Morgunblaðið - 12.06.1987, Qupperneq 42

Morgunblaðið - 12.06.1987, Qupperneq 42
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 12. JÚNÍ 1987 42 Minning: Egtil Th. Sandholt skrifstofusljóri Fæddur 16. maí 1912 Dáinn 5. júní 1987 Egill Thor Sandholt andaðist sl. föstudag 75 ára að aldri. Með hon- um er fallinn frá enn einn af hinum gömlu rótgrónu Reykvíkingum. Hann var borinn og bamfæddur Reykvíkingur og lifði allan sinn ald- ur hér í borg. Hér átti hann marga vini, sem kveðja hann með söknuði. Egill fæddist 16. maí 1912, sonur hjónanna Stefáns Sandholt bakara- meistara og konu hans, Jennyar, fæddrar Christensen, frá Tönsberg í Noregi. Egill var einn úr hópi sex bama þeirra hjóna. Egill lauk námi í Verslunarskóla íslands og stundaði í fyrstu ýmis verslunarstörf, m.a. hjá Guðjóni Jónssjmi á Hverfisgötu 50. Síðar fór hann í framhaldsnám til Englands og stundaði tvo vetur nám í verslunarskóla í Brighton. Er heim kom, vann hann fyrst við fyrirtæki föður síns, en réðst síðan til Heildverslunar Jóhanns Ólafs- sonar & co. En lengst af starfaði Egill við Lögfræðiskrifstofu Einars B. Guðmundssonar og Guðlaugs Þorlákssonar, mágs síns. Þar starf- aði hann yfír 40 ár eða allt til dauðadags. Egill tók þátt í ýmsu félagsstarfí hér í bæ og gegndi ýmsum trúnað- arstörfum, enda var hann maður félagslyndur og hjálpfús. Hann átti óvenju gott skap og kunni þá list manna best að slá á léttari strengi og draga fram bjartari hliðamar á hveiju máli. Hann var því aufúsu- gestur á mannamótum. Egill var samt ekki í hópi þeirra, sem loka augunum fyrir alvöru lífsins. Hann vissi vel, að lífíð er ekki alltaf dans á rósum. Hann þekkti alvöru þess bæði í eigin lífí og annarra. En hans létta skap og góða lund létti honum sjálfum göngu lífsins og ekki síður þeim, sem með honum vora. Ég kynntist Agli fyrst fyrir al- vöru, er við lentum saman í stjóm sumarstarfs KFUM, Skógarmanna, árið 1935. Þar knýttust þau vin- áttubönd, sem héldust traust til hins hinsta dags. Við voram þá flestir um tvítugs- aldur í því starfí og því létt reyndir til stórræða. Þó voram við allir sam- mála um að ráðast í stórfram- kvæmdir í Vatnaskógi á þeirra tíma mælikvarða, nefnilega byggingu „gamla skálans", sem nú er kallað- ur svo, enda þótt efni væru lítil og tímamir erfiðir í stríðsbyijun. Margir töldu þá í mikið ráðist og ráðlegra að færast minna í fang. En þá var gaman að lifa og þá var gott að eiga í hópnum menn eins og Egil, sem ávallt var bjart- sýnn og hvatti ótrauður til fram- sóknar. Verkið sóttist líka ótrúlega vel og glaðir vora ungu mennimir og allir Skógarmenn, þegar skálinn var vígður fullgerður sumarið 1943. Leiðir okkar Egils lágu síðan saman í félagsstarfinu í KFUM, þótt yngri menn hafi nú fyrir löngu tekið að sér forastuna. Við áttum sameiginlega trú. Við áttum báðir foreldra, sem bentu okkur á veginn, sem við áttum að halda í lífinu. Við fundum þann veg og vissum báðir að við áttum þann frelsara, sem aldrei brást. Við áttum sameigin- lega margar unaðsstundir í sam- félagi trúaðra vina í félagsstarfinu. Ég held að þær samfélagsstundir hafí verið Agli mjög dýrmætar. Hann minntist þess oft og sóttist eftir að missa ekki af slíkum stund- um. Oft gladdi hann okkur með sinni léttu og glaðværa lund. Hann lifði eftir orðum postuians: „Verið ávallt glaðir í Drottni. Ég segi aftur verið glaðir." Egill átti oft við vanheilsu að stríða. Þrátt fyrir það var hann mikill