Alþýðublaðið - 05.06.1936, Blaðsíða 2

M6TUDAGINN 5, JONÍ 1036
ALÞTÐUBLASI®

Kenslukona,
Guðlaug Aradóttir
frá Flugumýri,
i'ædd: 6. október 1855,
látin: 14. mai 1936.
lJjánwig fylgdi þínum sporum.
Þjáning dylst í leiðum vorum.
Kropp eru stig í kyngiskorum.
Æska var þó öll í ljóma.
Ættm»nn þin* ságnir rómn.
Sérhveí nýtur nokkurs sóma.
Hjartogæzka, höfðingssnilli
hjá þér ríkti þátta milli.
Miður hafði Widinn illi.
AJdirnar oss auðmýkt kerma.
Eilífðlrnar sor*nn brenna.
Sólir hníga, sólir rienna.
Gáfukorm, lofnin lærða,
iýðuilnn þér dóma færð*.
Hlýddír þú ein með hjarí*ð særða.
V*rk*m»ður varstu góður.
Víða fl*ug þinin kennsluhróður.
Margan áttirðu mann *ð bróður.
Farðu vel til fjmrra stranda.
Finndu þína tignu anda.
Lsíðbeinendur leys* vanda.
Raðtr *f eygló, aldn* freyja.
ÁstarvBna «r þungt að deyja.
Lífsins færðu ljós að eygja.
Alheimssálin æ þig blessv
Yfir þér Jesús Kristur measi.
Ksmur að heiman kveðja þessi.
H&llgrímur Jón&soji.
„Qaeen Marf
faai ekkl bláa
kandm.
ÖSLO, 2. júni. (PB.)
Atl*atsh*fsfartð nýj*, „Queen
Msry", fcom til New York í gær
m> 14,10,
Frá Bisbop Rock tíl Ambrose
vitftskips v*r „Queen Mary“ 4
•iægar, 6 klet. 38 mín., m meðal-
fcSSínm 29,13 hnútar.
„Normandie" fór þessa leið í
iftíiitferð sinni á 4 deegrum 3 klst.
#§ 5 mínútum, og var meðal-
ifm'ðim 20,64 hnút*r.
Vetkfðllii breiðast
At til Belgín og
Spáaar.
LONDON, 3/6. (FO.)
Verkföllin virðast ver* að breið-
*st út til Belgíu og Spánar. I Ant-
werpen hafa hafnaxverkamenn
gert verkfall og vinnur þar ná-
lega enginn maður í dag.
I Baroelonö haftt járnbmutar-
verkamenn gert verkfall tii að
mótmæla því, að einum matini
var vikið úr vininu fyrirvaralaust.
Heimir, j
j söngmálablað, gefið út af Sam-
bandi íslenzkra karlakóra, er ný- j
kiomið út. Efni: Söngfélagið
„BræÖumir" i Borgarfirði 20 ára,
eftir Þórð Kristleifsaon. Hug-
vekja, eftír Björgvin Guðmuinds-
son, söngkennara á Akureyri.
Chopin. — 125 ára minning, eftii'
Áma Kristjánsson. Karlakór
Reykjavikur 10 ára, eftir Svein
G. Björnsson, o. m. fl.
Farsóttir og manntíawði
vikuna 10.-—16. mai (í svigum
tölur næstu viku á undan): Háls-
bólga 44 (67). Kvefsótt 51 (56).
Barnaveiki 1 (0). Iörakvef 4 (5).
Mislingar 264 (274). Kveflung'na-
bólga 4 (1). Taksótt 1 (0). Hlaupa-
bóla 4 (1). Ristill 0 (2). - Miartns-
lát 3 (9). Landlæknisskrifstof-
an. (FB.)
Hjönaband.
Nýlega voru gefin sjamain í
hjónatand af séra Árna Sigurðs-
syni ungfrá Guðfinna Guðmunds-
dóttir verzlunarmær og Árni Stef-
ánsson bílaviðgerðarmaður. Heim-
ili ungu hjónanna er á Njáls-
götu 7.
