Morgunblaðið - 19.08.2000, Síða 54

Morgunblaðið - 19.08.2000, Síða 54
MINNINGAR ^54 LAUGARDAGUR 19. ÁGÚST 2000 MORGUNBLAÐIÐ STEINDÓR JÓNAT- * ANSIGHVATSSON + Steindór Jónatan Sighvatsson var fæddur á Borg á Stöðvarfirði, þar sem hann ólst upp og bjó til æviloka, 14. sept- ember 1939. Hann andaðist á Land- spítalanum í Foss- vogi 10. ágúst síðast- liðinn. Foreldrar hans voru Stefanía Kristborg Jónsdóttir frá Steinaborg, Berufjarðarströnd, f. 24.1. 1899, d. 4.1. 1962 og Sighvatur Halldórsson frá Brattagerði, Homafirði, f. 9.7. 1891, d. 1.12. 1984. Að loknu barnaskólanámi í heimabyggð stundaði hann m.a. nám í veturna 1957-1959 f Reykjanesskóla við ísafjarðar- djúp. Hann starfaði mest við sjó- mennsku og fískvinnslu, einkum á Stöðvarfirði, m.a. sem verkstjóri við saltfisk- og skreiðarverkun Hraðfrystihúss Stöðvarfjarðar hf. Steindór kvæntist 25. desember 1963 Jónu Amfríði Gunnarsdótt- ur frá Eyri í Reyð- arfirði. Þau eignuð- ust þrjú börn; 1) Sigþór Borgar, f. 16. ágúst 1963, bú- settur á Stöðvar- firði. Hans börn eru: a) Hilmar Grét- ar, f. 28. maí 1985. Móðir hans er Kristbjörg Jóns- dóttir, búsett í Reykjavík. b) Dóra Oddný, f. 26. janúar 1988. Móðir hennar er Lilja Jóhanns- dóttir, búsett á Stöðvarfírði. 2) Jóhann Sighvat- ur, f. 13. júh' 1965, búsettur á Breiðdalsvík. Sambýliskona hans er Helga Svanhvít Þrastardóttir. Þeirra barn er Arna Silja, f. 2. maí 1988. 3) Kristborg Bóel, f. 2. janúar 1976, búsett í Reykjavík. Sambýlismaður hennar er Sigur- jón Rúnarsson. Sonur þeirra er Almar Blær, f. 2. júní 1996. Útför Steindórs fer fram frá Stöðvarfjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. „Sæl elskan.“ Svona heilsaðir þú mér alltaf hvort sem það var í síma eða þegar við hittumst. Ekki var kveðjan með öðrum hætti föstudag- skvöldið þegar ég kom í foreldrahús núna í júlí, nema hvað henni fylgdi stórt og mikið faðmlag. Tveimur dögum síðar varð slysið. Pabbi minn, eins og þú örugglega veist sat ég hjá þér allan tímann á sjúkrahúsinu, bæði á gjörgæslunni og niðri á deild. Mikið var erfitt að horfa upp á þig svona veikan, en erfiðast fannst mér að ná engu sam- bandi við þig allan þennan tæpa mánuð. Ég reyndi þó að vera eins sterk og mér var mögulegt og hvísl- aði hvatningarorðum í eyra þitt því við áttum svo margt ógert saman. Ég man t.d. að frá því ég var smá skotta hef ég séð okkur fyrir mér ganga saman inn kirkjugólfið er ég gifti mig. En þó við höfum misst af því veit ég að þú verður samt á fremsta bekk og fylgist brosandi og stoltur með stelpunni þinni þegar að því kemur. Pabbi, ég sat og hélt í hönd þína þegar þú fékkst friðinn og þó engin orð fái því lýst hve sárt það var, gladdist ég samt yfir því að þú þyrftir ekki að berjast lengur. Pabbi, það er eitt enn sem ég þarf að segja þér, Almar Blær teiknaði kveðjumynd til afa sem ég fer með austur til þín. Pabbi, takk fyrir allt og allt. Hver minning um þig er dýrmæt perla. Þín litla stelpa, Kristborg Bóel. Það verða að mörgu leyti að telj- ast forréttindi að hafa fæðzt inn í lítið samfélag