Vikan


Vikan - 22.12.1960, Page 21

Vikan - 22.12.1960, Page 21
við ekki gefið okkur fram með dóttur, sem var margra mánaða gömul. Þvílíkt hneyksli hefði komið harðara niður á fjölskyldu hans, en okkur sjálfum, og okkur þótti báðum mjög vænt um foreldra hans. Við töldum okkur þvi tilneydd, að biðja Mariu Crosby að annast þig, Þangað til striðinu lyki, Barbara mín. Þér er óhætt að trúa mér, þegar eg segi, að hvorugt okkar var ánægt með þá ráðstöfun. Hún var aðeins gerð til þess, að vægja öðrum við miklum sársauka. Það var ekki ætlun okkar, að þú misstir neins í, og til að tryggja það, ættleiddum við Þig á löglegan hátt. Róbert blístraði af vonbrigðum. — Þá veit maður það! Þetta gerir hana að löglegum erfingja, Denísa. Ég var að vona að þeim hefði sést yfir ættleiðinguna, i umbrotum styrjaldarinnar. Ef svo hefði verið, ætti hún ekki kröfu til neins, enda þótt hún væri þeirra barn ... — Þá missi ég allt? — Já, ef hún fær nokkru sinni að vita um þetta. En hún veit það ekki, —- og við höfum þau skjöl í höndum, sem úr skera. Þau lásu áfram: — Við ráðgerðum að flytjast til Kanada að stríðslokum, og taka þig með okkur. Við fórum að sjá þig í hvert sinn er hann átti orlof, og við elskuðum þig bæði tvö. Hann féll á vígvöllunum árið 1943. Ég vissi ekki hvað ég átti að gera, Barbara. Ég var engin manneskja án hans. Ég fann að mér var lífsins ómögulegt að koma fram fyrir foreldra hans með barnabörn, sem þau vissu ekki að væri til. I augum þeirra var faðir þinn fyrirmynd alls hins bezta, og Maríu Crosbý þótti svo vænt um þig, að hún var fús til að hafa þig áfram. Þú varst hamingjusöm. Þar sem María var vin- kona mín, gat hún heimsótt mig að hlégörðum, hvenær sem var, og haft þig með sér sem dóttur sína. Mig tók það mjög sárt, en þrátt fyrir þetta Þorði ég ekki að taka þig til mín, kæra Barbara, þú minntir mig svo mjög á missi minn. Ég elskaði föður þinn svo heitt. Foreldrar hans létust og óðal Temperleys ætt- arinnar var selt í hendur mínar. Nú óskaði ég eftir að fá þig til mín, Barbara, en María neitaði að láta þig frá sér. Hún skrifaði mér bituryrt bréf um, að ég ætti ekki skilið að fá að hafa þig hjá mér. Getur verið að hún hafi haft á réttu að standa — ég veit Það ekki. Ég vildi aðeins gera það sem bezt væri fyrir alla. Ég svaraði henni, og benti henni á, að hún gæti fengið allt hjá mér. Hún skrifaði mér aftur, -— aðeins fáeinar iínur með fæðingar- og hjóna- vígsluvottorðunum, sem ég hafði fengið henni til geymslu ...“ Róbert tók nýtt blað upp úr skríninu. — Hér er þetta bréf frá Maríu Crosby. Hann las upphátt: — Gegðu þessi plögg I lakkaða skrinið, sem ég gaf þér. Ef Barbara skyldi einhvern tima koma til þín, sem ég vona, að hún geri aldrei, verður þú að segja henni allt. Maria“ — Og nú er hún komin! sagði Denisa með and- köfum. María Crosby hefur sent hana. Róbert kinkaði kolli. Svo tóku þau aftur bréf Georginu Temperley og lásu það þegjandi áfram. — Ég reyndi að finna þig, Barbara, en Maria var farin burtu með þig, og leitin bar engan ár- angur. Hún komst alltaf undan. Ég veit ekki einu sinni, hvort þú ert enn á lífi. En komir þú ein- hvern tíma og ég skyldi vera horfin, þá legg ég vottorðin og þetta bréf í lakkaða skrinið, eins og María sagði. Að því ganga tveir lyklar, og við höfum sinn hvor, — því að við áttum öll leynd- armál sameiginlega, Þegar við vorum ungar. Þú mátt ekki dæma mig of hart, kæra dóttir mín. Ég hefði getað látið halda áfram leitinni að þér, en heíði það ekki verið rangt að taka þig frá Maríu eftir öll þessi ár? Ég á litla frænku, — það eruð þremenningar, — og ég ætla að fá hana hingað til mín, svo að ég verði ekki allt of einmana." — Það er ég, sagði Denisa reiðulega. Ég er þessi litla frænka, bara stelpa, sem á að vera henni til skemmtunar. Og hvað fæ ég fyrir að eyða í hana öllum þessum árum — eða fyrir að breyta ættarnafni mínu úr Laker í Temperley? Ekki neitt! — Þú hefur allt undir höndum, anzaði Róbert, og ég hef lofað, að þú skulir halda því. Það er einn þáttur í viðskiptum okkar. Hún fleygði sér í faðma hans, áköf í kossa þá, er innsigluðu framtíð hennar. —- E'r þér alvara? — Já. Litlu síðar losaði