Bergmálið - 15.05.1899, Síða 3

48
finna, og mjólkurgangurinn á aö vera
frí við strengi, húð þéirra sleip og
laus við vörtui' og sprungur.
Yopnasmiðurinn í Týrus.
Eftil' SVLVANUS COBB.
2. Speldið.
Speldi er kallað aftan á júgr-
inu upp á milli læranna, sem
hárin liggja upp á móti á, í stað-
inn fyrir á öðnim pörtum lík-
amans niður á við. Það er ekki svo
mjög undir komið iögun speldisins
heldui. stærð, því stærra sem það er
þess hetra; það getur komið fyrir,- að
meðal mjólkurkýr hafi stórt speldi, en
jafnaðarlegast munu hámjólkar kýr
liafa stórt speldi.
3. Mjólkurœðarnar.
Mjólkuræðar eru kallaðar tvær æð-
ar, sem liggja frá júgiinu lengra eða
skemra fiaín á búkinn, ein hvoru
megin, þar til þær hverfa inn í holur
á búknum, sem kallaðar eru mjólkur-
holur.
Mjólkuræðanna lengd og útþonsla,
er merki þess hvað mikill hlóðstranm-
ur fellur í gegnum júgijð, því þess
útþandara og lengri sem mjólkuræð-
arnar ern, því meiri er blóðstraumur-
inn cg mjólkur-myndunin. Fyrst eft-
ir að kýrin hefir átt kálf, eru æðarn-
ar útþandast&r, en þegar líður frá
burðinum falla þær samau, og hetir
maður þá lengd þeirra nð rétta sig
eftir, eins og líka að mjólkurholurn-
ar lialda siuni stærð jió æðurnar fnlli
saman, því ef mjóikiirliolurnar eru
stórnr lntfa æðarnar verið vel útþsnd-
ar eftir burðinn.
XXIV. KAPÍTULT.
UNDAELEG ÚRLAUSN.
í kringum konungshásætið sjáum vér nú sjón ólíka
þeirri, sem vér sáum seinast. Strato hafði kórónuna á
höfði sér og veldissprotann í hendi sór. Hin fagra
Marina stóð þar, og það var roði á kinnurn hennar, og
ánægjan skein úr auguni hennar. Við hlið hennar stóð
hin einkennilega, en trygga Est-her, og nálægt þeiro stóð
Kison Ludim. Enn nær hásætinustóð Gio, og er hann
leit í kringum sig gáfu allir honum gætur með undrun
og athygli.
Bæði Ludim og hinn ungi konungur virtust vera
óþreyjufullir og undrandi, og jafnvel svipur Marinu bar,
þrátt fyrir ánœgju hennar, vott um efa og óróleik. Prest-
ur einn beið þar inni, og alt var’undirbúið fyrir konung-
legt brúðkaup, en þó horfðu allir þegjandi á vopnasmið-
inn, eins og þeir byggjust við einhverju óvanaiegu úr
þeirri átt. Eftir stundarkorn geklc hann áfram og lét
augu sín hvíla á Ludim. Gamli maðurinn titraði af
einhverri undarlegri geðshræringu og leit síðan til dótt-
nr sinnar. Marina skildi ekkert í þýðingu þess augna-
tillits, en áður en langt um leið byrjaði Gio að tala, og
ailir lögðu við eyrun er þeir heyrðu röddu hans, því nú
bjuggust þeir við að heyra úrlausn leyndardóms þess, er
hvíldi yfir honum. Jafnvel þjónarnir er um beina gengu
færðu sig nær og hlustuðu.
’Kison Ludim', sagði hann, 'þú undrast eflaust yíir
því, hvo ant óg hef látið mér urn velferð þessarar fögru
meyjnr. Það sem mér gekk til þess mátti heita að væri
getgáta ein, þótt ég sé nú sannfærður um, að ætlan nu'n
sé íétt. Seg mér eitt: Er það þitt uð gef.i hinuni nngu
konungi þessa iney?1
4. llúðin.
Húðin er ákaflega þýðingarmikil
fyrir andardiáttinn og efnabreyting-
uua, og er þess vegna ágætt merki
bæði um hraustleika oggæði gripsins,
þess vegna á góð mjólkurkýr að kafa
mjúka, eftirgefmlega, þunnaogrúm-
góða húð," smágert, mjúkt og gljá-
andi húralag, frí við húðokel og ó-
lireinindi, ef húðin cr hörð og föst
eins og hún væri gióin við himnuvef
þann, er næst henni liggur, heíir kýr-
iu liiua hörðu og grófu húð, og er þið
meiki þess að kýrin veilir litla mjólk,
Og að það cr mjög erfilt að titil lliinn.
’Ég lield að ég hafi rétt til þess1, svaraði gamli mað-
urinn, on þó titraði hann af einhverjum leyndum ótta.
’Er Marina þitt barn í ‘
’Ég hef verið henni faðir*.
’Þaðhefirþú verið, Ludiui. En er hún þitt eigið
hold og blóð 1 ‘
’Það er hún ekki'.
’Ertu ekki faðir minn1, sagði Marina, og ætlaði að
taka uudir sig slökk í áttina til Lndims.
’Nei, góða mín, í þínum œöuni rennurekki mitt blóð',
svaraði gamli maðurinn; ‘en ég hefði aldrei sagt þér
það hefði ekki þessi undarlegi maður komist að leyndar-
iuáli mínu á einhvern liátt,.