á Islandi á fyrri hluta 20. aldarinnar og alizt þar upp. Ná- lægðin við náttúruna og umhverfið hefur kallað eftir sterkum við- brögðum og mótað einstaklinga og hópa. Atvinnulífið, félagslífið og aðrir þættir hins einstæða mannlífs, sem þar víða hefur verið að finna fram að búferlaflutningum seinni ára, hefur gert þær kröfur til sér- INGER MARIE NIELSEN + Inger Marie Nielsen fæddist í Kaupmannahöfn 17. október 1907. Hún lést á Sjúkrahúsi Suðurnesja 9. ágúst síðastliðinn og fór útför hennar fram frá Keflavíkurkirkju 16. ágúst. , Inger Marie Nilsen *^var af þeirri kynslóð, sem gerði meiri kröfur til sjálfrar sín en ann- arra. Þeirri kynslóð, sem var nægjusemi í blóð borin og einlægt þakklát fyrir það, sem veittist - hversu lítið sem það var. Úr litlum efnum var oft spil- að, en með nýtni og útsjónarsemi varð mikið úr litlu. Kynni okkar hófust fyrir um sex- tán árum þegar Inger kom á heimili okkar Geirs, þá komin hátt á áttræð- isaldur, til að gæta dóttur okkar á _-Tyrsta ári. Hún var þá orðin ekkja, ■Hojó ein í húsi sínu í Keflavík og svar- aði blaðaauglýsingu um bamapöss- un. Hún birtist, lágvaxin og bein í baki, kvik í hreyfingum og með glettnisglampa i augum. Það varð að ráði að hún flytti til okkar. Þannig vildi hún hafa það, kom með rútunni frá Keflavík á sunnudagskvöldum og >fór til baka á föstudögum til að líta 'eftir húsinu sínu og vökva blómin. Hún varð hluti af fjölskyldunni og heim- ilislífínu og annaðist dóttur okkar fyrstu ár hennar af stakri trú- mennsku og alúð. Ing- er var þolinmóð, natin og umhyggjusöm. Á hverjum degi var leikið úti og farið í langar gönguferðir hvernig sem viðraði. Heima var lesið, sungið og farið með vísur fyrir bamið. Mér er minnisstætt þegar sú stutta fór síð- ar í leikskóla, þá kann- aðist hún ekkert við þann Gamla Nóa, sem keyrði kassabíl. Hennar Gamli Nói var guðhræddur og vís, eins og Inger kenndi henni. Þó að Inger hætti barnapössun hjá okkur hélst vináttan alla tíð og hún fylgdist með fjölskyldunni og heimsótti okkur meðan heilsa og kraftar leyfðu. Ræktarsemi hennar var mikil og yngri systirin naut þess sömuleiðis, því að Inger sendi henni ekki síður sokka og vettlinga sem hún pijónaði. Að leiðarlokum viljum við Geir og börnin okkar þakka allt það, sem Inger gaf okkur, vináttu hennar og tryggð. Ástvinum hennar sendum við samúðarkveðjur og biðjum að guðs blessun fylgi henni. Inga Jóna Þórðardóttir. hvers íbúa að hann yrði virkur þátt- takandi í því. Stöðvarfjörður er að mörgu leyti hið dæmigerða sjávarþorp á íslandi þar sem áherzla hefur verið lögð á að nytja gögn og gæði sjávarins og gjöfulla fiskimiða en jafnframt al- veg fram á þennan dag má finna fólk sem reynir að lifa eingöngu af því sem landið gefur. Lengst af var einnig á mörgum bæjum í þorpinu hafður búsmali á fjalli og afurðir hans nýttar til búdrýginda. Við þessar aðstæður ólst Stein- dór Jónatan Sighvatsson upp. Hann fór ungur að leggja hönd á plóg á heimili foreldra sinna, vandist öll- um algengum atvinnuháttum til sjávar og sveita og kunni því