hann sig með hægð úr örum- um hennar. Leggðu nú lykilinn aftur í töskuna, og farðu að hátta. Ég þarf að vinna dálítið. — Hún er fíflaskapur, þessi fjármunaleit, sagði Júlíana háðslega. Ég veit ekki, hvað hefur komið mér til að taka þátt í henni. Að hverju er eig- inlega verið að leita? — Skríni, svaraði Róbert. Sennilega er það eins konar peningakassi. Við byrjum uppi á háalofti og höldum svo áfram niður eftir. Þú tekur Bar- böru með þér, Júlían, og ég verð með Denísu. Þau skildu, þar sem stigarnir skiptust. — Mikið hefur þú á samvizkunni, rumdi i Júlían við Barböru. Þú verður ekki eins hrein og snyrti- leg, þegar við komum niður aftur, — öll í ryki köngulóavef. Það er svo dimmt uppi á loftinu, að í fyrstu sá Barbara naumast handaskil. Þar var hégóminn um allt, eins og hann hafði sagt. Gömul húsgögn voru þarna á rúi og stúi, garmlar veggfóðurrúll- ur og málverk í stórum gylltum umgerðum. — Gerðu ekki músunum ónæði, sagði Júlían i viðvörunarrómi. — Er eitthvað af þeim hér? — Þær gat hún ekki þolað. — Já, svo að hundruðum skiptir, — mýs og köngulær, rottur og —■ —• — Eitthvað hreyfðist á gólfinu. Hún rak upp nið- urbælt óp og hrökk aftur á bak í fang hans, — fani), að hann greip til og studdi hana. — Ertu búin að fá nóg? — Nei, ég verð að leita. — Að einhverju, sem ekki er hér? Hann snéri Barböru að sér. — Láttu mig vera. Júlían hló að henni, dró hana til sín og kyssti hana fast á munninn. Þetta kom svo óvænt, að það orkaði á hana eins og rafmagnshögg. Hún greip andann á lofti. — Af — af hverju gerðirðu þetta? — Þú getur kallað það eins konar kaup fyrir, að ég eyði tímanum í þessa leit. Og hættu svo að horfa á mig eins og hafi gert eitthvað voðalegt. Þú ert snjöll leikkona, telpa mín, en þú slærð ekki ryk í augu mér. Varir Barböru skulfu. Hún bar handarbakið upp að munninum og starði á hann stórum, óttaslegn- um augum. — Ég hata þig fyrir það! hvíslaði hún. -—- Gott. Ég vona, að þú hatir mig nóg til þess að hverfa frá Hlégörðum, jafnskjótt sem þetta leitar- æði er um garð gengið. Reyndar ættirðu að fara héðan undireins. — Ekki fyrr en ég hef fundið skrínið. — Þú átt við, að þú viljir láta kyssa þig aftur? Það skal ég fallast á. Ég geri mig ánægðan með einn koss fyrir hverja mínútu, sem við dveljumst hér uppi. Nú hopaði hún aftur á bak frá honum og rak sig á lítið borð. Eitthvað féll á gólfið. Það var svartlakkað skrín með gyllingu. — Skrítið! Móðir mín átti nákvæmlega slíkt skrín ... hrópaði hún. — Ég þori að segja að, þau eru til milljónum saman. — Ég er viss um, að Þetta er skrínið, sem móðir mín getur um, og ég ætla að opna það. En áður en hún gæti komið lyklinum við, tók hann skrínið af henni. — Þetta á Denísa — og innihald þess, ef nokkuð er. — E’n lykillinn minn gengur að því! — Já, það efa ég ekki, svaraði hann rólega. Þú ert ráðsnjöll stúlka, Barbara. Hvenær léztu það þarna? — Lét ég það? endurtók hún, alveg donfallin. — Auðvitað. Líttu á það. Það er enginn köngu- lóavefur í því, varla nokkurt ryk: — Það er af því að ég hrinti Því niður af borð inu. Hún dró andann djúpt. En hvað Þú hefur viðurstyggilegan hugsunarhátt. — Getur verið, mælti hann stríðnislega. Gott og vel. Við skulum fara niður og gera út um þetta. Hann gekk fram að stiganum og kallaði: — Halló, þið þarna! Við höfum fundið fjársjóðinn. Bar- bara var nærri dottin um skrín, sem hún segir, að hljóti að vera það, sem við leitum að. — Það var dásamlegt, Barbara! Danísa kom hlaupandi og Róbert á hælum hennar. Þetta er nú spennandi. Við sklum opna það inni í bókasafn- inu. Þau slóu hring um skrínið. — Það er bezt, að Róbert opni það, sagði Danísa glaðlega. Lagamenn eiga alltaf að opna svona. Býstu við fúlgu af peningum, Barbara? — Já, það máttu reiða þig á, tautaði Júlian. Nú lyfti Róbert lokinu. — Mér þykir leiðinlegt að valda þér vonbrigðum, en hér er enginn fjár- sjóður. Hann leit vorkunnaraugum til Barböru. — Aðeins nokkur gömul bréf .... — Taktu þau pp, og lestu þau! skipaði Denísa. Barbara sá, að rithönd móður hennar var á efsta þréfinu, Róbert las upphátt: Framhald í næsta blaði. VIKAítf 21

x

Vikan

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.