gæfumaður. Hann ólst upp á ástríku, kristnu heimili í stóram systkinahópi. Þar fékk hann gott veganesti út í lífíð. Var alltaf mjög kært milli fjölskyldunnar allrar og einnig systkinanna, þegar foreldr- amir vora fallnir frá. Svo eignaðist Egill sitt eigið heimilið hinn 13. apríl 1946. Það var honum mikill gæfudagur. Hann. kvæntist Sigríði Magnúsdóttur. Þau áttu saman yndislegt heimili í meira en 40 ár. Þar ríkti gestrisni og kærleikur. Þangað þótti okkur vin- um þeirra alltaf gott að koma. Vora þau hjónin samrýmd og samhent og var málefni guðsríkis í öndvegi á heimilinu. Þau áttu tvo syni, Stefán, kvænt- an Maríu Aðalsteinsdóttur, og Gunnar, kvæntan Hólmfríði Karls- dóttur. Bamabömin era fímm og vora þau öll mikill gleðigjafí afa og ömmu. Fyrir þrem áram varð Egill fyrir þungu sjúkdómsáfalli. Var það hreint kraftaverk að hann skyldi lifa það af og ná sæmilegri heilsu. Fyrir rúmri viku var hann á ný flutt- ur skyndilega á sjúkrahús. Nú var stundin komin. Eftir þrjá. daga var hann látinn. Við hjónin minnumst hjartkærs vinar með djúpu þakklæti. Við vott- um kærri vinkonu okkar, bömum hennar og öllum öðram aðstandend- um innilegustu samúð og biðjum þeim blessunar Guðs. Ástráður Sigursteindórsson Um þetta leyti vors árið 1947 var ég ráðinn sem fulltrúi á Mál- flutningsskrifstofu Péturs Magnús- sonar, Einars B. Guðmundssonar og Guðlaugs Þorlákssonar, sem þá var til húsa í Austurstræti 7 hér í bænum. Ég hafði starfað á skrif- stofunni um þriggja mánaða skeið árið á undan, en þá var þess kraf- ist að lögfræðinemar hefðu starfað annaðhvort hjá opinbera embætti eða viðurkenndri lögfræðistofu um tveggja mánaða skeið áður en þeir gengju undir lokapróf. Þegar ég fyrst kom á skrifstofuna var þar starfandi ungur verslunarskóla- kandidat, sem var bókhaldari og gjaldkeri, að nafni Egill Th. Sand- holt, sem borinn er til grafar í dag. Mikill þáttur í starfsemi skrifstof- unnar á þeim tíma var fasteignasala og alls kyns eignaumsýsla, en því fylgdu veralegar bókhaldsfærslur, sem þá fóra fram upp á gamla móðinn, allar viðskiptamannabæk- ur handskrifaðar, svo og önnur bókhaldsgögn. Ég byijaði á þessu undirbúningsnámskeiði að vinna með Agli við bókhaldið og fékk þar strax góðan kennara, enda veitti ekki af því, þar sem bókhalds- þekking mín var sáralítil, en hann þá orðinn þjálfaður bókhaldari og hafði raunar starfað hjá þekktum heildsölufyrirtækjum hér í borginni, áður en hann réðst á málflutnings- skrifstofuna. Áfram lágu sporin og þannig hefur líf okkar æxlast, að við höfum verið samstarfsmenn eft- ir það, eða um 40 ára skeið. Ég held ég geti fullyrt að samstarf okkar allan þennan tíma hafi verið algjörlega árekstralaust. Ég minnist þess ekki að nokkurn tíma hafí fallið styggðaryrði milli okkar. Egill var maður glaðsinna og bjartsýnn. Hann var framúrskar- andi samviskusamur og vandaður til orðs og æðis, og það svo, að ég fullyrði að aldrei hafí fallið blóts- yrði af hans vöram. Egill var prúðmenni að eðlisfari, ábyggilegur og samviskusamur í starfi og gekk ávallt þannig frá störfum að kveldi að hann kom að hreinu borði að morgni. Meðan hann var við fulla heilsu kom það ekki fyrir að hann vantaði dag til vinnu og ekki var óreglunni fyrir að fara. Hann smakkaði aldrei vín, en leyfði sér að reykja eina og eina pípu stöku sinnum. Egill var einn af þessum dyggu starfsmönnum, sem vilja at- vinnuveitanda sínum vel og vinna í þeim anda. Egill