In« brot og {tjófnaður 1
i Á miðv d .nó tt sta 1 maöur rei öhý li
á Bergsíaeasdg og hjólaðí á þvj
um bæinn. Fór hann síðan inn í
húsið Laugaveg 20 B, upp á loft
og stal 12 krónum og lindar-
penoa úr vasa á vesti, sem hékk
þar á stól. Að þessu loknu fór
þanin inn í Vionarstræti 4, en gat
engu stolið þar. Náði lögreglan í
hanin skömmu seinna.
DSaa og herra
ern koinin.
Aodrés Aod éssen,
Langaveg 3.
Sæoska stjórnia
er aðafnema at-
vinnuleysið.
Samkvæmt áætlunum þeiin og
tillögum, sem sænska ríkisstjórn-
in hefir lagt fyrir þingið, er gert
ráð fyrir, að 40—50 þúsund
inanins, sem hafa verið atvinnu-
lausir, komist í vínnu. {
Af þeim munu um 30 þúsundir
fá atvinnu í ýmsum iðngreinurn,
sem ríkisvaldið styður á ýmsan
hátt, en 8600 munu fá atvinnu
við opinberar framkvæmdir bæja
og ríkis.
Atvinnuleysið í Sviþjóð hefir
minkað stórkostlega undanfarið,
og er geri ráð fyrir að ef þessu
heldur áfram, þá muni tala at-
vinnuleysingja komast niður í 14
þúsund, en árið 1930 voru 14 þús-
und mann* atvinnuja rsir í land-
inu.
Hjónaefni.
Á hvítasunnutíag opinberuóu
trúiofun sína ungfr i Guörún Ög-
mundsdóttir, Sigi r ssor.ar fyrv.
skólastjóra í Flehs'org, ;g Friö-
rik Jónsson, s arfsmaðui- haá Við-
tækjaverzlun rikisi.s.
ð.s. Island
f
er laugardaginn 6. þ. m.
kl. 6 síðd. til ísafjarðar,
Sigluifarðar, [Akureyrar. —
Þaðan sömu leið til baka.
Farpegar sæki farseðla í
dag.
Fylgibréf yfir vörur komi
í dag.
Skipaafgrei&sla
Jes Zimsen.
Tryggvngötu. Sími 3025.
Reykjavík Akorey^I
Ff'?sia feröÍH* til Akoreyp«r á m&r®~
an (Lsafiardag) og Mánudag. Fyr&ta
fmð frá ® Suæreyri á Máeim sg
Bi(reiða*>íllð Steindó s
Siml 1580.
©r þjóðfnegt fyrir gæði. Kjötverzlun Kjartttns Milnier.
Ágrip áf baráttu-
sðgo verkalýðsins.
Mftir Óskar Sœmundsson
(Ni.)!
M*ð látlttusu niði gegn forustu-
Ibkld þýzka verkalýðsins, jafn-
áðdrmönmim, tókst kommúnietum,
sttnidlega óviljandi, að veikja svo
mótstöðukreft verkalýðsins, að
höfuðfjendum hans, nazistunum,
tókst að ná einræði, með þeim
fádæmum, að fara verður langt
ttftur f galdrabreninu- og trúar-
SliataekÍB-vitfiiTingu míðaldanna til
þttstt að finn* Bvipuð dæmi mann-
togs grimdaræðis.
En vonttndi stígur íslenzk* þjóð-
ín aldrei svo stórt spor aftur á
bak, ttð sú tttefna, sem er öpuð
iKr þýzku þjóðernisofstæki, nái
p!ð fttsttt rætox í íslenzku þjóðlífi,
II. Alþjóðnsambandið er inú,
Hins og áður, höfuðvörður verka-
íýðs*amtttkanntt, þeirra sem bygð
ttra á þjóðfélagslegri þróun án
öfteeldis. Og hér á landi er Al-
þýðHstmband Ittlands fulltrúi þes®
pg hlnn skipuleggjandi brautryðj-
*néí fyrir bttráttu hins vinnandi
lýðs, bænda og verkamantt, fyrir
sígri jafnlðarstefnunruir á grund-
Vttlli Iýtt»«»ia*.
