Morgunblaðið - 31.03.1988, Síða 12

Morgunblaðið - 31.03.1988, Síða 12
12 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR Sl, MARZ ,1988 Nú þegar vorilmurinn fyllir loftið ætlar Pólýfónkórinn að bæta enn á hljóminn, heldur okkur Sönglistahátíð í Háskólabiói helgina eftir páska, 9. og 10. april. Tilefnið er ekki aðeins vorkoman og sönggleðin einber, heldur er verið að halda upp á 30 ára kórafmæli. „Tónlist, sem allir vilja heyra,“ segir i yfirskrift tónleikanna og er ekki ofmælt, því efnisskráin er eins - og perluband úr dýrgripaskríni tónlistarinnar. Þama flytur kór og Sin- fóníu hljómsveitin aukin, samtals 220 manns, verk og brot úr verkum tón- skáldanna Monteverdis, Bachs, Wagners, Verdis, Bizets, Rossinis og Orffs. Einsöngvarar eru Elísabet Eiríksdóttir, Ásdís Gísla- dóttir, Gunnar Guðbjömsson, Elísa- bet Erlingsdóttir, Sigríður Ella Magnúsdóttir og Kristinn Sig- mundsson, sem öll hafa tekið þátt í starfí kórsins áður. Og þessum fríða flokki stjómar Ingólfur Guð- brandsson nú eins og endranær árin þrjátiu. Kórinn sjálfur er skipaður 130 manns, sem hefur æft drjúgum nú í vetur. Segir sig sjálft að 130 radd- ir renna ekki saman í eina, fyrr en eftir langa og stranga þjálfun, sem hefur að hluta farið fram undan- famar vikur og í vetur, en að hluta undanfarin ár, því þó alltaf bætist nýir kórfélagar við á haustin, þá er um þriðjungur kórsins söngfólk, sem hefur verið í kómum í lengri eða skemmri tíma. Dqúg vinna, takmarkalaus ánægja Þegar kórinn er kominn á svið og tónlistin líður fram fyrirhafnar- laust að því er virðist, er erfítt að gera sér grein fyrir að að baki árangri liggur gegndarlaus vinna, blóð, sviti og tár má segja. Uppsker- an fyrir okkur í salnum em eftir- minnilegir tónleikar, þar sem við heyrum verk, sem eru kjaminn í því besta, sem mannskepnan hefur afrekað. En kórfólkið ... hvað hef- ur það upp úr krafsinu, hvernig er hægt að fá 130 manns til að vinna og vinna og vinna kauplaust til þess að fá að syngja á tónleikum? Á æfíngu um daginn svömðu nokkrir kórfélagar þeirri spumingu og öðram ... Eins og önnur skipuleg starfsemi á kórinn sér auðvitað stjóm. í henni em Kristján Már Siguijónsson formaður, Ólöf Magnúsdóttir, vara- formaður, Margrét Brynjólfsdóttir og Auður Hafsteinsdóttir. Það þarf ekki að tala lengi við þau, til að fínna að þátttaka í kór- starfínu er greinilega einkar auðg- andi sálarlega. Ólöf segist hafa áhuga á að syngja þessa tónlist. „Ég kem iðulega hingað dauð- þreytt, vinn í erilsömu starfi í banka, en það fyllir lífíð hamingju að komast inn í þessa tónlist, sem er svo lifandi, þó hún sé margra alda gömul. Þess vegna komum við aftur og aftur, við konumar tilbún- ar að stökkva frá eiginmanni, böm- um og uppvaski." Eitthvað er það, sem fær fólk til að sleppa vinnu og aukavinnu, ef með þarf, þó engin fjárhagsleg umbun fáist.. . og það á tímum, þegar peningar virðast stjóma svo miklu í lífí fólks. Ólöf undirstrikar líka að það sé ekki aðeins verið að sjmgja, heldur sé þetta strangur skóli, því stjómand- inn sé stórkostlegur kennari. Kristján tekur mjög undir það, segist hafa sungið í mörgum kórum í tveimur löndum og þykist sannar- lega ekki svikinn af starfínu í þess- um kór. „Stjómandinn er kunnáttu- maður í söng og reynsla hans kem- ur okkur öllum til góða. Sé farið rétt eftir leiðbeiningum hans, þreyt- umst við aldrei að syngja. Og þó við séum að stagla í gegnum verk, læra ný verk, þá emm við fyrst og fremst að læra söng.“ m Svipmynd af æfingu ... söngur er ekki aðeins að syngja, heldur líka að hlusta. Tómlistsem eflii' ogstyrkir ... bæði flytjendur ogáheyrendur Þreytt á æfingar, endur- nærð heim Auður bætir við að svo hafi Ing- ólfur þessa ótrúlegu elju, sem smiti frá sér. „Eins og fleiri, kem ég iðu- lega þreytt á æfíngu og fínnst ég ekkert geta. Hann gerir sér grein fyrir hvað við getum, brýnir okkur og hvetur, ef honum fínnst við vera undir getu... og þá gengur það eftir. Hér er gott fólk, sem allt ætlar að gera vel.