fæddist hér í Reykjavík 16. maí 1912 og andaðist 5. júní sl. Starfsvettvangur hans var alla tíð hér í bænum og lengst á málflutn- ingsskrifstofu þeirri, sem að ofan getur. Hann var samstarfsmaður þriggja kynslóða af minni ætt, fyrst með föður mínum, Pétri Magnús- syni, síðan mér undirrituðum og nú síðast með Pétri syni mínum. Með þessum orðum vildi ég færa hinum fráfallna vini mínum kveðjur og þakkir fyrir fómfúst starf á liðn- um áratugum í þágu þessarar skrifstofu og jafnframt flytja hon- um látnum persónulegar þakkir mínar og samstarfsfólksins á skrif- stofunni og bera fram samúðar- kveðjur til konu hans, sona og annarra ættingja. Blessuð sé minning hans. Guðmundur Pétursson Nú þegar Egill Sandholt er geng- inn langar mig undirritaðan að minnast hans með nokkram orðum. Við bjuggum í sama húsi á sitt- hvorri hæðinni í 26 ár. Það fer ekki milli mála, að það hljóta að skapast mikil kynni á svo löngum tíma og það get ég sagt með sanni að þau vora góð. Aldrei bar þar skugga á enda var Egill einstakt prúðmenni, glaðlyndur, sannur og átti létt með að slá á létta strengi þegar það átti við. Hann hafði góða frásagnargáfu en lét aldrei orð falia öðram til hnjóðs. Egill var reglu- maður og snyrtimenni sem lýsti sér meðal annars í því hvað hann lagði sig fram að viðhalda sameigninni í sem bestu ásigkomulagi. Það var ánægjulegt ef maður gat gert eitt- hvað fyrir Egil, því hann varð svo innilega þakklátur jafnt þó um smávægilegt atriði væri að ræða. Hin síðari ár átti Egill við heilsu- brest að stríða, en samt reyndi hann að starfa til hins síðasta. Hann hafði unun af vinnu sinni og var þakklátur meðan hann mátti. Ég tel mig ríkari eftir að hafa átt samleið með Agli, manngildi hans kom fram í daglegri breytni við náungann, honum var vel til þeirra sem hann átti samskipti við. Ekki verður ætt Egils rakin hér, en ég og kona mín sendum Sigríði Magnúsdóttur, sonum þeirra, tengdadætram og öðram ættingjum okkar innilegustu samúðarkveðjur. Guð blessi minningu Egils Sand- holts. Helgi Jóhannsson „En mín gæði eru það að vera nálægt Guði, ég hefí gjört Drottinn að athvarfi mínu.“ (Sálm. 73,28.) Þetta var vitnisburður hins glaða Guðs bams, Egils frænda, sem nú hefur verið kallaður heim. Það er engin tilviljun sem ræður dauða- stund, heldur Guð sjálfur og hans ráðsályktun. Tvennar dyr hlýtur hver maður um að ganga, dymar til lífsins þegar hann fæðist, og dauðans við leiðarlok. Þar á maður- inn ekkert val. En biblían bendir okkur á þriðju dymar, dyr trúarinn- ar, sem opna okkur leið að lifandi samfélagi við Jesúm Krist. Hér getur maðurinn valið. Egill valdi ungur að ganga um þessar dyr og varð við það ríkur maður. Ég og eldri systir mín tengdumst systkinum mömmu á Laugavegi sterkum böndum frá bamæsku, enda voram við nokkuð lengi einu bamabömin í ættinni. Þá var Egill ókvæntur og við áttum hann alveg einar. Við vorum víst í uppáhaldi hjá þessum blíðlynda góða frænda, og hann var stórtækur í gjöfum sínum. Ég man að okkur fannst hann hlyti að vera ofsalega ríkur. Og það var raunar rétt, — þó með öðram hætti væri en við systumar þá reiknuðum út. Hann var ríkur af blessun Drottins, og „blessun Drottins auðgar", — hann safnaði fjársjóðum á himni. Og ávallt vildi hann gefa öðram hlutdeild í gæðum sínum. En Egill var ekki ýkja lengi einsamall, hann hvíslaði Ieyndar- málinu að okkur litlu frænkunum, hann átti kærastu, og við voram ekki lítið stoltar jrfír