í spllavítinn.
„Slíka spurniingu er naumast unt að bera upp fyrir
manni á mínum aldri,‘“ sagði hann þurlega. — Hún
hiorf ði á hann um stund. —
„Ég veit ekki hvað þér eruð gamall. Þér hafíð ekki út-
lit fyrir að vera aldri en 38 eða 39 ára, þótt þér hafið
þennan reynslusvip, sem konur dást svo mjög að. Ég
vissi um mann, mjög ástfanginn — hann var nær sex-
tugu,“ — „í meira lagi ósæmilegt," mælti hann.
„Þeir tímar kioma, að ntenn hugsa ekki um slíkt, hvað
sé sæmilegt, og hvað ektó,“ svaraði hún, „ef ég hefði
gert það, myndi ég hafa yfirgefið yður fyrir mokkrum
mínútum." „Það hefði mér þótt Jeiðinlegt," svaraði Har-
grave. — „Orð mín voru klaufaleg og túlkuðu ekki til
fullnustu hugsunina, er á biak við iá. Auk þess fer
mér nú að dettia margt í hug. Er afbrýðisaemin ein af
hinum mörgu veikleikum Trentino's ?“
„Já, hann hefír stundum verið þreytandi í meira lagi,"
svaraði hún. „Ég veit, að við veröum að skilja það núj
þar sem hann hefír tapað fé sínu en hann hefir móðgað
mig á siðustu stundu. Bitrasta hegning, sem hann gæti
orðið fyrir, er það, að ég gerðist vinkona yðar. Og þótt
það geíi ektó gengið, er tilganginum náð, ef hann eð eins
stendur í þeirri trú að svo *é. 'Viljib þér ekkki borða
hér með sér annað kveld. Andrea hefír hoðað hr. Har-
ston og umboðsmanninn á simi fund til þets nð gera
síðustu tilraunina.‘“
Hargrave hugsaði málið stundarkiom. Uppástunga
henrnar var Mlf-hlægileg, svo að nærri lá, að hann hafn-
aði henmi.
„Hlustið þér nú á,“ hélt hún áfram. „Andrea hiefír alt
af veríð fullur eftirgnenslana og afökiftasemi. Ég er
ein þeirra kvenna, sem líta á ótrúmennsku sem fjar-
stæðu og dónaskap — og hamn veit það i hjarta sínu.
Þó hefir hann harðneitað í öll þessi ár, *ö ég mætti
nayta máltíð* með noklmun öðrum k.arlm*nni en hon-
um. Hamn hefir meira að segaj Jotið svo lágt, að láta
halda vörð um mig. En hann mun sennilegtt skilja, að
við erum fullkiomlega skilin að skiftum, ef ég á þenn-
an hátt lpsa mig uimdan yfirráðum hans. Og hann mun
takia sér það mjög nærri — sjá hann, að ég Jegg lag
mitt við yður."
„Og það er talað um »ð karlmenn séu grimmir við
kionur," tautaði Hargrave. Augu heinnar Jeiftruðu. Hún
liallaði sér i áttina til Jians,
„Ég ætla að segja yður sannleikann blátt áfram,“'
mælti hún. „Ég verð að segja, að ég beld að ég hafi ver-
ið góðgjörn að upplagi, þegar ég var umg. Eiginmaður
minn myndi hafa 100110 mér það. Andrea hefir gjör-
breytt mér. Ástúð hans hefír eingöngu grundvallast á
eígingixini. Hann befir valclið mér meiri þjáninga, en
nokkur annar maður. Yður kann að virðast uppástunga
min fáránleg, en Andrea sjálfur er fáránlegur. Ég veit
hvernig hægt er að særa hann. Og ef yður finst þetta
lítilfjörJegt — vildi ég benda yður á annað í þessu
sambandi. Æfíntýrið kann ttð hafa mokkra þýðingu. Þvi
kann að fylgja mokkur áhætta." — „Áhætta!" Hún
kinkaði kolli. „Andreia Jiefir hugrektó á vissan hátt.
