Fjölnir


Fjölnir - 04.07.1997, Page 57

Fjölnir - 04.07.1997, Page 57
ÍUs^iÍMlr seðja það með þeirri einföldu ráðstöfun að fara á veitingahús við þjóðveginn sem væri op- ið alla nóttina. Sérstakt hungur. Hvað gæti það verið? Eg get látið það í ljós sem nokkur mynd- skeið úr kvikmynd. Fyrsta, ég er í litlum bát sem flýtur á kyrru hafi. Annað, ég lít niður og í vatninu sé ég tind á eldfjalli sem rís af hafsbotninum. Þriðja, tindurinn virðist nálægur yfirborði vatnsins, en hversu nálægur veit ég ekki. Fjórða, það er vegna þess að gagn- «ei vatnsins truflar fjarlægðar- skynið. Þetta er nokkuð nákvæm lýsing a myndinni sem kom í huga minn á þeim tveim þrem sekúndum sem liðu frá því að eiginkonan mín sagði að hún vildi ekki fara á veitingahús °g þar til ég samþykkti það með því að segja „ég býst við að það sé rétt“. Þar sem ég er ekki Sigmund Freud, gat ég auðvitað ekki greint með nokkurri nákvæmni hvað þessi nnynd táknaði, en innsæi mitt sagði mér að hún væri opinberun. Sem er astæðan fýrir því — fyrir utan óhugnanlegan mátt hungursins — að ég samþykkti án umhugsunar Eillyrðingu hennar (eða yfirlýsingu). Við gerðum það eina sem við gátum gert: opnuðum bjórinn. Það var betra en að borða laukana. Hún var ekki hrifin af bjór, þannig að við skiptum dósunum á milli okkar, tvær handa henni og fjórar handa mér. Meðan ég var að drekka þá fyrstu, ieitaði hún í eldhúshillunum eins og íkorni í nóvember. Að lok- um fann hún öskju þar sem fjórar smákökur lágu á botninum. Þær voru leifar, mjúkar og vatnsósa en við átum tvær hvort og nutum Evers mola. Það þýddi ekkert. I þetta hung- ur okkar, stórt og ótakmarkað eins °g Sinaí-skaginn, hurfu smjörkök- urnar og bjórinn sporlaust. Tíminn seytlaði gegnum myrkrið eins og blýhlunkur gegn- um fiskmaga. Eg las textann á álbjórdósun- um. Ég starði á úrið. Ég leit á ísskápshurðina. Eg gluggaði í blað gærdagsins. Ég notaði röndina á póstkorti til að skrapa saman köku- molana á borðinu. „Ég hef aldrei verið svona svöng á ævi minni,“ sagði hún. „Ædi það sé eitthvað tengt því að vera gift?“ „Kannski,“ sagði ég. „Kannski ekki.“ Meðan hún leitaði eftir fleiri matarbitum, laut ég yfir byrðinginn á bátnum mínum og horfði niður á tind neðansjávareldfjallsins. Skýrleiki hafsins allt í kringum bátinn kom mér úr jafnvægi, eins og ef holrúm hefði opn- fýrir neðan magagrófina — loftþéttur hellir án inn-eða útgönguleiðar. Eitthvað við þessa undarlegu tilfmningu fýrir tómi — þessa tilfinningu fýrir tilvistarlegum raunveru- Eik einskis — var líkt þeim lamandi ótta sem maður finnur fýrir þegar maður klífur upp á háa turnspíru. Þessi líking milli hungurs og lofthræðslu var ný fýrir mér. Þá mundi ég eftir að ég hafði reynt þetta áður. Maginn hafði verið jafntómur þá... Ffvenær?...Auðvitað, það var— „Þegar við réðumst á brauðbúðina,“ heyrði ég sjálfan mig segja. „Réðust á brauðbúðina? Um hvað ertu að tala?“ Og þannig hófst það. -®-'g réðst einu sinni á brauðbúð. Fyrir löngu. Ekki stóra brauðbúð. Hún var ekki fræg. Érauðið var ekkert sérstakt. Ekki slæmt heldur. Hún var ein af þessum venjulegu litlu hrauðbúðum í húsaröð fullri af verslunum. Gamall náungi sá um hana og gerði allt sjálfur. Hann bakaði á morgnana og þegar hann hafði selt öll brauðin, lokaði hann henni.“ ,Af hverju réðstu á hana?