fljótt vel til verka, hvort sem um var að ræða öflun heyja, fóðrun búfjár, slátrun þess og frágang afurða eða öflun fiskjar, aðgerð og verkun. Svo dæmi sé tekið brá honum fljótt fyrir við að aðstoða föður sinn, sem var fiskmatsmaður um margra ára skeið, en saltfiskverkun var þá al- gengur verkunarmáti á þeim árum. Síðar fór hann sjálfur að meta fisk og í framhaldi af því gerðist hann verkstjóri í saltfisk- og skreiðar- verkun á vegum Hraðfrystihúss Stöðvarfjarðar. Áður hafði hann svo dæmi sé tekið unnið við uppbygg- ingu og síðar í fiskimjölsverksmið- junni á Stöðvarfirði. Enn fremur stundaði hann nokkur sumur trillu- útgerð auk þess að vera sjálfur með umtalsverðan búskap mörg ár. Steindór var ekki langskólageng- inn en að loknu námi í heimabyggð fór hann síðar í Reykjanesskóla við ísafjarðardjúp. Lét hann vel af dvölinni þar og í framhaldi af því fóru ótrúlega margir Stöðfirðingar þangað til náms á næstu árum, svo gáfulegt sem ýmsum kann að hafa fundizt það, þegar hafðar eru í huga vegalengdir milli þessara tveggja staða. Skólaárin vestra, auk hins virka náms, sem hann stundaði áfram í skóla lífsins, urðu honum gott veganesti á lífsleiðinni. Steindór var strax á unglings- aldri orðinn mjög virkur þátttak- andi 1 félagslífi í sinni heimabyggð. Hann var leikari af guðs náð og oft til hans leitað þegar undirbúa þurfti samkomur bæði smærri og stærri. Enn muna margir hann í hlutverk- um ýmissa leikbókmennta þar sem hann fór á kostum og lifði sig inn í þau. Hið sama var að segja um ýmis tilfallandi skemmtikvöld. Álltaf kom nafn hans fyrst upp í hugann þegar leita þurfti að flytjanda og jafnvel voru stuttir leikþættir samdir með það beint í huga að hans biði að koma þeim til skila. Sundum tók hann virkan þátt í að semja þá og smitandi hlátur hans sá um að hvetja menn til verka og halda þeim við efnið. Steindór tók virkan þátt í starfi Ungmennafélags Stöðvarfjarðar og var formaður þess um tíma. Sjálfur var hann ágætur frjálsíþróttamað- ur, einkum í köstum. Stundaði hann auk þess bæði handbolta og knatt- spyrnu og naut þar fremur lík- amsburða en afburða leikni. Steindór var gæddur ágætum tónlistarhæfileikum. Hann lék t.d. á harmónikku og var einn af stofn- endum hljómsveitarinnar Essgó sem komið var á laggirnar á Stöðv- arfirði í kringum 1960. Hann hóf ungur að syngja í kirkjukór og söng síðar t.d. í Karlakór Stöðvarfjarðar ásamt föður sínum og fleiri góðum söngmönnum. Var oft unun að sjá hve vel hann lifði sig inn í sönginn og naut samstundanna við söngva- gyðjuna. Ekki sízt eru eftirminni- legar stundir í nýju kirkjunni á Stöðvarfirði þegar hann að afloknu erfiðu veikindatímabili hóf aftur að sækja lífsfyllingu og lífsgleði í tón- listina. Á kveðjustund leita á margar minningar um góðan genginn dreng og allar þær ánægjustundir sem við áttum saman ekki sízt á yngri árum. Jafnframt sækja áleitnar spurning- ar á hugann. Sú ein rís hæst hví honum í kjölfar alvarlegs slyss var valin þessi stund til brottfarar, þeg- ar hann, fullur lífsgleði var farinn að sinna