Morgunblaðið - 14.07.1999, Qupperneq 38

Morgunblaðið - 14.07.1999, Qupperneq 38
if*8 MIÐVIKUDAGUR 14. JÚLÍ 1999 MINNNGAR MORGUNBLAÐIÐ MAGNUS GUÐMUNDUR MAGNÚSSON + Magnús Guð- mundur Magn- ússon fæddist í Reykjavík 22. des- ember 1973. Hann lést 29. j'úní síðast- liðinn. Utför hans fór fram 7. júlí. Elsku Guðmundur minn, það er erfitt að sætta sig við að þú sért farinn frá okkur sem unnum þér en innst í hjarta mínu veit ég að við eigum öll eftir að hittast aftur hjá Guði. Ég veit að amma okkar Erla, sem litla stelpan þín var skírð í höfuðið á, tekur á móti þér með opnum örmum og gætir þín þangað til við hittumst aftur. Ég er bundin við hjólastól og á erfitt með ýmsa hluti og bróðir minn var alltaf tilbúinn að rétta mér hjálp- arhönd við hvert smáviðvik og var hann þannig við alla sem til hans leituðu. Þetta lýsir því best hvað hann var yndislegur og góður dreng- ur. Fyrir stuttu fór ég með honum og fjölskyldu hans í sund, það var góður dagur og yndislegt að sjá hvað '•■í'iann var góður faðir við litlu stúlk- una sína og gaman að eyða þessum degi með honum og fjölskyldu hans. Ég hugsa um lífið. Lífið er eilíft. Menn fæðast, aftur og aftur. Lífið erhringrás. (Asdis Jenna Astráðsd.) Elsku bróðir minn, takk fyrir allt sem þú gafst mér. Guð varðveiti þig. mun aldrei gleyma þér. Þín systir, Hulda. Elsku Maggi minn! Nú ert þú far- inn frá okkur á svo snöggan hátt að við sem eftir lifum setjumst niður hljóð og minningamar um þig hrannast upp. Minningar um ljúfan dreng og hjálpsaman sem var ætíð fyrstur á vettvang þegar ég þurfti einhverja hjálp að fá. Minningamar um góða matinn sem þú hafðir svo gaman af að gera og láta aðra njóta. Minningamar um allar ferðirnar mínar norður til ykkar og allar góðu stundirnar með ykkur þar. Minning- arnar um að fá að vera við hlið þér f^'ið fæðingu litlu dóttur ykkar sem nú vermir hjörtu okkar allra og fær- ir okkur trú á lífið og tilgang þess. Minningarnar um sumarbústaðinn sem við fjölskyldan erum að byggja saman og átt þú ófá handarverkin þar sem aldrei mást burtu. Með síð- ustu verkum þínum þar var sand- kassinn sem þú smíðaðir fyrir litlu dóttur þína og öll hin börnin. Maggi minn, ég veit að nú ert þú á góðum stað og færð þar alla þá hjálp sem þú þarft á að halda. Maggi minn, ég varð svo rík af því að fá að kynnast þér og fylgjast með allri þeirri elsku og þeim kærleik sem þú gafst dóttur minni og hún þér. Ég bið almáttugan Guð að leiða -jjoig og gefa Margréti dóttur minni þann styrk sem hún þarf á að halda og litlu Erlu Mist. Ég votta Kristínu, móður Magnús- ar, Magnúsi föður hans, Bimi afa hans, systkinum hans, þeim Huldu, Birni og Evu Rakel, og öllum öðrum sem eiga um sárt að binda vegna frá- fallsins mína dýpstu samúð í þessari miklu sorg. Erna tengda- mamma. Minningar úr Árbæn- um. Lífið er hafsjór augnablika sem saman mynda ævi hvers manns ... hvers vinar. Þau kunna að týna mikilvægi sínu um stund en þau hverfa aldrei því þau gera okkur að því sem við erum. Sá tími sem við vinimir eyddum saman hefur alltaf virst án enda ... en allt tekur enda um síðir. Sumar lífsins er alltaf of stutt. Og nú skilur það okkur eftir agndofa; Maggi Gummi er farinn. Æskuvinur