“ „Það þjónaði engum tilgangi að ráðast á stóra brauðbúð. Við vildum bara brauð, ekki peninga. Við vorum árásarmenn, ekki þjófar." „Við? Hver annar?“ „Besti vinur minn í þá daga. Fyrir tíu „Bakarinn var áhugamaður um sígilda tónlist og þegar við komum þangað var hann að hlusta á plötu með Wagner-forleikjum. Þannig að hann gerði samning við okkur. Ef við hlustuðum á alla plötuna gætum við tekið eins mikið brauð og við vildum. Ég ræddi það við félaga minn og við álitum það í lagi. Það væri ekki vinna í þess orðs fýllsta skilningi og það myndi ekki meiða neinn. Þannig að við settum hnífana okkar aftur í pokann, tókum Ve\Vo"';'j. A\cV>'»viWs Se8ir.' \fiP árum. Við vorum svo blankir að við gátum ekki keypt okkur tannkrem. Við áttum aldrei nógan mat. Við gerðum ýmislegt ljótt til að komast yfir mat. Arásin á brauðbúðina var eitt af því.“ „Ég skil þetta ekki“. Hún horfði hvasst á mig. Augu hennar hefðu getað verið að leita að fölnaðri stjörnu á morgunhimninum. ,Af hverju fékkstu þér ekki vinnu? Þú hefðir getað unnið eftir að skólinn var búinn. Það hefði verið auðveldara en ráðast á brauðbúðir." „Við vildum ekki vinna. Við vorum mjög ákveðnir í því.“ „Þú vinnur núna, ekki satt?“ Ég kinkaði kolli og sötraði meiri bjór. Síðan nuddaði ég augun. Einskonar bjórleðja hafði sogast inn i heilann á mér og barðist við hungurverkina. „Tímarnir breytast. Fólk breytist,“ sagði ég. „Förum aftur í rúmið. Við verðum að vakna snemma.“ „Ég er ekki syfjuð. Ég vil að þú segir mér frá árásinni á brauðbúðina." „Það er frá engu að segja. Engin atburðarás. Engin spenna." „Bar hún árangur?“ Ég hætti við að sofa og opnaði annan bjór. Þegar hún fær áhuga á sögu verður hún að heyra hana alla. Þannig er hún bara. „Það bar að vissu leyti árangur. Og að vissu leyti ekki. Við fengum það sem við vildum. En sem rán gekk það ekki upp. Bakarinn gaf okkur brauðið áður en við gátum tekið það af honum.“ „Ókeypis?“ „Ekki beint, nei. Það var það erfiða.“ Ég hristi höfuðið. okkur stóla og hlustuðum á forleikina að Tannhauser og Hollendingnum fljúgandi.“ „Og fenguð þið þá brauðið?" „Einmitt. Mest allt sem til var í búðinni. Við tróðum því í pokann okkar og fórum heim með það. Við lifðum á því í kannski fjóra eða fimm daga.“ Ég drakk annan sopa. Eins og þöglar bylgjur neðansjávarjarðskjálfta, ruggaði syfjan bátnum mínum hægt. .Auðvitað hafði okkur tekist ætlunarverk- ið. Við fengum brauðið. En það var ekki hægt að segja að við hefðum framið glæp. Þetta voru frekar skipti. Við hlustuðum á Wagner með honum og í staðinn fengum við brauðið. Lagalega séð, voru þetta eins og viðskipti." „En það var ekki vinna að lilusta á Wagner,“ sagði hún. „Alls ekki. Ef bakarinn hefði heimtað að við þvægjum upp diskana eða hreinsuðum gluggana eða eitthvað hefðum við hafnað því. En hann gerði það ekki. Hann vildi ekki ann- að en við hlustuðum á Wagner plötuna frá upphafi til enda. Enginn hefði getað búist við því. Ég á við — Wagner? Það var einsog bak- arinn hefði lagt á okkur bölvun. Ég held núna að við hefðum átt að neita. Við hefðum átt að hóta honum með hnífunum og taka andskot- ans brauðið. Þá hefði ekki verið neitt vanda- mál.“ „Var vandamál?“ Ég nuddaði aftur augun. „Einskonar. Ekkert sem maður gat bent á. En það breyttist allt eftir þetta. Þetta voru tímamót. Ég fór aftur í háskólann og útskrif- aðist og byrjaði að vinna fýrir stofuna og læra undir lögmannsprófið og ég hitti þig og gifti mig. Ég gerði aldrei neitt svona aftur. Ekki fleiri brauðbúðarárásir.