áhugamálum eftir langvinn veikindi en ekki sá tími þegar hann lá lægst og kann sjálfur hafa þráð að endir yrði á bundinn. Svarið er auðvelt þegar grannt er skoðað og við sem eftir stöndum hljótum að fagna því að honum skyldi takast að fara með sigur af hólmi að lokum og sýna okkur hinum að ekki var til einskis barizt. Við munum minnast hans á þann hátt sem við þekktum hann lengst af, sem hins kappsama og ósérhlífna manns sem elskaði byggðina sína og var reiðubúinn að vinna henni sem bezt hann kunni. Fjölskyldan frá Heiðmörk 3 sendir aðstandendum öllum dýpstu samúðarkveðjur og þakkar góðum nágrönnum til margra ára ánægju- leg samskipti. Bj. Hafþór Guðmundsson. JÚLÍUS INGIBERGSSON tjúlíus Ingibergs- son fæddist í Vestmannaeyjum 17. júlí 1915. Hann lést á heimili sínu, Glað- heimum 12, Reykja- vík, hinn 11. ágúst síðastliðinn. Foreldr- ar hans voru: Ingi- bergur Hannesson, sjómaður í Vest- mannaeyjum, f. 15.2. 1884, d. 3.9. 1971, og Guðjónía Pálsdóttir, húsmóðir, f. 14.2. 1884, d. 19.12. 1948. Systkini Júlíusar: Sigríður, f. 31.5. 1911; Páll, f. 6.5. 1913, d. 15.1. 1988; Ólafur, f. 31.7. 1925; Hannes, f. 24.10.1922. Júlíus kvæntist 1942 eftirlif- andi eiginkonu Elmu Jónsdóttur, f. 20.12. 1921. Börn þeirra eru: 1) Fanney Júlíusdóttir, f. 17.1. 1950, gift Erlendi Magnússyni. 2) Júlíus R. Júlíusson, 25.10. 1954, sambýl- ískona hans er Anna María Hjartardóttir. Júlíus ólst upp í Vestmannaeyjum og tók þar skipstjóra- próf 1935 og vél- sijórapróf 1937. Hann stundaði sjó- mennsku í fjörutíu ár, og fór fljótt að gera út sjálfur. Júl- íus keypti sinn fyrsta bát, Reynir VE 15, ásamt Páli bróður sínum árið 1942. Ráku þeir út- gerðina allt til ársins 1967. Eftir að Júlíus hætti eigin rekstri, starfaði hann sem útgerð- arstjóri hjá Eggerti Gíslasyni og Einari Árnasyni í fimmtán ár. Hann starfaði síðan við Útvegs- bankann síðustu sex starfsárin. Útför Júlíusar fór fram frá Bústaðakirkju 18. ágúst. Það er sárt að kveðja þá sem eru manni næstir. Mér fínnst brottför þín hafa borið alltof fljótt að. Við fjölskyldan gátum haldið í hendina á þér þegar þú kvaddir, það er okk- ur öllum mjög dýrmætt. Þú varst alltaf svo sterkur og heilsuhraust- ur, þangað til þú fékkst þennan sjúkdóm sem dró þig til dauða. Þú byrjaðir að spila golf um 1970 og heima var mikið talað um golf. Fyrsta skiptið sem ég spilaði golf í Grafarholti fórst þú með mér. Þú vildir strax hafa keppni en þannig var það alla tíð þegar þú spilaðir við mig og aðra, og til þess að gera hlutina meira spennandi þá sakaði ekki að leggja einhvað smáræði undir. Nokkrar ferðir fórum við saman til Flórída til að spila golf. Þú varst ótrúlega seigur að spila þótt aldraður værir. Þú fórst í sundlaugina á hverjum morgni frá því ég man eftir mér. Og til að skerpa minnið, eins og þú kallaðir það, spilaðir þú einnig mikið bridge og telfdir af mikilli snilld. Minningar þínar sem þú hefur verið að skrá síðustu 15 árin og læt- ur eftir þig í dagbókum þínum eru okkur ákaflega dýrmætar. Þar rifj- ar þú upp atvik og uppákomur allt