okkur er farinn. Hans sumar er liðið en við sem eftir stöndum fögnum minning- unum sem Maggi skildi eftir. Minn- ingum sem lituðu vinahópinn og mörkuðu spor í okkur alla. I dag rata þær aftur í huga okkar. Okkur vinun- um úr Árbænum er enn í fersku minni þau ár sem við eyddum þar sem böm ... böm sem síðar gengu saman inn í áhyggjuleysi unglingsáranna og deildu bæði gleði og sorg í lífi hver annars. Innan örfárra mánaða hefðum við fagnað tuttugu ára vinaafmæli. Saman mynduðum við vinimir sterk- an kjama og innan hans hafði Maggi Gummi stórt hlutverk. Taugamar eru sterkar því bróðurtilfinningin sem sameinaði okkur er sterk og hún mun ávallt lifa með okkur. Það er líkt og í gær sem við vinimir lékum okkur saman í portum Arbæjar, á skólavell- inum og víðar. Maggi Gummi kom inn í vinahópinn á sjötta ári. Nautsterkur og svarthærður prakkari sem gaf ekkert eftir við að koma sér á þann stall í hópnum sem hann átti skilið. Maggi fangaði athygli okkar með ódrepandi metnað og vilja til að gera sífellt betur. Styrkurinn dreif hann áfram. En það var ekki aðeins kraft- urinn og metnaðurinn sem einkenndi Magga - vináttan var honum í blóð borin. Betri vin var ekki hægt að hugsa sér. Hann stóð með okkur öll- um í hverju sem er. Hveiju sem er. Ógleymanlegar eru eftirmiðdags- veislumar sem við vinimir sóttum á heimili Magga á hveijum degi eftir skóla. Síðan lá leiðin um götur Arbæj- ar, á fótboltaæfingar eða leikvelli hverfisins þar sem framkvæmd voru einhver skemmtilegustu strákapör sem um getur í sögu hverfisins. Enn í dag lifa sögusagnimar innan veggja Arbæjarskóla. Þeir sem hafa upplifað það, vita hversu sterk vinátta getur orðið þegar menn deila næstum öllu frá 6 ára aldri og fram að stúdents- prófi. Við erum sannfærðir um að við hittumst síðar - hvenær skiptir ekki máli því þegar eitt sinn búið er að skjóta sálarrótum þá hvorki slitna þær né dofna. Við munum fylgjast með fjölskyldu þinni og veita henni allan þann styrk sem við getum veitt. Það er þannig vinátta sem þú gafst okkur og það er þannig vinátta sem þú uppskerð. Megi guð styrkja Mar- gréti, Erlu, Kristínu, Magnús, Bjössa og Huldu. Fyrir hönd allra í vinahópnum, Bjarki og Brynjar Péturssynir. Orð fá ekki lýst þeirri tilfinningu sem greip mig þegar ég frétti um and- lát Magnúsar Guðmundar, eða Skilafrestur minningargreina EIGI minningargrein að birtast á útfarardegi (eða í sunnudagsblaði ef útför er á mánudegi), er skilafrestur sem hér segir: í sunnudags- og þriðjudagsblað þarf grein að berast fyrir hádegi á föstudag. I miðviku- dags-, fimmtudags-, föstudags- og laugardagsblað þarf greinin að ber- ast fyrir hádegi tveimur virkum dögum fyrir birtingardag. Berist grein eftir að skilafrestur er útrunninn eða eftir að útför hefur farið fram, er ekki unnt að lofa ákveðnum birtingardegi. Þar sem pláss er takmarkað getur þurft að fresta birtingu greina, enda þótt þær berist innan hins tiltekna skilafrests. Magga, eins og við félagamir kölluð- um hann alltaf. Allt of stutt fékkst þú að dvelja hér á meðal okkar en ég hrósa þó happi yfir að hafa kynnst þér því þú varst góður vinur. Nú hef ég einungis minningamar og er mér ljúft að hugsa til alira okkar