti hér fullt af fólki og eignaðist strax
vini á kaffihúsum og tónlistarstöðum. Það er
erfitt að útskýra hvers vegna en eftir nokkur
ár hér á ég fleiri vini en ég á í Los Angeles,“
segir Nick.
„Það var eins og Reykjavík væri að kalla
mig til sín, að segja mér að flytja hingað því
hér væri fullt af góðu fólki,“ segir Nick og seg-
ist í raun aldrei hafa kunnað vel við sig í Los
Angeles.
„Ég bjó þar lengi vegna vinnu minnar sem
leikari og hugsaði oft um að flytja annað en
vissi ekki hvert mig langaði. Þannig að þegar
ég varð ástfanginn af Íslandi ákvað ég að ég
myndi bara láta það ganga. Ég losaði mig við
allar mínar eigur og kom hingað með tvær
hendur tómar,“ segir Nick en hann hefur nú
búið hér í sjö ár.
„Ég sé svo sannarlega ekki eftir því að hafa
flutt hingað. Í Los Angeles eyddi ég kannski
fimm tímum á dag í bíl; það er alveg bilað.
Nóttina sem ég ákvað að flytja hingað var ég
með gigg á Rósenberg. Ég gekk í fimm mín-
útur til að fara í hljóðprufuna og gekk aftur
heim í fimm mínútur. Þetta hefði tekið mig
marga klukkutíma í LA! Ég man að ég sat á
Tíu dropum og reyndi að finna einhverjar
ástæður fyrir því að flytja ekki hingað, sem ég
fann ekki. Reykjavík er lítill bær sem heldur
að hún sé stórborg. Ég fann bara í hjarta mínu
að hér vildi ég búa.“
Átti lag á toppnum í Grikklandi
Nick er fæddur í Bandaríkjunum; uppalinn að
mestu leyti í Fíladelfíu en bjó þó á Englandi í
ár, nokkur ár í Grikklandi og sömuleiðis nokk-
ur ár á Ítalíu.
„Pabbi var fornleifafræðingur og mann-
fræðingur og því þvældumst við víða. Hann
sérhæfði sig í Grikklandi til forna og vann mik-
ið við uppgröft,“ segir Nick og bætir við að fað-
ir hans hafi verið hálfur Breti og því sé hann
með tvöfalt ríkisfang sem skýrir hvers vegna
hann fékk hér landvistarleyfi.
Nick hafði mikinn áhuga á tónlist alveg frá
blautu barnsbeini en leiklistarbakterían lét á
sér kræla löngu síðar.
„Ég var alltaf í hljómsveitum sem barn og
unglingur; misvel heppnuðum. Þegar ég var
fjórtán ára í Grikklandi átti bandið mitt lag
sem fór á toppinn,“ segir hann og hlær.
„Þegar ég flutti heim frá Grikklandi var ég í
hljómsveit í Fíladelfíu sem gekk mjög vel. Ég
fór þaðan til Woodstock í New York-ríki og fór
að vinna í hljóðveri því ég vildi læra að stjórna
upptökum á plötum. Albert Grossman átti
hljóðverið en hann var umboðsmaður Bobs
Dylans og Janis Joplin. Margar rokkstjörnur
sjöunda áratugarins fóru þarna í gegn. Ég
kynntist svo hljómsveitinni Foghat og gaf út
þeirra plötur um hríð,“ segir Nick. Hann átti
síðar eftir að ganga til liðs við bandið en hann
er fjölhæfur tónlistarmaður.
„Ég spila á mandólín, gítar, hljómborð og
bassa og spilaði einmitt á bassa með Foghat.
Ég spilaði mest rokk og blús á þessum árum í
Woodstock,“ segir hann og segist sjálfur
semja mikið tónlist og hefur gert alla tíð.
Fékk fleiri dramahlutverk
Hvernig fórstu úr tónlist í leiklistina?
„Ég flutti til Atlanta til að gera plötu og
ílengdist þar. Ég var í klettaklifri þegar ég
datt fram af bjargi og rústaði ökklanum, sem
þýddi að ég var inn og út af spítölum í ár.
Vegna þess missti ég plötusamning minn við
Motown-útgáfuna. Ég varð alveg staur-
blankur! Ég átti vin sem vann við að talsetja
og ég hugsaði: ég get gert það! Ég hafði alla
ævi verið að herma eftir og var heillaður af
röddum og mismunandi hreimum. Ég bjó til
upptöku og var ráðinn og fann mig mjög vel í
þessu starfi. Þetta var auðvelt starf; maður
mætti, talsetti í hálftíma og fékk sín laun,“ seg-
ir hann og hlær.