“ „Ekkert fleira?“ „Nei, það var ekki meira.“ Ég kláraði bjór- inn. Nú voru allar sex dósirnar búnar. Sex flip- ar lágu í öskubakkanum eins og hafmeyjar- hreistur. Auðvitað var það ekki satt að ekkert hefði gerst í kjölfar brauðbúðarárásarinnar. Það var margt sem hefði verið hægt að benda á, en ég vildi ekki ræða það við hana. „Hvað er þessi vinur þinn að gera núna?“ „Ég hef ekki hugmynd. Eitt- hvað gerðist, eitthvað ekkert gerðist og við hættum að hittast. Ég hef ekki séð hann síðan. Ég veit ekki hvað hann er að gera.“ Hún þagði í nokkra stund. Hún fann líklega að ég hafði ekki sagt henni alla söguna. En hún var ekki tilbúin að þrýsta á mig. „Samt“, sagði hún, „þetta var ástæðan fýrir því að þið hættuð að hittast, ekki satt? Brauðbúðarárásin var bein orsök.“ „Kannski. Ég býst við að hún hafi verið áhrifaríkari en við áttuð- um okkur á. Við töluðum um sam- band brauðs við Wagner í marga daga á eftir. Við spurðum okkur í sífellu hvort við hefðum tekið rétta ákvörðun. Við gátum ekki komist að niðurstöðu. Auðvitað, ef maður lítur skynsamlega á málið, þá tókum við rétta ákvörðun. Enginn særðist. Allir fengu það sem þeir vildu. Bakarinn — ég veit ekki af hverju hann gerði þetta — hvað sem því líður þá tókst honum að reka áróður fýrir Wagner. Og okkur tókst að fýlla okkur af brauði. Samt sem áður höfðum við á tilfinningunni að við hefðum gert hræðileg mistök. Einhvernveginn héngu mistökin í loftinu og köstuðu skugga yfir líf okkar. Þessvegna kallaði ég þetta bölvun. Það er satt. Þetta voru eins og álög.“ „Heldurðu að þau liggi enn á þér?“ Ég tók flipana sex úr öskubakkanum og lagði þá í álhring á stærð við armband. „Hver veit? Ég veit það ekki. Ég er viss um að heimurinn er fuliur af álögum. Það er erfitt að segja til um hvaða álög orsaka mistök." „Það er ekki satt.“ Hún horfði á mig. „Maður getur sagt til um það ef maður hug- leiðir það. Og nerna þú sjálfur eyðir álögun- um persónulega eru þau föst við þig eins og tannpína. Hún mun pynta þig þar til þú deyrð. Mig líka.“ ..Þig?“ „Ég er besti vinur þinn núna, ekki satt? Af hverju heldurðu að við séum bæði svona svöng? Ég hef aldrei nokkru sinni verið svona svöng þar til ég giftist þér. Finnst þér það ekki óeðlilegt? Örlögin hafa Iíka áhrif á mig.“ Ég kinkaði kolli. Síðan rauf ég flipahring- inn og setti þá aftur í öskubakkann. Ég vissi ekki hvort hún hafði rétt fýrir sér, en ég fann að hún hafði snert á einhverju. Hungrið var komið aftur, sterkara en áður og ég var með höfuðverk af því. Hver maga- kippur var sendur inn í miðju höfuðs míns gegnum streng eins og innyfli mín væru með alls kyns flókinn vélbúnað. Ég leit aftur á neðansjávareldfjallið mitt. Vatnið var skýrara en áður — miklu skýrara. Ef maður skoðaði það ekki vel tæki maður ekki eftir því. Það var eins og báturinn flyti í loftinu og það héldi honum ekkert uppi. Ég gat séð hvern smástein á botninum. Ég þurfti ekki annað en að teygja út höndina til að snerta þá. „Við höfum aðeins búið saman í tvær vikur“, sagði hún „en allan þann tíma hef ég fundið fýrir einhverju undarlegu.“ ^

x

Fjölnir

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Fjölnir
https://timarit.is/publication/985

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.