samveru- stunda. Nú er höggvið stórt skarð í vinahópinn sem verður ekki fyllt. Megi góður Guð vemda þig og geyma. Eg votta Margréti, Erlu Mist og öðrum aðstandendum mína dýpstu samúð. Krisiján Árnason. Kæri vinur. Með fáeinum orðum langar mig til að kveðja þig hinsta sinni. Tími. Af honum er víst nóg, en þó af svo skomum skammti. Því mið- ur er það svo að maður er gjarn á að skjóta hlutum á frest, hlutum sem enga bið þola - eftir á að hyggja. Frá morgni tfl kvölds er vaktin staðin og veraldlegum hlutum sinnt eins og væra þeir böm manns. Aðeins með því að gefa okkur tíma til að sinna því, sem okkur er kærast, uppskerum við raunverulegan árangur erfiðisins og lífsfyllingu. Þegar sorgin ber að dyr- um, þá er það einmitt tíminn, og minningamar sem hjálpa okkur að brúa að litlu leyti það skarð sem myndast hefur. Frá því við kynntumst árið 1992 höfum við átt margar góðar stundir saman. Ferðalög okkar til Eyja, Þórs- merkurferðir og helgar í sumarbú- staðnum á Laugarvatni. Páskaferðin okkar til Akureyrar í vitlausu veðri og hestaferðin um miðja nótt sem endaði með ósköpum. Hæfileikar þínir í mat- argerð vora rómaðir og myndarskap- urinn alls staðar þar sem þín naut við. Skapfesta þín og rólyndi ásamt hæversku brosi era sem greypt í huga mér og verða um ókomna tíð. Þú áttir yndislega konu og dóttur. Góð mennt- un hafði skilað sér í góðu starfi og framtíðin var björt. Minningin um góðan vin hjálpar mér að fást við breytta sýn. Hvíl í friði. Elsku Magga og Erla Mist, mínai- dýpstu samúðarkveðjur, megi drott- inn styðja ykkur í ykkar miklu sorg. Þinn vinur, Kolbeinn. Elsku besti Maggi! Þegar þú ert farinn frá okkur skilj- um við hve mikið þú varst okkur og hversu mikilvægur þú varst okkur öll- um. Það er erfitt að horfa svona á eftir góðum vini, vitandi það að maður fær aldrei að berja hann augum aftur, í það minnsta ekki í okkar lifenda lífi. En eins og skáldið sagði og komst svo réttilega að orði, þá er „gæfan gler og svo grátlega brothætt hún reyndist þér“ og það má Guð vita, Maggi minn, að grjótið er víða. Við spumingunum sem sækja að okkur og eiga sjálfsagt eftir að angra okkur alla ævi, era til ótal svör en mitt svar er sama svarið og ég gaf litlu dóttur þinni, litla sólar- geislanum okkar: ,Að Guð hafi vantað svo ósköp mikið svona góðan, dugleg- an og yndislegan mann til að hjálpa sér þama uppi, að hann bara varð að taka hann frá okkur.“ Já, þeir deyja ungir sem guðimir elska mest. En þú mátt vita það, að þú átt svo stórt pláss í hjarta okkar allra og þú lifir með okkur og í okkur um alla eilífð. Við grátum þig og syrgjum og það kann að hryggja þig að sjá okkur svo döpur, en mundu okkur ... því við munum alltaf muna þig. Ása. Sú sorgarfregn barst mér morgun- inn 30. júní að Gummi, eins og við fjöl- skyldan kölluðum hann gjaman, væri látinn. Þetta var svo óraunverulegt. Ungur maður í blóma lífsins, en vegir guðs era órannsakanlegir. Elsku Gummi minn, við kynntumst í Safamýrinni þar sem við bjuggum í sömu götu til sjö ára aldurs. Fyrst man ég eftir okkur saman íjögurra, fimm ára þegar þú kenndir mér að reima. Ég reimaði skóna af allri fjöl- skyldunni og þú varst voða stoltur af mér á eftir og fannst þér hafa