“ Verkefnin á tónleikunum em valin vegna þess hve þau em stór- kostleg tónlist, skemmtileg verk, en þau em líka valin til að kórinn eflist við glímuna við þau og greini- legt að kórfélagar ætla ekki að láta sitt eftir liggja í þeirri viðureign. í kómum er að fínna fólk frá fímmt- án ára og upp í sextugt, atvinnu- fólk í tónlist og algjörir byijendur. Söngurinn krefst mikils, svo það situr enginn eftir, nema-þeir sem em tilbúnir að gefa sig í hann heils- hugar. Margrét hefur orð á að þeir, sem ekki treysti sér í vinnuna, helt- ist fljótt úr lestinni. „Eftir sitja þeir, sem em nógu.harðir og stað- fastir." En stundum sækja efa- semdir á ... Ólöf man eftir að hafa farið hálfgrátandi heim af æfíngu, sannfærð um að nú gæti hún ekki meir og að ekkert lægi fyrir annað en að hætta. En daginn eftir var allt gleymt og grafið og hún mætti á næstu æfíngu, tvíefld. Kristján hefur orð á að það hái kómum að eiga sér engan fastan, fjárhagslegan bakhjarl, enga undir- stöðu. Kórinn njóti engra opinberra styrkja, utan æfíngaaðstöðu, sem félagar séu sannarlega þakklátir fyrir. En svona starf þrífst á einum manni og ef Ingólfur hætti, þá leys- ist kórinn upp. Það nægir að benda á örlög annarra stórkóra. Það er greinilega uggur í kór- stjóminni vegna framtíðarinnar. Kórinn verður að takast á við stór verkefni til að eflast og styrkjast, en þau em dýr. En hér geta tónlist- aráiiugamenn lagt sitt fram, stutt við kórinn í raun, með því að mæta dyggilega þegar kórinn boðar til Kórstjórinn á æfingu fyrir Sönglistahátíðina. Litið inn á æfingu hjá Pólýfónkórnum í tilefni afmælistónleika 9. og 10. apríl, rætt við nokkra kórfélaga og stjórnanda kórsins, Ingólf Guðbrandsson tónleika. Þegar hér er komið sögu er stjómin farin að ókyrrast í sætinu, því frammi heyrist kórinn syngja af krafti og nú vilja þau gjaman slást í hópinn. Og hljómurinn er öfugur og sterkur, verið að æfa Carminu burana, tónlist Carls Orffs við miðaldatexta, áhrifamikil blanda gamals og nýs, steypt í eina, hrífandi heild. Það er laugardags- síðdegi, gott veður úti og fyrirtaks skíðafæri fyrir þá sem það kjósa. Samt sitja rúmlega hundrað manns þama frammi og láta eins og ekk- ert í heiminum skipti meira máli en að syngja þessa tónlist. Forvitni- legt að spyija nokkur fleiri hvað dragi þau að kórsöngnum ... Laufey Kristjánsdóttir byijaði í kómum í haust. Söng í skólakór sem krakki, þótti það gaman og langaði alltaf í kór, þó hún léti það dragast í mörg ár. Hún er á því að það sé stórkostlegt að hafa feng- ið tækifæri til að vera með. Hefur reynt það sama og fleiri nefna.. • að hingað komi hún oft þreytt, en þrátt fyrir álagið á æfíngum, þegar allir em keyrðir til hins ítrasta, þá hjálpi tónlistin fólki að slaka á og hún fari óþreytt heim. „Ingólfur er líka frábær stjómandi og sterkur persónuleiki, enda sýnir sig að það er ekki af engu, að fólk slæst í hópinn. Söngurinn hér opnar líka dyr að tónlistinni. Ég hef alltaf hlustað talsvert, en aldrei eins mik- ið og nú og það eitt er gefandi. Ég vona innilega að við eigum kost á að halda áfram starfínu í þessum kór.“ Ögun, sem skilar sér víða Kristín Sigurðardóttir tekur und- ir orð Laufeyjar um áframhaldandi starf. „Annars yrði stórt gat í tón- listarlífinu hér.“ Kristín byijaði í kómum fyrir fjórum ámm, þá að- eins sextán ára. „Ég slæddist óvart hingað inn og bjóst alls ekki við að ílendast héma, eins og ég hef gert.“ Upp úr kórsöngnum fékk hún brennandi áhuga á söng og er núna komin í söngnám, auk þess að vera í fjölbrautaskóla, svo líf hennar hefur sannarlega tekið óvæntum breytingum í kjölfar kórstarfsins. „í söngnáminu þarf mikla ögun, sem skilar sér jafnt í öðm námi og yfírleitt alls staðar." Kristín er ekki í vafa um að tónleikamir verði mjög sérstakir, því öll þessi verk séu hvert öðm stórkostlegri áheymar og skemmtileg í söng, svo kórinn eigi auðvelt með að leggja sig allan fram. En hvemig er með hvem og einn kórfélaga, fínnst honum hann skipta miklu máli í svo stómm hópi? Kristín svarar eindregið að svo sé. „Kórinn þarf að verða einn hljóm- ur, ein rödd, og til að svo megi verða, skiptir hver og einn svo miklu máli. Allir verða að vera með réttan tón.“ Magnús Jóhannsson hefur verið í kómum í vetur í fyrsta skipti um

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.