trúnaði hans. Innra með mér leyndist þó einhver ótti um að nú væri ég að „missa" Egil frænda. En það leið ekki á löngu uns ég uppgötvaði, að ekki einasta var frændinn samur áfram, heldur hafði ég líka eignast forláta frænku. Egill og Sigga, Sigríður Magnús- dóttir Sandholt, gengu í hjónaband hinn 13. apríl 1946 og eignuðust tvo syni, Stefán og Gunnar Magn- ús. Þegar sá eldri fæddist réðst ég bamfóstra á Gullteig og það var ógleymanlegur tími, sem ég minnist þakklátum huga. Stefán er kvæntur Maríu Aðalsteinsdóttur og eiga þau 3 böm, elsta nafna afa síns, Egil, sem er nýfermdur. Veit ég að hann á síðar eftir að gleðjast yfír því að afi fékk að eiga þann dag með honum. Eiginkona Gunnars er Hólmfríður Karlsdóttir og eiga þau 2 börn. Þegar ég sjálf eignaðist flöl- skyldu héldu tengslin áfram að styrkjast. Mikil gestrisni einkenndi heimili Egils og Siggu og ófá spor- in sem þangað lágu. Þau höfðu lag á að láta öllum líða vel hjá sér. Við hjónin og bömin okkar þökkum ekki síst fyrirbænir sem fylgdu okkur, er við héldum utan til kristni- boðsstarfa. Síðar áttum við náið samstarf innan KFUM-K og Kristniboðssambandsins. Þar slógu hjörtun í takt, og kærleikur Egils og Siggu til málefnis Drottins var auðsýndur í orði og verki af þeim stórhug, sem þeim var svo eiginleg- ur. Um langan tíma starfaði ég með Agli á málflutningsskrifstofu Guð- mundar Péturssonar, Axels Einars- sonar og Péturs Guðmundarsonar, og á vinnustað hans verður hans lengi saknað. Minningamar era ó- teljandi þegar Egill er annars vegar því hann var allt í senn, góður frændi, vinur og samstarfsmaður. Hann predikaði ekki úr ræðu- stól, en líf hans og vitnisburður var áhrifarík ræða. Hann gat talað við alla og allir gátu talað við hann. Hiklaust játaði hann trú sína á frels- arann Jesúm Krist og lofaði Guð fyrir velgjörðir hans við sig. Jafnvel þrautadalurinn, sem hann gekk um þegar hann slasaðist alvarlega fyrir rúmlega þremur árum varð honum dásamleg reynsla um mátt Guðs og kærleika til að líkna og lækna. Hinn 16. maí sl. átti Egill 75 ára afmæli, sem hann minntist á eftir- minnilegan hátt í faðmi nánustu fjölskyldu. Er það þeim nú dýrmæt minning, svo fersk og ný og umfram allt hlý, því þá lék Egill á als oddi og litlir sem stórir nutu góðra sam- verastunda. Kátur og kærleiksríkur gekk hann gegnum lífið og öraggur fól hann sig og sína Guði á kveðju- stund. Ég og fjölskylda mín þökkum Guði af hjarta fyrir Egil frænda og biðjum Guð að styrkja ykkur og leiða, elsku Sigga, Stefán og Gunn- ar og fjölskyldur. Katrin Þ. Guðlaugsdóttir Kveðja frá sljórn KFUM Egill Sandholt lærði ungur að árum að leggja líf sitt og ráð í hend- ur Drottins. Æviskeið hans upp frá því bar þess merki að hann vildi bera vitni um frelsarann Jesúm Krist og vinna að framgangi ríkis hans hér á jörð. Egill starfaði í KFUM mestalla ævi sína. Um tíma sat hann í stjórn Skógarmanna KFUM og átti þátt í að byggja upp og bæta aðstöðu í sumarbúðunum. I öðra starfí fé- lagsins var hann öflugur bakhjarl. Það átti ekki við Egil að sækjast eftir titlum eða áberandi stöðum en hann var ómetanlegur stuðn- ingsmaður í verki þegar mest þurfti á að halda og þar skipti ljúflyndi hans miklu máli. Egill var glaðvær og hressilegur í allri framgöngu en átti einnig til mikla hlýju og við yngri mennimir í KFUM fundum umhyggjuna sem hann bar fyrir okkur og starfí félagsins. Núna hefur Egill fullnað skeið sitt hér á jörð. Andlát