tekist vel til með kennsluna. Annars var ég nú hálfpartinn alltaf að passa þig á þessum fyrstu áram okkar þar sem ég var hærri í loftinu en aðeins nokkram mánuðum eldri. Leið okkar lá í Árbæ- inn sama árið og þar hélt skólaganga okkar áfram til loka grunnskólans. Við völdum ekki sama framhaldsskól- ann en þar sem mæður okkar era miklar vinkonur og Robbi bróðir og þú góðir vinir hittumst við alltaf reglulega. Mikill samgangur hefur því verið meðal fjölskyldna okkar gegn- um árin. Ég minnist þess þegar ég heimsótti Robba bróður á Akureyri þar sem þið Iögðuð stund á nám í sjávarútvegs- fræðum en við áttum góðar stundir saman þá helgi. Ymis atvik voru rifjuð upp og það var mikið hlegið, enda af nógu að taka. Mér er einstaklega minnisstætt í vetur þegar þið Magga vorað viðstödd skímina hennnar Ólafar Róbertsdóttur en þá söng Magga svo fallega fyrir okkur í kirkj- unni. Það leyndi sér ekki á svipnum hversu stoltur þú varst af unnustu þinni; þú ljómaðir allur á meðan hún söng og ég gat ekki annað en gefið þvi gaum. Þá hitti ég líka sólargeislann ykkar Möggu, hana Erlu Mist. Þær mæðgur hafa nú misst mikið. Elsku Gummi minn, ég er viss um að þú ert í góðum höndum hjá henni Erlu ömmu þinni núna. Um leið og ég kveð þig með þessari vísu Gummi minn vil ég þakka þér allar samvera- stundimar í gegnum árin, minning- amar mun ég varðveita vel. Deyrfé deyja frændur, deyr sjálfur ið sama. En orðstír deyr aldregi hveim er sér góðan getur. (Hávamál) Elsku Magga, Erla Mist, Kristín, Magnús, Hulda, Bjössi og aðrir ást- vinir. Missir ykkar er mikill. Megi guð styrkja ykkur og blessa í þessari miklu sorg. Mínar innilegustu samúð- arkveðjur. Bima Rún Gi'sladóttir. Elsku Maggi. Aldrei hefði mig granað að ég þyrfti að kveðja þig hinsta sinni, svona snemma og svona snöggt. Þú tengdist mér á margan hátt. Fjölskylda þín hefur lengi verið vina- fjölskylda minnar þar sem við voram nágrannar alla mína æsku og ung- lingsár. Systkini mín sátu með þér skólagönguna og var alla tíð mikill og góður vinskapur milli okkar allra og þá sérstaklega þín og Róberts bróður míns. Það var helst vegna þess sam- bands sem ég hitti þig nú í seinni tíð og fékk að kynnast Möggu þinni og Erlu Mist. Þú sem áttir allt lífið framundan, áttir yndislega unnustu og yndislegt barn, ástríka fjölskyldu og góða vini. Þér gekk vel í námi og leið ekki lang- ur tími þar til þú fékkst góða vinnu sem þú sinntir svo vel og fékkst mikið hrós fyrir. En eitt náðir þú að fela. Það var þessi hryllilegi sjúkdómur sem þú þjáðist af og hefur hann nú leitt þig til grafar. Það er fátt sem er sorglegra en nákvæmlega þetta. Ég hef því miður ekki tækifæri til að fylgja þér til hinstu grafar, þar sem ég er staddur í Frakklandi, en sendi öllum ástvinum þínum mínar dýpstu samúðarkveðjur og þá sérstaklega Möggu og Erlu Mist, Kristínu, Huldu, Bjössa og Magnúsi. Þið hafið mikið missL „ , Eggert Gislason. Með nokkram fátæklegum orðum, sem mega sín lítils, viljum við minnast látins vinar. Metnaðargjam, traustur og hrein- skilinn era orð sem lýsa Magga hvað best. Það var sama hvað hann tók sér fyrir hendur, öllu skilaði hann frá sér eins og best var á kosið. Eflaust mun minningin um