Samtíðin - 01.05.1934, Side 20

Samtíðin - 01.05.1934, Side 20
S AMTÍÐIN til vill of hátíðlegar fyrir marga lesendur mína, svo að þá langar ekki í meira, og- þá held ég, að best sé að nema hér staðar. Eða þá fuglarnir — hver ætli geti orðið þreyttur á þeim? — Stundum saman get ég setið á mosavöxnum steini og hlustað á, hvað þessir yndislegu, litlu fugl- ar eru að segja — jafnvel ég, sem aldrei get dvalið við hugsanir mínar, þegar einhver er að tala við mig. llefurðu tekið eftir því, hvem- ig ástfanginn, lítill fugl er á svip- inn, þegar hann syngur vísuna sína? öðruhvoru drýpur hann yndis- lega höfðinu sínu, eins og hann væri að hlusta og bíða svars utan úr skóginum. Á síðsumardögum verður fugla- mamma að kenna ungunum sín- um að tala — því ekki skaltu halda, að hér sé bara um eðlis- hvöt að ræða, jafnvel þeir verða að læra lexíur til þess að kunna söngvamálið, svo að gagni komi. Hefurðu fylgst með þessum kenslustundum, þegar móðirin kennir eitt eða annað úr létta hásætinu sínu, og ungarnir reyna að endurtaka vísumar hennar með barnsröddunum sínum. Ef fuglarnir þegja, þá þarf ég einungis að líta niður í grösin og mosann til þess að finna aðra kunningja, sem geta orðið mér til skemtunar. Gullsmiðurinn suðar yfir blakt- 16 andi graslendi á léttum, gyltum vængjum, og langt niður á stígn- um, sem liðast milli gildra gras- stráa, beyfar litli maurinn af stað með furunál á bakinu. Veg- urinn er ósléttur og erfiður, ým- ist upp eða niður, ýmist ýtir hann þungu byrðinni á undan sér eins og sleða eða þá hann ber allan þungann á bakinu. Hann togar svo fast í upp brekkuna, að litlu fætumir hans bogna af áreynslu. Hann veltur riiður brattar brekkur með byrð- ina í fanginu, en hann sleppir lienni aldrei og berst stöðugt með elju áfram, því að honum liggur á að komast heim. Dögg- fallið nálgast óðum, og þá er hættulegt að vera úti í veglaus- um fenjaskóginum, en gott að vera í friði heima hjá sér eftir vel unnið dagsverk. Nú verður gatan grýtt og brátt lýkur henni við stórt fjall — auð- vitað veit maurinn, hvað fjallið heitir, og þekkir það alt of vel. Ég veit ekki neitt. í mínum aug- um er það steinn að hnefastærð. Maui-inn nemur staðar og hugs- ar sig dálítið um, svo gefur hann merki með fálmurunum. Ég er ekki nógu greindur til að skilja það, en aðrir skilja það strax, því ég sé tvo maura koma í ljós undan visnuðu laufblaði og hlaupa til hjálpar. Ég verð vottur að stuttri ráðstefnu. Að henni lok- inni fara nýkomnu mauramir að toga í bjálkann til þess að gera

x

Samtíðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.