hans kom þeim sem til þekktu ekki á óvart, því hann átti við mikið þeilsuleysi að stríða síðustu árin. KFUM hefur misst einn sinna trúföstu öldunga. Við þökkum Guði fyrir Egil Sand- holt og biðjum ástvinum hans blessunar Guðs í söknuði þeirra. Ólafur Jóhannsson Það var á 75. afmælisdegi föður míns, Þorkels G. Sigurbjömssonar, þann 3. júní sl. að mér og fjöl- skyldu minni barst sú frétt að annar af tveimur bestu vinum pabba hefði verið fluttur á sjúkrahús í skyndi þá um morgunninn. Það setti skugga á hátíðlegan dag, Egil vant- aði til að samgleðjast pabba en þeir höfðu verið eins nánir vinir og hægt er að vera í 70 ár eða frá því þeir renndu sér á magasleða niður Vitastíg 5 ára gamlir. Það var svo tveimur dögum síðar, þann 5. júní, að pabbi hringdi í mig í vinnuna og sagði við mig „Sigurbjöm minn, hann Egill vinur þinn er dáinn". Ég átti erfítt með að einbeita mér þann tíma sem ég átti eftir í vinnu þennan dag. Þegar heim var komið drógum við Laufey, konan mín, okkur orð sem standa í Jóh. 10 27—30. „Mínir sauðir heyra raust mína og ég þekki þá og þeir fylgja mér. Ég gef þeim eilíft líf og þeir skulu aldrei að eilífu glatast og engin skal slíta þá úr hendi minni. Faðir minn, sem hefur gefíð mér þá er meiri en allir aðrir og enginn getur slitið þá úr hendi föðurins. Ég og faðirinn erum eitt.“ Þetta era góð orð sem ég vil senda elsku Siggu og fjölskyldu hennar allri á þessari stundu. Þeir vora fjórir vinimir sem höfðu bundist sérstökum vinarböndum, þ.e.a.s. Friðrik Vigfússon, Sigurður Guðjónsson, Egill og pabbi. Sigurð- ur dó ungur og fyrir mína tíð þó svo mér fyndist ég hafa þekkt hann af skemmtilegum sögum þeirra fé- laganna. Það var margt sem þeir félagamir aðhöfðust bæði í gamni og alvöra, hef ég heyrt svo margar skemmtilegar minningar að ég hálf öfundaði þá að hafa ekki verið með. Egill var uppalinn í KFUM eins og pabbi og snemma tóku þeir virk- an þátt í starfí þess félags. í gegnum foreldra sína og KFUM eignuðust þeir lifandi trú á Jesú Krist sem persónulegan frelsara sinn og eilífan lífgjafa. Seinna urðu þeir svo áhugasamir þátttakendur ý sumarstarfí KFUM í Vatnaskógi. Árið 1945 voru þeir svo tveir af sautján stofnendum Gídeonfélags- ins á íslandi. Pabbi var gerður að fyrsta forseta þess félags og Egill var fyrsti varaforsetinn. Egill tók virkan þátt í starfi Gídeonfélaganna allt frá stofnun til dauðadags. Síðast var Egill á Gídeon-fundi tæpum fjóram sólarhringum áður en hann dó. Fyrir hönd Landssam- bands Gídeonfélaga á íslandi vil ég leyfa mér að fá að þakka Agli fyr- ir hans fómfúsa starf í þágu félagsins, trúfesti og fyrirbænir allt til síðustu stundar. Þeir vora sérstakir vinir, Egill, Fiddi og Bóbó eins og þeir voru kallaðir, mér fannst ég alltaf vera einn af þeim. Egill skipaði sér- stakan sess í mínum huga og eru fáir menn sem mér hefur þótt jafn vænt um um ævina og Egill. Ég var ekki gamall þegar ég fór að leggja leið mína á heimili Egils og Siggu á Gullteig 18. Þangað var alltaf gott að koma, nóg var um að tala og ekki spillti glaðlyndið og húmorinn sem ég kunni svo vel að meta. Oft kaus ég frekar að fara til Egils og Siggu á kvöldin heldur en hitta jafnaldra mína. Mér fannst Egill alltaf vera jafnaldri minn, allt frá fyrstu tíð þó svo hann væri 52 áram eldri en ég. í Agli og Siggu átti ég vini traustari en nokkra aðra. Einlæga kristna vini sem gátu

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.