eljusemi og dugnað hans veita okkur styrk og vísa okkur rétta leið við lausn þeirra verkefna sem okkar bíða. Kynni okkar af Magga og Möggu hófúst í MS þaðan sem við útskrifuð- umst öll vorið 1993. Haustið 1994 lágu leiðir okkar fjögun’a aftur saman þeg- ar við hófúm nám við Háskólann á Akureyri, eins og reyndar fleiri úr okkar útskriftarhópi. Með okkur tók- ust góð kynni þau þrjú ár sem við bjuggum á Útsteini og oft var rölt á milli íbúða í ýmsum erindagjörðum. Þegar við fluttum aftur til Reykjavík- ur að námi loknu var lengra á milli okkar og af þeim sökum heimsóknim- ar ekki eins tíðar. Þó var einn staður sem við stunduðum sameiginlega og þar hittumst við oft um helgar með bömin okkar, þau Erlu Mist og Eyþór Daða, en það var í sundlauginni í Ár- bæ. Við biðjum góðan Guð um styrk Möggu og Erlu Mist til handa ásamt annarra aðstandenda og vina. Haukur, Guðrún og Eyþór Daði. JÓN HALLDÓRSSON + Jón Halldórson fæddist í Reykjavík 25. júlí 1919. Hann lést á sjúkrahúsi Reykja- víkur 28. júní síð- astliðinn. títför hans fór fram 6. júlí. Það var afskaplega sorglegt fyrir mig að fá símhringingu hing- að til mín í Connect- icut kl. 8 í morgun frá Lillu systur minni á íslandi með dánar- fregn Jóns bróður okkar. Það var aðeins vika síðan ég hafði séð hann síðast og kvatt hann á Borg- arspítalanum og kvaddi hann svo aftur í símanum daginn eftir, bara rétt áður en ég fór af stað til Keflavíkur til að fljúga út til New York. Þá fannst mér hann vera að mestu leyti vongóður um framför sína og hann var að vona og hlakka til að geta komist heim til sín aftur eftir 11 mán- aða dvöl á Borgar- spítalanum og á Reykjalundi eftir vonda bflslysið sem hann lenti í síðastlið- inn júlímánuð. Hann var meira að segja að vonast til að geta far- ið að keyra aftur og að kaupa sér nýjan bíl og aldrei heyrði ég hann kvarta. Ekki vissi ég heldur þá að ég myndi aldrei framar sjá hann aftur á lífi. Það eru fjöldamörg ár síðan ég hef verið á fslandi í maí- og júní- mánuðum, en í þetta sinn kom ég til íslands 24. maí. Ég er þess vegna svo mikið þakklát fyrir það að ég skuli hafa getað heimsótt hann mörgum sinnum á Borgar- spítalann, talað við hann um eitt og annað og meira að segja spilað á spil við hann á meðan ég var á íslandi. Nonni bróðir var bráðfallegur drengur sem barn og á táningsár- unum var hann mjög eftirsóttur af ungmeyjunum í Reykjavík. Á meðan hann var loftskeytamaður á „fossunum" sigldu skipin oft til New York. Þá kom Nonni bróðir oft og mörgum sinnum heim til mín í Manhasset á Long Island og stundum hitti ég hann í New York. Hann og Gauja, konan hans, komu líka til mín í frí bæði á Long Island og í Palm Beach á Florida. Ég og synir mínir, Neil Hall- dór, Jón og Erik Zobler og fjöl- skyldur þeirra sendum einlæg- ustu og hjartanlegustu samúðar- kveðjur til Gauju, konu Jóns, Rósu, dóttur hans, og barnanna hennar og barnabarnanna og til Lillu systur minnar líka. Hann var „góður drengur", hann „uncle Jón“. Þá kveð ég þig núna fyrir fullt og allt með miklum söknuði, elsku bróðir minn, og ég mun geyma allar mínar minningar um þig í hjarta mínu. Anna Halldórs Zobler Ferris.

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.