Honum þykir edns vænt um mig og honum yfirleitt
getur þótt. Hann vnr eitt sinn afbrýðissnmur gagnvart
manni, og hann hótaði að skjóta hamn. En ég held að
honum hafí verið full alvaitt. Og nú er hamn enn ðr-
væntingarfyllri,"
„Jæja, við borðum þá kl. niu,“ ákvað Hargrav® í
skyndingu, „ég fer að verða spentur fyrir æfintýrinu.“‘
Hún brosti sigri hrósandi og stóð samstundis upp.
„Viljið þér Jofa mér að velja borðið,“ spurði hún, „ég
befi augastað á vissum síað, sem Andrea þekkir. Kl. níu
mun ég hitta yður í sialnum.“
Sér til undrunar hitti Hargrave VioJet, þar sem hún
iSat í 3iægind(a|stól í jminni sal villunnar. Hún horfði hugs-
fmdi inn í þrineldinn — en spratt á fætur, þegar hann
kiom inn og fagnaði honum hjaríanlega.
— „Ég vissi það, ttð ef ég óskaði að eins nógu heitt,
þi ajynduð þér koara h«im * skikkiwtJegum tíma,“
hrópaði hún; „nú ætla ég að blanda handa yður whisky
og sóda — svo langar mig til að tala við yður. Segið
mér, hvað þér hiafið verið að gera í kveld.“ „En hvaó
liafið þér gjört,“ spurði Hargrave og setiist andspæn-
is henni. Hún iðaði öll í stólnum. Svo gékk hún yfir tíl
Jians og settist á stólbrikina hjá honum.
„Ég gat ekkert að því gert,“ sagði hún, „og ég veit
að ég ætti að vera hreikin af þvi — og ég er það reyind-
ar — og þó hefi ég andstyggð á því!“
„Pellingham?" spurði liann. Hún kinkaði kulli. „Var
það ekki fjarstæða. Eina og að ég gæti með nokkru móti
gifst hionum?"
„Hví skylduð þér ekki giftast ieinhverjum?“ „Til þess
liggur mikilvæg ástæða," svaraði hún, „og hún er sú,
að mér er eins og gefið utttn undir, þegar hinir : g þessir
í bera slíkt upp við mig.“ „O, þér munuð komast yfir
það, góða mín,‘“ sagði hann. „Mun ég,?“ svaraði hún;
„ég ætla mér alls ekki að reyna það fyrit um sinn. Viljið
þér kyssa mig Hinrgrave.
„Néi, alls ektó,“ svaraði.hamn ákveðið. „Ég vildi nð
þér vilduð gera pað,“ mælti hún biðjamdi, „vegna þess,
að þoð haftt þrír kjánar gert tilraun til þess í kvöld — en
engum tókst það — ektó einu sinni Edvard Pellingham,
sem keyrði mig Jieim." „Ég sé ekki neina ástæðu til að
ég fari að fórna mér, þó þeim hnfi mistekist,“ evaraði
hanin. | \ 1 [ [■ ! ! |.:j
„Sjáið nú til,“ sagði húin; „ég hefi fengið þessa flugu
í höfuðið, og ég mun ektó faitt í háttinn fyr en eitthvað
hefir gerst. En ég get ekki trúað mínum eigin eyrum,
þegar þér eruð að taltt um „fórn‘“ í þessu sambandi.
Þér eruð býsna örðugur viðuneigmar, en ég held, að yður
þyki gott að kyssia, ef þér eruð knúinn til þe:ss.“ H-ann
henni um stund ástúðlega í faðmi sínum, strauk hár
henniar og kysti hana með blíðu. Hún stundi af ánægju
og hr-eyfði sig ekki.
„Nú getum við spjallað samttn," s-agði hún; „segðu
mér, hvað varstu að gera?“ „Ég spilaði dálítlð, talaði við
Philip Gorse og frú d® Bréni.“ „Engin kvöldboð — eng-
ú Putralk* p*ins«ftsa?“ H*an hristi höfuðið.