til ársins 1932, þetta er okkur kær- komin lesning og gefur okkur sem eftir lifum betri skilning á því hverju þú áorkaðir í þínu lífi. I veikindum þínum kvartaðir þú aldrei jafnvel þótt þú vissir að stundin með okkur væri farin að styttast, sem sýnir hversu sterkur og hugulsamur þú varst. Mér fannst þú, pabbi minn, alltaf bestur og sterkastur og þannig mun ég geyma þig í huga mínum. Ég þakka þér, pabbi minn, fyrir allt og guð veri með þér. Þín dóttir, Fanney. Þá var ég ungur, er unnir luku fóðuraugum fyrir mér saman. Man ég þó missi mínn í heimi fyrstan og sárstan, er mér faðir hvarf. Elsku afi minn, það er erfitt að hugsa sér tilveru án þín. Þú varst mér sem faðir og klettur alla mína ævi og nú ert þú farinn. Það er skrýtið og sárt að missa þig. Hugs- anir mínar leita til þín hvern dag og litlir hlutir, minningar, samræður, verða sem fallegt lag. Fyrst er hugsunin um þig sár en í sorginni finnur maður frið og í gegnum tárin byrjar bros að myndast þegar minnst er allra góðu stundanna sem við áttum saman. Frá því að ég var borinn heim til þín nýfæddur 1967 þá hefur þú ver- ið sá sem ég bar mesta virðingu fyrir og geri enn. Þeir sem þekktu þig vita hversu kraftmikill, góð- hjartaður og réttlátur þú varst og þú gerðir allt sem þú gast til þess að kenna mér þessa góðu kosti og fyrir það er ég ævinlega þakklátur. Mín fyrsta minning um þig er þegar þú fórst með mig niður að Tjörn til þess að gefa öndunum brauð sem síðar varð hefð hjá okk- ur. Þú sagðir mér að önd hefði bitið framan af fingrinum á þér og ég var dauðhræddur við endur í mörg ár á eftir. Það sem ég vissi ekki var að þú hafðir misst af fingrinum í slysi tfi sjós og var þetta gott dæmi um þá skemmtilegu stríðni sem í þér bjó. Þú varst sjómaður af lífi og sál og það er með ólíkindum þær sögur sem þú skildir eftir handa okkur til að lesa í dagbókunum þínum. Þar kemur fram að þú fórst á sjó afar ungur að árum og keyptir þinn fyrsta bát einungis 14 ára gamall. Þú hafðir ávallt sterkar skoðanir á útgerð alla þína ævi og það var allt- af gaman að rökræða við þig um þessi og önnur mál vegna þess að maður varð að taka á honum stóra sínum til að hafa í við þig. Þú kenndir mér einnig að spila golf en það var sú íþrótt sem þú unnir mest. Þeir sem þekktu þig vita að það eru fáir eins harðir golfarar og þú varst. Enda varstu frægur fyrir að spila golf á öllum árstímum í hvaða veðri sem er. Mér er það minnis- stætt þegar sjónvarpið hafði viðtal við þig vegna þess að þeir sáu til þín spila golf á aðfangadagsmorg- un. Þegar þú varst spurður hvort ekki væri erfitt að spila golf um há- vetur þá sagðir þú að galdurinn væri að spila með gula bolta svo þeir fyndust í snjónum. Það er erf- itt að ímynda sér meiri hörku, húm- or og lífsgleði en þetta ber vitni um. Nú, þegar leiðir skiljast að sinni, leita á mig minningarnar frá góðum afa sem lifði góðu og hamingju- sömu lífi, minningar sem ég þakka og geymi og kveð ég þig afi minn með söknuði. Magnús Bergsson.

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.