Hendi hinnar góðviljuðu Esthers hélt Maiinu kyrri,
og Gio mrolti :
SYAVA,
’Hvað lnngt er síðan þú tókst þetta harn að þér?‘
’Þ.ið hljóta að vera meir en átján ár síðan', sugði
Ludini eftir að liafa ’nugsað sig urn fúein augnablik.
’Var hún feugin þér til fósturs, eða fanstu hr.na sjálf-
ur 1 ‘
A1 þ ý ð 1 e g t m á n a ð a r r i t.
Útg. G. M. THOMPSON.
I hverju hefti eni fiæðandi og
vísindalegar ritgerðir, söimil. einknr
spennandi og skemtilegar sögur.
’Ég fnnn hana sjálfur'.
’Og hvernig?'
’Þ.ið var, eins og' ég scgi, fyrir átján árum', sagði
gamlt maðurinli,- og var í talsverðri geðshræringu. ‘Ég
hafði farið ofan til strandarinnar til að spyrjast fyrir uni
úlfaldalost oina, er ég átti dnglega von á að Uæmi frá Ara-
btu, og sem hafði meðforðis mikið af vörum er óg átti.
Ég hafði einungis eina sex þræla með mér, og eftir að óg
hafði beðið þar fram að náttmálum án þess að sjá lest-
ina snéri ég aftur til borgarinnnr. Ég bafði skilið bát
minn eftir eitthvað míln nær borginni, og er ég g-ekk í
hægðam mínum í áttina til hatis, kom ég auga á skrít-
itin hlut í flæðarmáiinn. Það leit út fyrir að vera einhvers
konar kista, og virtist vera ný-rekið. Ég lét þiæla míua
vaða eftir því, og færa þnð upp á ströndina ; og þú mátt
geta nærri nm undtun mína er ég opnuði það og sá nð í
því var meybarn ; og við böfuð þe33 var leðitrbelgtir með
geitarmjólk í, snm barnið virtist hafa lifað á. í botnin-
tim á kassa þessum var heilmikið af blýi, en sængurfötin
voru úr dýrindis vefnaði. Ég fór með baniið heim tii
mín, og hótaði þrælum mínurn dauða ef þeir gætn iiin
þenna atburð. Síðan fékk ég það í hendur einni af am-
háttum mfnum, sem var nýbúinn að eignast son, og hún
fóstraði það þar til það komst á Iegg, og eftír það út-
vegaði ég því tilhlýðilega umönnun. Síðan hefir líarnið
vaxið upp undir minni liendi, og hún er svo vel g-efin
að hvaða foreldri sam væru inættu vera stolt af henni‘.
’Ogþeita barn er Marinai ‘ sagði Gio, og rödd hans
skalf af geðshræringu.
’Já! *
’Oghúner dóttir niín ! ‘ sagði hinn undarlegi maö-
ur, og tár runuu af auguin hans.
Um leið og hann sagði þetta rétti hnnn út arnia sína
og leit á meyna. Euginn liefði getað staðið á móti hinni
þögulu beiðni, en í brjósti Marinu tendraðist ástarbál, sem
hún hafði ckki þekt áður, hún horfði á Gio—hún gleyindi
því að hann var að eins réttur og sléttur verkamtiður—
hún gleymdi því að hún hafði verið aljn upp sem hefðar-
mey—húu vissi að eins að hún horfði á þtnn mann sem
var höfundur tilveru hennar, og hún rak upp gleðióp
um leið og liúu féll í faðminn, sem var útbroyddur á
móti henni:
’0‘, sagði hinn ieyndardómsfulli maður í hálfum
hijóðuin, og' beindi augum sínum til hirnins, ‘hve heitt
ég hef þráð þessa stunil ! Hversu mikið hefir sál mín
tekið út af angis og ótta er ég dyrfðist að vænta eftir
slíkum samfundum. Mikli alfaðir, ég- þakka þér fyrir
þotta, og af því að þú hefir auðsýnt mér svo mikla náð,
veit ég að brot mitt er mér fyiirgefið. Ó, Marina, barn-
ið mitt! Ó, hvílík sæla, bvílíkur fögnuður ! ‘
Tárin streymdu af augum afarmenuisins, og sérhver
vöðvi hans var stríður af geðshræringu þeirri er fögnuð-
urinn olli houuro. Maiina leit á andlit hans, og haii
hinn minsti skuggi hvílt yfir sál hennar, þá hvarf hann
nú algerlega. Og meðan gleðitúrin, sem hinn óvænti
fögnuður olli, streynidu niður eftir kinnum hennar, fanu
hún að liönd var lóttileg'x lögð á öxl henni.
’Systir !‘ sngðj blíð og hljómfögur rödd; og er Mar-
ina leit við, sá liiin hið fngra andlit Esthers, er ást og
fögnuður skiuu út úr.
’Og er þetta iíka satt 1 ‘ sngði Maviua, sem var orðin
hálf-ringluð af öiln þossu.
’Já, já, Maviua', svaraði Gio, og horfði með ást-
blöndnu stolti á báðar hiuar fögru meyjar. ‘Þið eruð háð-
ar börn rnín—báðar*.
’Ó‘, sagði Esther brosaudi, og lagoi hönd síua um
hálsinn á systur sinni, ‘þrgar ég fylgdist inoð þér í gegn
um hættur þœr, er á samleið okkar hafa verið, þá hafð-
irþú Titla lnigmynd um, að þnð var systir þín, sem brosti
með þór, sem grét með þér, og sem reyudi að hughreysta
þig‘.