Oyggjarnar - 22.11.1905, Síða 1

O Y GG J ARNAR,
i. árgangur.
Mikudagin 22. november 1905.
Nr. 21.
Oyggjarnar* kosta, goldnar frammanun-
dan l Kr. hálvárið, flutningspeningur
undantikin.
Fjúrtandadags blað.
Lýsingar: smæstu skrift 12 oyrur reglan
á fyrsti síðu, hinar 8, útlendskar 15—i2oyr.
Fyrilestur.
Fyrsta røða, sum er hildin
her á landi um spæðbarnarøkt,
var hin hjá Fridericia lekna,
9. nobr. i Havn. Einkið unđur
tá at hesin fyrilestur var væl
fegnaður, at har vóru nógvar
mammir, sum liddu á leknas
røðu og fingið mangt hent og
gagnligt burtur úr henni.
»Væl ældur er væl vaksin«.
— Tann. sum var vannrøkt-
aður frá spæðbarnaárinum, bleiv
sjáldan maður. —
Tað er eitt annað førovskt
orðatak, sum ikki hóskar so
væl við leknas umrøðu av spæð-
barnarøkt: >í skarn skal tú
sveinsbarni æla«. Teir gomlu
hava neyvan meint, at sveins-
barnið skal vera so skitið sum
møguligt, men trúligt, at tað
ikki má vera erkvisi, forkelað;
tað skal uppælast til r æ 11 a n
m a n n. Vit vita øll, at menn-
iskjalívsins argasti fíggindar eru
skarn, órein luft og ringur
kostur; dyggast rínur hettar við
spæðbarni.
Mikil er munurin ímillum at
vera uppæld kroystin og vera
uppæld sunt og harðbasin entin
tað er gentu- ella sveinsbarn.
Eitt lítið petti av tí, sum
lekni talaði um klædnað og
reinligheit hjá spæðbarninum
frá tí degi tað er borið í heim,
stendur inni í blaðnum. Næsta
røða, sum dr. Fridericia ætlar
at halda 23. h. m., verður um
hettar sama evni barnarekt —
eina mest tá um kostin. —
Nógvir góður menn halda nú
stytt, veturin úteftir, ymisligar
upplýsanđi fyrilestrar í Havn.
Ein má hugsa: Hví man tað
vera so púra sørt við fyrilestrar
úti á bygđum — í størri bygd-
inum! Menn til at tala og evnir
at røða um, skuldi ikki tørvast.
Kennarir, prestar, leknir — ikki
at tala um tingmenn — aðrir
evnagóðir stakmenn. Tíðin!
hon má vera ógvuliga rúmlig
hjá fleiri av hesumnevndu; um
ikki av øðrum, so skuldi ein
tykst, at teir av tí ársaka kendu
trongd til at spjætt upplýsning
um seg.
í 25 ár
hevurnú »Dimmalætting«sprent-
smiðjuformaður Long verið bók-
og blaðprentari í Føroyum.
Hansara høgtíðsdagur var síðsta
leygardag.
Tað er eitt stórt virki, sum
er komið úr hansara hondum
hesu árini. 011 vit, sum kenna
mannsins arbeiðsevni, ynskja,
at hann leingi má liva millum
Føroyingar, og standa fyri
okkara fyrsti prentsmiðju.
í álmanakkanum »Danmark«
skrivar nótamaffurin (Hjalmar
Thuren) um føroyskar vísur og
lag; Botanikarin Ostenfeldt
fyllur uppí >Atlanten« um tað
føroysku natúrina.
Vit eru so javnt fyri kikart-
inum.
,.Ein kvinna“ skrivar í før-
oyskt blað, mars 1899:
Hví eru vit so tigandi?
»Hví hoyrist ongantíð nakað
frá konufólkinum ? Hví sam-
ráðast vit aldrig um okkara
viðurskiftur? Eru vit so full-
komnar, at okkum ikki nýtist
víðari framstig? Ella er tað, tí
vit ikki halda tað gagna, sum
skrivað verðir í bíøðunum?
Mannfólkini leggja teirra viður-
skiftur framm fyri hvørjum øðrum
í tali og uppá prent, og tað
vísur ikki annað, enn tað er
rættur mátin. Hvi kunnu vit
ikki fremja okkara sakir. á
sama hátt og sum onnur londs
kvinnur ?
Ella halda vit ikki okkara
starv vera so mikið vert, at tað
loysur seg at bøta um tað?
Mær tykir, at tað er av kvinnins
náði og ikki av mannsins, tá íð
eitt heim er virðiligt, og eitt
virðiligt heim kallast grundalagi
fyri øllum góðum starvi og
felagslivi.
Men soleingi hvør av okkum
gongur og starvar fyri seg
sjálvan, verður tað seigligur
framburður, bæði á ein og annan
hátt. Kunnu vit ikki samrøðast,