„Eitt leiddi af öðru og ég endaði í spuna og
uppistandi og að leika,“ segir hann og segist
hafa byrjað að leika í spunahópi í Atlanta.
„Ég flutti svo til LA og hélt því áfram og var
í nokkrum spunahópum. Ég stofnaði spuna-
hljómsveit og það hefur alltaf verið mín
ástríða; að spinna upp lög á staðnum. Þaðan lá
leiðin í leiklist en það hjálpaði mér hvað það lá
vel fyrir mér að vera eftirherma og ná hreim-
um. Þannig var auðvelt að fá hlutverk sem
krafðist þess,“ segir Nick en hann hafði lært
leiklist í skóla í Atlanta áður en hann flutti til
Los Angeles.
„Ég lærði meðal annars hjá Gordon Hunt,
sem er faðir Helen Hunt. Ég fékk mjög fljót-
lega hlutverk og lærði mest af því að vera á
setti,“ segir hann.
„Fyrsta hlutverk mitt í sjónvarpi var í þætt-
inum The Golden Girls en þar lék ég trúbador
á veitingastað. Á sama tíma var ég í spunasýn-
ingu og þekktur leikstjóri kom og sá sýn-
inguna, sem var mjög léleg! Daginn eftir
hringdi hann og vildi ráða mig í drama-
hlutverk. Ég var ekki fyndinn þetta kvöld og
hann hlýtur að hafa hugsað að fyrst ég væri
svona lélegur í gríninu gæti ég kannski eitt-
hvað í dramatík,“ segir hann og hlær.
„Ég fékk þá hlutverk í lögfræðiþættinum The
Antagonists. Það var mjög skemmtilegt að leika
í þessum þáttum. Ég sem hafði verið mikið í
gríni hélt að ég fengi fleiri gamanhlutverk en
eftir því sem tíminn leið fékk ég sífellt fleiri
dramahlutverk. En ég gerði hvort tveggja.“
Gerðu mig að illmenni
Leiklistarferillinn gekk vel og Nick hafði nóg
að gera, en hann var mest í aukahlutverkum.
„Ég var með umboðsmann, bæði fyrir kvik-
myndir og sjónvarp og svo fyrir talsetningar.
Ég var líka alltaf í tónlistinni og spuna-
leiknum,“ segir Nick sem notaði hvert tæki-
færi sem gafst til að standa á sviði og semja
spunatónlist.
Á tíunda áratugnum lék Nick í mörgum
grínseríum, eins og í Seinfeld.
„Ég lék þar þýskan túrista sem lendir í úti-
stöðum við Kramer. Ég er enn að hitta fólk
sem segist hafa séð mig í Seinfeld,“ segir hann
og hlær.
„Ég fékk svo hlutverk í þáttum á borð við
Criminal Minds, NCIS, Lost og svo lék ég í 24,
í þremur seríum. Það var virkilega skemmti-
legt. Ég lék rússneska forsetann,“ segir hann
og bætir við:
„Ég skammast mín fyrir það akkúrat núna,“
segir hann og hlær.
Nick lék hlutverkið með rússneskum hreim
að sjálfsögðu.
„Ég þurfti að læra smávegis í rússnesku,“
segir Nick og er dottinn í karakter; rússneski
hreimurinn leynir sér ekki.
„Ég kom inn í fimmtu seríu og var í nokkr-
um þáttum. Ég lék svo í sjöttu seríu og þeirri
áttundu en þar var ég illmennið, sem ég var
ekki áður. Ég lék hann fyrst eins og diplómat-
ana sem ég hafði séð í mínu uppeldi; kúltíver-
aður og menntaður og alls enginn skúrkur. En
svo fékk ég að vera vondur í síðustu seríunni,
sem er draumur hvers leikara, að leika skúrk-
inn. Maður lá á bæn og bað um tvennt: ekki
drepa mig úr seríunni og gerðu mig að ill-
menni,“ segir hann og hlær.
„Ég endaði á að bera ábyrgð á dauða allra í
áttundu seríunni,“ segir hann íbygginn.
Nick segir að tökurnar á 24 hafi verið mjög
afslappaðar, þrátt fyrir hasarinn sem sást á
skjánum.
„Það kom alveg fyrir að maður spann texta á
staðnum og það var allt í lagi,“ segir Nick og
segist hafa eignast marga góða vini á settinu.
Þekkti fólk þig úti á götu í Los Angeles?
„Það kom fyrir já,“ segir Nick og þvertekur
fyrir að hafa lifað einhverju glamúrlífi sem
leikari í Hollywood.
„Flestir leikarar þarna mæta bara í vinnuna
og lifa frekar venjulegu lífi. Ég vann mjög
mikið og ef ég var ekki að vinna var ég að sinna
tónlistinni, spunanum eða uppistandi.“
Byrjaði á uppistandi á Íslandi
Talsetning teiknimynda og tölvuleikja er vinna
sem Nick nýtur mjög, en hann hefur meðal
annars unnið að talsetningu í hinni geysi-
vinsælu teiknimynd Frozen.
Því miður geta lesendur ekki heyrt rödd
Nicks, en best væri að lýsa henni sem afar
heillandi, hrjúfri og víbrandi, traustvekjandi
jafnvel.
„Ég er núna að vinna að teiknimynd sem
Paul McCartney er að gera sem ég held að
verði frábær. Hún er byggð á barnabók eftir
hann. Ég get unnið þessa vinnu hér á Íslandi
en ég er enn að fá boð um að vinna slíka vinnu.
Ég tek ekki að mér nein hlutverk núna í Los
Angeles nema þau séu frábær eða borgi mjög
vel,“ segir Nick og segist fara þangað í heim-
sókn nokkrum sinnum á ári.
„Ég á fullt af vinum þarna en bræður mínir
búa í Tókýó, Liechtenstein og London. Pabbi
fæddist í Bretlandi en ólst reyndar upp í Pek-
ing í Kína en flutti svo til Bandaríkjanna. Ef
pabbi hefði ekki verið Breti væri ég líklega
ekki hérna!“
Nick er nú í sambúð með Kristínu Aldísi
Markúsdóttur.
„Ég hitti svo íslenska konu, Kristínu, og við
höfum verið saman í þrjú ár. Ég hitti hana í
gegnum tónlist en hún spilar á mandólín. Við
hittumst á The drunk Rabbit, af öllum stöðum.
Það er lítill írskur pöbb í miðbænum,“ útskýrir
hann.
Þig hefði varla grunað fyrir tíu árum að þú
myndir enda á Íslandi, í sambúð með íslenskri
konu!
„Nei, aldrei. Og að ég myndi fara út í uppi-
stand. Ég leit niður á uppistand áður fyrr því
ég var í spuna. Uppistandarar fara með efni
sem þeir hafa áður samið,“ segir hann og
meinar að það hafi honum ekki fundist eins
merkilegt. Hann hefur greinilega skipt um
skoðun.
„Ég hélt að það væri ekki fyrir mig en ég
byrjaði ekki á því fyrr en ég flutti hingað,“ seg-
ir Nick og segir ágætis markað hér fyrir uppi-
stand á ensku.
„Það koma margir túristar en líka Íslend-
ingar. Við byrjuðum með uppistand á Gaukn-
um en vorum svo lengi með okkar eigin
klúbb, The Secret Cellar, fyrsta og eina uppi-
standsklúbb Íslands. Við skemmtum þar í
þrjú ár og það var frábært; troðfullt á hverju
kvöldi. Þetta var eins og heimilið okkar, en
svo kom Covid og klúbbnum var lokað. En nú
höfum við fundið okkur stað á horni Nausts-
ins og Tryggvagötu. Við skemmtum alla
þriðjudaga á Paloma, ég spila blús á fimmtu-
dögum á Dillon, er tvisvar í mánuði á Gaukn-
um og tvisvar í hverri viku á Frederiksen, á
miðvikudögum á ensku og á mánudögum á ís-
lensku. Við erum að koma til baka eftir Co-
vid.“
Ekki stressaður á sviði
Engir tveir dagar eru eins hjá Nick, enda er
hann ekki í hefðbundinni vinnu þótt hann hafi
nóg fyrir stafni.
„Það fer allt eftir því hvað er í gangi. Stund-
um þarf ég að æfa fyrir tónleika. Á næstu mán-
uðum er ég að fara víða um Norðurlöndin á
Fringe-hátíðir. Ég fer til Finnlands, Svíþjóðar,
Er Nick kominn í grínið?
Bandaríkjamaðurinn Nick Jameson vill hvergi annars staðar vera en í miðbæ
Reykjavíkur þar sem hann getur spilað sína tónlist og flutt sitt uppistand.
Hann skildi við leikarastarfið í Hollywood og hefur aldrei horft til baka.
Ásdís Ásgeirsdóttir asdis@mbl.is
’
Þannig að þegar ég varð
ástfanginn af Íslandi ákvað
ég að ég myndi bara láta það
ganga. Ég losaði mig við allar
mínar eigur og kom hingað með
tvær hendur tómar.